#4

Damien's POV

Masakit ang ulo ko. Ang mga papeles mula sa aming illegal shipping operation sa Timog ay may malaking kulang, at ang mga tauhan ni Harold Salvador ay patuloy na nagpaparamdam sa aming mga teritoryo sa pier. Sa gitna ng matinding stress na ito, ang huling bagay na kailangan ko ay isang bagong kasambahay na mukhang hindi nakakaunawa ng simpleng utos.

Nakalagay ang dalawa kong kamay sa ibabaw ng aking mahogany desk habang nakaupo sa aking leather chair sa loob ng study room. Sa harap ko, nakatayo ang bagong katulong si Inday. Nakasuot siya ng simpleng maid uniform na medyo maluwag sa kanya, ngunit hindi ko maikakaila na may likas siyang ganda: kayumangging balat, malalaking mata, at mga labing laging tila may gustong sabihin.

"Pakinggan mong mabuti ang mga alituntunin sa bahay na ito," malamig kong panimula habang binabasa ang listahan mula sa aking folder. "Unang-una, bawal ang maingay sa hallways lalo na kapag nagtatrabaho ako. Pangalawa, bawal ang pakialamero sa mga kwartong nakasara. At pangatlo... bawal ang tanga sa trabaho. Kapag may ginawa kang pagkakamali na nagdulot ng abala sa akin, hindi lang kita tatanggalin sa trabaho. Sisiguraduhin kong hindi ka na makakapagtrabaho sa kahit anong sulok ng bansang ito. Malinaw ba?"

Inangat ko ang aking tingin upang tignan ang reaksyon niya. Inaasahan ko na mangangatog ang kanyang mga tuhod o kaya'y maiiyak sa takot tulad ng ibang nakaraang kasambahay.

Ngunit ano ang ginagawa niya?

Nakatayo siya roon, nakatitig sa leeg ko partikular sa aking Adam's apple habang nakangiti nang bahagya at parang nananaginip nang gising! Wala man lang bahid ng takot sa kanyang mukha.

"Nakikinig ka ba?" sigaw ko sa aking baritone na boses na nagpalukso sa kanya.

"A-Aba, opo! Opo, Mr. D este, Don Damien!" mabilis niyang sagot habang ipinapakita ang kanyang mga ngipin. "Naku, Sir, narinig ko po lahat! Bawal maingay, bawal pakialamero, at bawal ang tanga! Huwag kayong mag-alala, napakatalino ko po! Sa katunayan nga po, ako ang Champion sa Quiz Bee sa aming barangay noong Grade 6!"

Pumikit ako nang mahigpit at pinakalma ang aking sarili. "Just make me an espresso. And do it right now."

"Opo, Bossing! Tatlong minutong espresso, lalabas agad!" masigla niyang sabi bago patakbong lumabas ng silid.

Pagkalipas ng sampung minuto, bumalik si Inday dala ang isang maliit na tasa sa ibabaw ng tray. Ngunit habang naglalakad siya patungo sa aking desk, napansin kong nakatingin pa rin siya sa aking mukha at hindi sa kanyang nilalakaran.

"Look at your feet," babala ko.

"Naku, Sir, kabisado ko na 'to"

Natapilok siya sa gilid ng mamahaling Persian rug! Napasigaw si Inday habang ang mainit na itim na kape ay paitaas na tumilapon at direktang bumagsak sa kulay cream kong carpet at sa gilid ng aking mamahaling leather shoes!

Nabalot ng nakabibinging katahimikan ang buong study room. Ramdam ko ang pag-init ng aking mukha sa matinding galit. Ang carpet na iyon ay gawa pa sa Iran at nagkakahalaga ng dalawang milyong piso! Mabilis na pumasok ang dalawa kong armadong bodyguard mula sa p***o, nakatutok ang mga kamay sa kanilang baril dahil sa ingay.

"Sir! Pasensya na po! Kakalat ang kape!" sigaw ng bodyguard.

Dahan-dahan akong tumayo mula sa aking upuan. Tinitigan ko si Inday na ngayon ay nakaluhod sa sahig, hawak ang basag na tasa. Inaasahan kong magmamakaawa siya para sa kanyang buhay.

"Inday..." malamig kong sabi habang dahan-dahang lumalapit sa kanya. "Alam mo ba kung magkano ang presyo ng sinira mo?"

Tumingin si Inday sa akin. Sa halip na umiyak, nagpakawala siya ng isang malaking buntong-hininga, inayos ang kanyang buhok, at nagwika: "Naku, Sir Mr. Daks... huwag kayong magalit! Alam niyo po, sa probinsya namin, kapag natatapon ang kape, ibig sabihin noon ay may darating na napakalaking biyaya! Tsaka tingnan niyo po 'yung hugis ng natapon na kape sa carpet niyo... mukhang puso! Ibig sabihin, mahal kayo ng kape!"

Napatigil ako. Ang dalawa kong bodyguard sa likod ay napasinghap sa gulat.

Walang... kahit sinong kasambahay ang naglakas-loob na magpatawa o makipagbolahan sa akin matapos gumawa ng kagaguhan. Tinitigan ko ang mukha ng dalaga na nakatitig sa akin nang walang anumang takot, kundi puno ng pilyong ngiti.

"Get out," malamig kong utos habang nagtitimpi. "Linisin mo 'yan at umalis ka sa harap ko bago ko ipag-utos na ibaon ka sa bakuran."

"Opo, Bossing! Sabi ko nga po, magmomop na ako!" mabilis niyang sagot habang kumukuha ng basahan at nagmamadaling lumabas.

Naiwan akong nakatayo sa gitna ng silid, nakatitig sa p***o. Napahawak ako sa aking panga. Ang babaeng 'yon... may kakaibang kabaliwan, and what the fuck tinawag niya akong Mr. Daks?