FOUR

"Nasaan ba ang anak natin, hon? Aba'y saan nagpunta ang babaeng iyon?" Sinalubong ni MaCon sa asawa.

"Huh! Ano ang alam ko riyan, hon. As you can see kadarating ko lang ah," may pagtatakang ani Clarence.

Kaso walan siyang nakuhang sagot mula rito. Dahil bukod sa nagpalakad-lakad ang asawa niya ay iba ang sinabi.

"Makukurot ko na talaga sa singit ang babaeng ito oo. Dumadalas na ang paglabas niyang hindi nagpapaalam. Wala namang problema kung gusto niyang mamasyal o magtungo kahit saan basta magpaalam man lang sana siya. Upang sa ganoon ay hindi tayo nag-aalala ng ganito," anito na panay ang pagparoo't parito.

"Baka naman late lang na makauwi, hon. Kagaya sa mga nagdaang araw ay maaring hindi na naman niya namalayan ang paglipas ng mga oras," aniyang muli.

Kaso ganoon pa rin. Para itong nasa harapan ng korte na nagtatanong sa nasasakdal. Siya tuloy ang nahihilo dahil sa kilos nito. Ngunit ayaw din naman niyang siyang mag-asawa ang mag-away. Kaya't hinayaan niya ito sa ganoong sitwasyon.

But...

Hours have been passed!

It's already past nine in the evening. Ngunit walang Mariz Kaye na umuwi o dumating. Kaya naman ay mas nabahala silang mag-asawa.

"Tawagan mo ang secretary--- No. It's already nine in the evening and I'm sure May is at home already," hindi magkandatutong wika ng Ginang.

"Stay here, hon. I'll go to check the HT. If she is there, maybe she only didn't notice the time. But if it's not, God forbid but I have this feelings already," saad niya sa asawa.

Sumagi na sa isipan niya ang maaring idinulot nang palagian nilang pagpigil dito sa pakikipagkita sa mga bagong kakilala pero ipinagsawalang-bahala niya. At ngayon heto silang nangangamba na maaring nagkatotoo na ang lahat. Mukhang sa unang pagkakataon ay pumalpak sila sa paggabay sa mga anak nila.

"I'M coming with you, hon," wika ng Ginang pero agad na sinalungat ng asawa.

"Dito ka na lang muna, hon. Baka tatawag siya at may makasagot sa telepono kung sakali man. The maids are taking their rest already. Kaya't ako na lang muna ang pupunta sa theatre," aniyang muli.

Sa isipan niya ay hanggang haka-haka lang sana ang lahat. Dahil wala silang hints kung saan nila ito hahanapin kung talagang tama ang nasa isipan niya.

HINDI na nagpumilit si MaCon. Hinayaan na lamang niyang nakaalis ang asawa. Wala silang kaalam-alam kung nasaan ang dalaga nila kaya't hindi sila mapakali.

"Panginoon ko, sana ay iligtas mo ang aming anak. Alam kong palagi namin siyang pinapayuhan tungkol sa bago niyang kakilala ngunit wala naman kaming ibang hinangad para sa kaniya kundi ang mapabuti ang kinabukasan," taimtim niyang panalangin habang patuloy sa pagparoo't parito sa malawak nilang sala.

SA kabilang banda, dahil na rin sa uri ng trabaho nila ay hindi sila nahirapang sumunod sa asawa ng kaibigan nila ng gabing ikinasal ang mga ito. Sila na rin ang nagdala sa maleta nito sa bahay ni Curly Boy. Hinayaan nila itong kumilos mag-isa nang sinundo ang asawa sa HERRERA THEATRE.

"Oh, akala ko ba ay tayong lahat ang aalis?" maang na tanong ni Mariz Kaye nang silang mag-asawa lamang ang sumakay sa bus. Samantalang sinamahan sila hanggang sa loob kaso nga lang ay nagsibabaan nang nagsalita ang konduktor na paalis na sila.

"Susunod kami, hipag. Huwag kang mag-alala sa amin dahil pagkatapos ng lahat ay suusunod kami sa inyo ni Curly Boy," maagap na paliwanag ni Mundo.

"Hey, wala sa usapan natin ito mga Tol. Ano ba ang problema at biglang nagbago ang isip n'yo?" Napatingin tuloy si Luther sa mga kaibigan.

Aba'y kung wala lang sila sa loob ng bus ay masapak niya tatlo. Baka pag-untugin pa sila  Ang ganda-ganda ng usapan nila ngunit sa huling sandali ay nagbago ang isipan ng mga ito.

"Makinig ka, kapatid. Tama hindi namin ito sinabi sa iyo. Pero kailangan naming maiwan upang hindi agad makahalata ang iba(kapwa undercover). Kapag sabay-sabay tayong mawala ay siguradong hindi tayo makakarating sa lugar na nais n'yong puntahan. And besides kailangan naming siguraduhin na hindi kayo mahahabol ng magulang ni hipag," paliwanag ni Mundo na siyang sinang-ayunan ni Bong-Bong.

"Tama si Tol Mundo, Parekoy. Kailangan naming maiwan para sa kaligtasan n'yo hanggang sa makarating kayo roon. Basta huwag na huwag kayong magpapalit ng number para malaman namin ang kalagayan ninyo. Don't worry, Parekoy, everything gonna be alright. It's just a matter of time, we will follow you," anito.

SAMANTALANG sa pagkakarinig ni Mariz Kaye sa huling tinuran nito ay napakislot siya bagay na hindi nalingid sa mga kasama.

"May problema ba, sweet ko? Mukhang hindi ka mapakali?" Agad na binalingan ni Luther sa asawa. Siya ang katabi nito kaya't naramdaman niyang napakislot ito. Magkakalapit naman silang lima ngunit siya ang pinakamalapit at nakadikit.

"Pakiusapan mo muna ang kundoktor at ako'y bibili ng bagong sim card, 'heart. Dahil sigurado akong sa oras na ito ay nalaman na nina Daddy at Mommy na wala ako sa theatre," tugon nitong tumingala pa sa kaniya.

Kaso mas maagap ang mga alipores ni Curly Boy.

"Dito ka na lang, hipag. Ako na lang ang bibili. Narinig mo naman ang sinabi ng konduktor kanina. I'll be back in just a minute." Naging maagap si Ron-Ron.

Dahil bukod sa ayaw niyang may makakita sa hipag nila at maaring mamukhaan ito ay ayaw din niyang makipagsiksikan ito. Hindi na niya hinintay na may makasagot sa mga kaibigan at asawa ng kapatid(Curly Boy) nila. Naging mabilis ang hakbang niya lalo at nagbibilang na ng pasaheros ang konduktor.

"Brod, saglit lang ha. Bibili lang ako ng sim card diyan sa baba." Nagawa pa niyang binalingan ang nadaanang konduktor.

"Aba'y bilisan mo, brod. Saka dalawang ticket lang---"

"Ang kapatid ko at  ang asawa lang niya brod ang sasakay." Agad niyang pamumutol dito saka maliksing bumaba.

Hindi rin naglipat minuto ay muli siyang bumalik dala-dala ang biniling sealed sim card.

"Heto na, hipag. Basta tandaan ninyong susunod kami. In case of emergency, na hindi pa kami nakasunod ay tawagan n'yo kami. Huwag kang mag-alala dahil hindi ka pababayaan ng kapatid namin," agad niyang sabi sabay abot sa sim card.

"SALAMAT, Kuya Ron. Mag-ingat din kayo rito. At sana muli tayong magkita-kita," tugon na lamang ni Mariz Kaye.

"Salamat mga Tol. Don't keep us waiting for too long. Alam n'yo namang kasing iksi ng kulot kong buhok ang aking pasensiya. Mag-ingat kayong lahat dito sa siyudad." Inisa-isang tinapik ni Curly Boy sa balikat ang mga kaibigang kagaya niyang mahiwalay sa bawat isa sa unang pagkakataon.

"Walang anuman, Tol at huwag mo kaming alalahanin. Kilala mo kaming tatlo. Dapat may mini-curly boy na pagdating namin." Naiiyak man pero nagawa pa ring nagbiro ni Bong-Bong.

Sa unang pagkakataon simula nang nabuo ang grupo nila o BAKAL NA REHAS UNIT ay sa oras na iyon lang sila nagkahiwa-hiwalay. Kaya't hindi nila maiwasang malungkot lalo at a friend in need, a friend indeed sila. Kalungkutan ng isa, lungkot nilang lahat. Ganoon din sa kasiyahan. Hirap ng isa ay hirap nilang lahat. Akmang magsasapakan pa silang apat kaso sumabad na ang konduktor.

"Pasensiya na mga brod pero kailangan n'yo nang bumaba, aalis na ang bus," sabi nito.

"Okay lang, brod. Baba na rin kami," sagot ni Mundo saka muling bumaling sa dalawa.

"Keep in touch, Curly Boy, hipag," aniya ngunit tanging tango lamang ang isinagot nito.

KUNG ang tatlo ay nagsibaba dahil aalis n ang bus, si Luther ay iba dahil inalalayan ang asawa sa upuan nito.

"Tulog ka muna, sweet ko. Malayo ang biyahe natin," aniya sa asawa saka isinandal ito sa kaniyang dibdib.

"Hindi ka ba nalulungkot na mawalay sa mga kaibigan mo sa unang pagkakataon?" bagkus ay tanong nito saka tumingala sa kaniya kahit pa nakasandal sa kaniyang dibdib.

"Nalulungkot siyempre pero mag-asawa na tayo kaya't kailangan ding mawaly sa kanila saglit. Pero may tiwala ako sa kanilang tatlo, kapag sinabing susunod ay susunod talaga sila kahit hindi ura-urada. Ikaw nga itong iniisip ko---"

"Don't say it, 'heart. Dahil kagaya nang sinabu mo ay mag-asawa na tayo. Mauunawaan din ako nina Daddy at Mommy. Saka alam ni kambal ang tungkol dito. Dahil siya mismo ang nagsuhestiyon sa run away portion." Maagap na pamumutol ni Mariz Kaye sa asawa saka bahagyang ibinulong ang huling bahagi.

Kaya naman ay hindi napigilan ni Luther ang napangiti. Buong akala niya ay tutol lahat ang buong angkan ng asawa sa kaniya. Subalit sa pahayag nito ay mukhang nasa panig nilang mag-asawa ang kambal nito.

"I love you so much, Mrs Bartolome," masuyo niyang bulong sa mismong punong-taenga nito. 

Aba'h! Mahirap na baka sitahin sila ng mga kapwa pasahero! Well, it's their first time to be together even not alone. Still, silang mag-asawa lamang sa pandalawahang upuan.

"I love you even more, my Curly Boy." Bago pa napigilan ni Mariz Kaye ang sarili ay inabot na niya ang labi ng asawa saka h******n.

Eh, ano naman! Mahal niyang asawa ang h******n kaya't manigas ang nakatingin sa kanilang mag-asawa!

Nagulat man si Luther sa inasta ng asawa ay hindi na lamang niya ipinahalata dahil ayaw niya itong ma-offend. Alam naman niyang nagawa lang nito ang hagkan siya in public dahil mahal na mahal siya nito as he does to her. Niyakap na lamang niya ito ng mahigpit na para bang may aagaw na tinugon din nito. Ilang sandali pa ay pinong hilik na lamang nito ang narinig niya palatandaang nakatulog na ito. 

"Maraming salamat sa lahat, sweetheart. Dahil sa iyo ay nagbago ang mundo ko. All my life, I dedicated my time to my job. But I can abandon that for you, Sweetheart. The one who never judge me and my sworn brothers by our outlook appearance. Wala akong maipapangakong yamang materyal, Sweetheart. Ngunit ipinapangako kong itataya ko ang buhay ko para sa iyo. I love you so much, my dearest wife, Mariz Kaye Mondragon Bartolome. And I hope you will be able to forgive me when you'll find out that I'm not just a prisoner but I'm a undercover agent at ang paglalabas-masok ko sa kulungan ay bahagi lamang ng trabaho ko. Mahal na mahal kita, asawa ko." Marahan niyang hinahaplos-haplos ang buhok nito saka panaka-nakang h********n.

Ang hindi niya alam!

Dahil sa pag-alog ng bus ay nagising ang asawa niya kaya't dinig na dinig nito ang bulong niya lalo at sa ulo pa nito nakapatong ang labi niya.

"I know it, my dearest husband. Hindi ka ordinaryong preso pero walang magbabago dahil mahal na mahal kita. Wala akong pakialam sa sasabihin ng iba. You are my one and only prisoner of my eyes. I prayed for a farmer of my life but instead I met you, my dearest Curly Boy." Mariz Kaye  silently smiled before she continue sleeping while clinging on her husband's broad chest.

Hindi na lamang niya ipinaalam dito na narinig niya ang paanas nitong monologues for the sake of his feeling. Ang mahalaga ay alam na niya ang katotohanan sa misteryoso nitong katauhan.

KINABUKASAN...

"Boss! Boss!" malakas na tawag ni De Silva sa amo.

Hingal na hingal pa siya kaya't sermon ang napala dito.

"Umagang-umaga, De Silva, pero mukhang pagod na pagod ka. Maari bang hamigin mo muna ang sarili mo bago humarap sa akin!" sermon nito sa kaniya.

Pero wala siyang pakialam doon dahil alam niyang normal reaction lang nito ang amo. Mas pakikialaman niya ang ibabalita niya dito.

"Boss, may problema tayo," aniya. Kaya't muli itong napatingin sa kaniya.

"Ulitin mo nga ang sinabi mo, De Silva? Saang lupalop ka ba ng mundo nanggaling at may problema kang nalalaman early in the morning?" patanong na tugon ni Boss Jolbon habang nakakunot-noo.

"Si Luther, boss, nawawala. Mukhang nagtanan sila ng nobya niya," muli ay agad na saad ni De Silva.

Ibang usapan kasi kapag ang young master ang sangkot! Maghahalo ang balat ng tinalupan kapag ito ang pinag-uusapan.

"What?! Paano nangyari iyon, De Silva? Hindi ba't ang sabi ko ay huwag na huwag ninyong iwala ang paningin sa kaniya?!" muli ay malakas na tanong ng boss.

"Iyan ang hindi ko masagot, boss. Pero ayon sa mga tauhan mong nandoon ay mga kaibigan na lang niya ang pumasok," paliwanag ni De Silva.

Kaso Talagang galit ang Boss niya! Dahil kung hinihingal siyang dumating ay kabaliktaran na ang sitwasyon. Ang amo niyang bihirang magalit ay nanginginig sa tensiyon.

"Go and tell the management! Urgent meeting that everyone must attend! I need to talk to his men. Hindi ito maaring mangyari!" galit nitong sigaw o mas tamang sabihing he is heristically panicked.

Hinayaan ni Boss Jolbon na namuhay na walang kayamanan o isang mahirap ang anak niya pero hindi ibig sabihin na wala siyang pakialam dito. Oo, anak niya si Luther Bartolome o mas kilalang Curly Boy sa mga kaibigan nito. Ginawa niya ang bagay na alam niyang nakakabuti tito. Sinubaybayan niya ang paglaki nito kahit na wala sa piling niya kaya't alam niya ang hirap na pinagdaanan nito hanggang sa maabot ang pangarap. Kaso mukhang sumubra ang pagpapabaya niya rito. Wala naman siyang tutol kung gusto nitong mag-asawa dahil bilang ama ay siya pa ang unang matutuwa kapag magkaroon ito ng asawa. Kaso not in a way that his son did.

"Pero, Boss, magpapakita ka na ba? Oras na lalantad ka ay wala nang atrasan. Kahit si Sir Skyler ay malalaman na rin kapag gagawin mo ang bagay na iyan, boss." Salungat ni De Silva.

"Then what! What do I need to do? He's missing and no one knows where he is!" galit pa rin niyang sabi patunay ang lakas ng boses niya.

Kaso bago pa makasagot ang tauhan ay ang main guard naman ang tumatakbong lumapit sa kanila. Ah, what's happening on earth? Why it happened in a day? But wait! What his best friend is doing to his house?

"Boss, nasa labas si Sir Andaya, itinatanong niya kung papasok daw ba siya o sa dating gawi kayo mag-uusap," anito.

Kaya naman natampal niya ang noo habang ang isa ay nasa baywang. Ang anak niyang naging Kulot na naman ay ginawa siyang ulyanin. Nakalimutan niyang darating pala ang best friend niya dahil may importante silang pag-uusapan.

"Go and tell him to wait for me outside. I'll be there in short period time," tugon na lamang niya bago bumaling sa right hand man na agad nitong nakuha ang ibig niyang sabihin.

Kaya't ilang sandali pa lamang ay magkasunod na ang itim at puting Toyota car. The white car belongs to Jhay-R Andaya, and the black car belongs to Jolbon Xavier. They headed to the private place where they'll be the only person in that place. There's an important matter they need to discuss.

FEW hours later that day, nagising si Mariz Kaye dahil sa haplos ng mahal niyang asawa sa mukha. Namulatan niya itong nakatunghay sa kaniya. Kaya't imbes na umayos siya nang pag-upo ay yumakap siya rito ng mahigpit.

"I love you, sweetheart," malambing niyang sambit.

"Yes alam ko iyan, wifey. Dahil mas mahal pa kita sa pagmamahal mo sa akin. But we need to step down from the bus already," tugon nito.

Sa narinig ay agad siyang umayos. Saka pa niya napagtantong nagsisibabaan na ang mga kapwa pasahero. 

"The long trip was over. Sweetheart, tama ba itong nakikita ko? I guess we're here in Bicol?" pabulong niyang tanong.

"Tama ka, wifey. Nandito tayo ngayon sa Bicol. Dito tayo magsisimula sa buhay. Ikaw at ako, asawa ko. Hindi ko man siguro maibibigay ang karangyaang nakamulatan mo pero nais kong malaman mo na gagawin ko ang lahat para sa iyo at sa magiging pamilya natin. Dito sa Albay, wifey, ang magiging tahanan natin pero bago ang lahat halika na sa baba. Sasakay pa tayo sa jeep papunta sa magiging bahay natin, and when my brothers come gagawa tin sila ng bahay nila rito." Seryoso man habang nagsasalita pero banaag pa rin sa boses at mga mata ang pagniningning.

Hinintay lang nilang nakababa ang lahat bago sila sumunod sa pagbaba. Siya(Luther), ay hindi hinayaang makipagsiksikan ang mahal na asawa sa ibang tao. Nandoon na sila kaya't bakit pa siya magmamadali. In his mind, he will spend his whole life loving and protecting his wife. His precious wife, the love of his life who accepted and love him without a doubt.