บทที่ 14

EP 14

คำพูดเอาแต่ใจของไฟนอลทำเอาลูกพีชกัดปากกลั้นเสียงเอาไว้ เธอคร้านที่จะต่อล่อต่อเถียงกับผู้ชายปากหมาเต็มทน แต่ท่าทางของเธอกลับสร้างความไม่พอใจให้กับไฟนอล ชายหนุ่มขบกรามแน่นคิดว่าเธอไม่ตอบเพราะปกป้องแทนไทจริงๆ

เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!

"ตบทำไม...หนูเจ็บนะ" ดวงตากลมโตตวัดมองค่อนไฟนอลที่ฟาดมือใหญ่ๆลงบนแก้มก้น ลำพังโดนกระแทกก็เจ็บพอตัวแล้ว โดนรังแกด้วยการตบก้นอีกทั้งแสบเข้าไปใหญ่แรงที่ใช้ก็ไม่เบามือเลยซักนิด

"หรือจะให้เอาปากตบแทน...แต่มันจะไม่ตบแค่ก้นนะ มันจะตบตรงที่ฉันกำลังเสียบอยู่ด้วย"

"...." ลูกพีชขบกรามแน่น ใบหน้าหวานเหยเกเชิดขึ้น ร่างกายยังสั่นคลอนต่อเนื่องไม่หยุด อากาศนอกระเบียงที่ว่าเย็นก็ไม่อาจต้านทานหยาดเหงื่อจากบทรักที่กำลังดำเนินต่อไปเรื่อยๆไม่ได้

พั้บ!! พั้บ!! พั้บ!! พั้บ!!ๆๆๆ

"อ๊าา!!...แม่งเสียวคว_ชิบหาย" สบถออกมาพร้อมกับมอบจังหวะฮาร์ดคอฉบับที่เรียกเสียงกรีดร้องจากคนตัวเล็กใส่ร่างเธอ และนั้นมันก็ทำให้ลูกพีชอ้าปากครางสุดเสียง แล้วปลดปล่อยนํ้าขาวขุ่นฉีดพุ่งออกมา...

"อ๊ายยย!! อ๊าา!"

"อ่าส์!!" ทั้งสองปลดปล่อยออกมาพร้อมกันตรงระเบียงห้อง นํ้าเหนียวหนืดไหลอาบลงมาตามเรียวขาลงมามากมาย ร่างเล็กกระตุกเร้าๆแล้วทรุดตัวนั้งลงบนพื้นหอบหายใจเข้าปอดแรงๆ หลังจากผ่านการออกศึกอย่างหนักหน่วงมา

หมับ !

"อ๊ะ...! ทำไมต้องกระชากด้วย?" มือหนากระชากลูกพีชลุกขึ้นกระทบอกแกร่ง แล้วงับเข้าที่ยอดประทุมถันเม็ดโตดูดเม้มอย่างมูมมามไม่ปล่อยให้เธอได้พัก ลูกพีชเบิกตากว้างมือบางพยายามดันศรีษะโตออก เนื่องจากร่างกายไม่พร้อมจะรับศึกหนักอีกครั้ง ลำพังทำรายงานก็เหนื่อยมามากพอแล้ว หญิงสาวไม่อยากมีสภาพเหมือนโดนรุมโทรมไปมหาลัย...

แต่แล้วยังไง บอกไปก็เท่านั้นยังไงก็ต้องโดนรังแกยันเช้า...

วันถัดมา...

[ ลูกพีช ]

ความรู้สึกถึงกลิ่นแปลกๆตรงปลายจมูกทำให้ฉันต้องจำใจเปิดเปลือกตาขึ้นมา พลันสายตาก็ไปสปาร์คกับร่างของใครบางคนเข้าที่นั้งสูบบุหรี่อยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงและจงใจพ้นควันใส่หน้าฉัน จะเป็นใครไอ้อีกละ ถ้าไม่ใช่คนที่รังแกฉันมาทั้งคืน..

"ยังอยู่อีกหรอคะ"

"มีปัญหา?"

"กวนประสาท"

"ใครวอนตีนก่อนกันแน่?"

พี่ไฟนอลขมวดคิ้วมอง ฉันไม่ได้จะมาชวนใครทะเลาะตั้งแต่แรกตื่นหรอกนะ แต่เพียงไม่อยากให้นีโม่กลับมาเจอสภาพห้องแบบนี้ต่างหากมันทุเรศเกินไป และยิ่งมาเจอกับคนหน้าด้านอย่างพี่แกด้วยละก็ นางต้องถามเจาะลึกแน่นอนฉันไม่อยากโกหกใครอีกแล้ว เลือกได้ไม่อยากให้นีโม่กลับมาตอนนี้เลยด้วยซํ้า

"หนูไม่ได้จะหาเรื่องใครทั้งนั้น...แต่นี้มันห้องหนูกับเพื่อนถ้านีโม่กลับมาเจอคงไม่ดีซักเท่าไหร่"

"ย้ายออกดิ มีห่าอะไรให้ยุ้งยาก?"

"...." ฉันถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายแล้วหอบผ้าห่มคลุมร่างออกจากเตียง เรื่องย้ายออกมันไม่ยากหรอก แต่หาหอไหม่นี้สิมันยาก นี้มันกลางเทอมนะ แล้วอีกอย่างที่สำคัญเลยคือเรื่องเงินนี้แหละ

"เป็นเหี้ยไร ใบ้แดก?"

"หนูขี้เกียจจะเถียงกับพี่ต่างหาก"

"ทีตอนโดนกระแทกไม่เห็นเงียบแบบนี้"

"พี่ไฟนอล!!"

นี้มันวันอะไรของฉันกันนะ พูดจากวนประสาทไม่พอ ยังมองหน้าฉันแล้วยกยิ้มอีก ไหนจะสายตาที่มองทะลุผ้าห่มถึงไหนต่อไหนเห็นแล้วมันหมั่นไส้จริงๆ ไล่เท่าไหร่ก็ไม่กลับห้องตัวเองซักที

"พูดความจริงทำเป็นรับไม่ได้"

"พี่ควรกลับที่ของตัวเองได้แล้วนะคะ"

"ก็รีบไปอาบนํ้าดิ ฉันจะได้รีบกลับ"

"มันเกี่ยวอะไรกับหนู"

"ฉันคงไม่กลับคนเดียวหรอกนะ วันนี้เธอต้องอยู่กับฉัน" ตอบหน้าตายแล้วพ้นควันบุหรี่ ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วจ้องหน้าฉัน นี้ชีวิตมันว่างขนาดนั้นเลยรึไงกันนะ "ข้องอะไร?"

"หนูไม่ไปไหนทั้งนั้น"

"โอเค เอากันต่อในห้องทั้งวันฉันยังไหว"

"...."

ปั้ง!

ฉันกัดฟันกำหมัดแน่น ก่อนจะก้าวเร็วๆมาที่ห้องนํ้าแล้วปิดประตูอัดใบหน้ายียวนนั้นเสียงดัง โกรธแต่ทำอะไรไม่ได้มันอยากจะร้องให้ออกมาจริงๆเลย มันวันบ้าอะไรของฉันกันนะ อาทิตย์นี้ทั้งอาทิตย์ต้องเจอหน้าคนที่ไม่เป็นมิตรตลอดเลยรึไง แล้วพี่แทนละ ฉันจะทำยังไงดี...

15 นาทีต่อมา..

อาบนํ้าเเต่งตัวเสร็จก็ถูกลากออกมาจากห้อง ถามว่าเต็มใจไหมก็ไม่ แต่ปฏิเสธยังไงก็ต้องโดนบังคับมาอยู่ดี ฉันมองแผ่นหลังกว้างแล้วถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนที่ร่างหนาจะหยุดเดินกระทันหันตรงหน้าล็อบบี้

"ค่าเสียหายทั้งหมด เดี๋ยวให้คนของฉันเคลียร์" พูดจบก็ควักนามบัตรทิ้งไว้ให้เจ้าของที่นี้ ว่าแต่ค่าเสียหายอะไรกันนะ?

"ทีหลังก็ช่วยระวังหน่อยนะคะ นักศึกษาเสียหายกันหลายคน"

"ก็เคลียร์แล้วนี้ไง ไม่จบ?"

"แค่เตือนเฉยๆค่ะ ว่าอย่าไปเสียมารยาทที่ไหนอีก"

"ไม่ใช่แม่ไม่ต้องมาสั่งสอน.."

สายตาพร้อมบวกนั้นมองเจ้าของหอพักจนพี่เขาหลบสายตาด้วยอาการหวาดกลัวเล็กน้อย เห็นท่าแบบนี้มันคงไม่ดีซักเท่าไหร่ ฉันจึงตัดสินใจเอื้อมมือไปจับแขนคนตัวโตไว้ให้พี่เขาหยุด

"ขอโทษแทนพี่หนูด้วยนะคะ" ฉันเอ่ยขอโทษแทนพี่ไฟนอลแล้วฉุดคนตัวโตถอยออกมาจากตรงนั้น แต่พี่แกกลับตวัดสายตามองฉันเหมือนไม่พอใจอะไรบางอย่าง ฉันจึงขลึงตากลับไม่ยอมปล่อยมือง่ายออกแรงลากร่างหนาออกมาจากตรงนั้นสุดกำลัง

จนมาหยุดที่โรงจอดรถสภาพยับเยิน ปอเช่ร์คันหรูชนเข้ากับท้ายรถมอไซของนักศึกษาหลายคนจนเละหมด ส่วนรถของพี่ไฟนอลหน่ะหรอ แค่ถลอกนิดหน่อย นี้สินะเรื่องที่พูดกันเมื่อกี้ ไปโกรธอะไรมาถึงได้ไร้สติสัมปะชัญยะขนาดนี้แถมยังมาลงที่ฉัน..

หมับ ! มาถึงที่ข้างรถคันโปรดไม่นาน พี่ไฟนอลก็สะบัดแขนฉันออกด้วยสีหน้าแววตาไม่สบอารมณ์ ก่อนจะยัดฉันเข้าไปในรถและปิดประตูเสียงดัง แล้วร่างหนาก็เดินเข้ามาข้างในติดๆพร้อมกับหายใจฟึดฟัด

"เมื่อคืนเอากันไปตั้งหลายนํ้า เสือกบอกว่าเป็นพี่?"

"อ๊ะ...แล้วจะให้หนูบอกยังไง หนูไม่ได้อยากมีปัญหากับเจ้าของหอ"

คอเสื้อฉันถูกกระชากอย่างแรงตามนิสัยป่าเถื่อน สายตาคมกริบจ้องมองฉันเขม็งพร้อมกับขบกรามแน่น แค่บอกว่าเป็นพี่จำเป็นต้องไม่พอใจขนาดนั้นเลยหรอ

"อยากให้ฉันยํ้าบ่อยๆ?"

"พี่ไฟหนูเจ็บ..." ฉันประท้วงออกไป เมื่อโดนมือหนาบิดคางเอาไว้แล้วบดขยี้มันไม่เบามือ..

"เจ็บก็จำใส่สมอง ว่าสถานะฉันคืออะไร" ตอบเสร็จก็สะบัดหน้าฉันออกอย่างแรงจนคอแทบเคล็ด แล้วหันไปสตาร์ทรถเคลื่อนตัวออกจากหอพักด้วยความเร็ว...

.

.

.

กลัวน้องไม่รู้ว่าตัวเองชอบหรอคะ5555555555555555555555555

Next..

"หึ...แต่เราก็เคยขึ้นสวรรค์มาด้วยกันแล้วไม่ใช่หรอ"