เข้าสู่ระบบEP 25 - ยอมรับผิด “พี่ยอมรับว่าพี่ทำแบบนั้น เพราะแบบนี้ใช่ไหมเราถึงหนีไปจากพี่” บากิได้แต่จำยอม ยอมรับในสิ่งที่ผิดพลาดไป“ไม่ให้พายหนี พี่จะให้พายทนอยู่กับคนใจร้ายแบบพี่เหรอคะ” น้ำเสียงที่หนักแน่นจนถึงเมื่อครู่หายไป ก่อนแทนที่ด้วยเสียงสั่นเครือราวกับคนกำลังจะร้องไห้“พี่ขอโทษ ตอนนั้นพี่คิดน้อยไป แต่พี่อยากจะบอกพายว่า…” บากิตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เขาอยากจะง้อเธอและยอมรับผิดแต่โดยดี“พอเถอะค่ะ พายไม่โกรธหรือเกลียดพี่นะคะ แต่พายคิดว่าเราไม่มีความจำเป็นต้องกลับมาอยู่ในชีวิตกันอีกนอกจากเรื่องงาน พายฝึกงานเสร็จ เราก็ต่างคนต่างอยู่ แบบนี้จะดีกว่าค่ะ” พะพายร่ายยาวทิ้งท้ายเอาไว้ รีบก้าวลงจากรถ ก่อนที่น้ำตาเอ่อล้นจะไหลออกมาให้เขาได้เห็นทั้งที่ยังรักเขาอยู่ แต่ตอนนี้ใจเธอเจ็บมากเกินกว่าจะให้อภัยเขาได้จริง ๆ***** สี่ชั่วโมงต่อมา...ครืดเสียงเรียกเข้าจากสมาร์ตโฟนดังขึ้น เมื่อเห็นว่าหน้าจอปรากฏชื่อใคร เธอก็มองนิ่ง ไม่อยากจะรับสาย ปล่อยให้เสียงเรียกเข้าหยุดไปเองอย่างนั้นหลายต่อหลายหนแต่ทว่า…คนปลายสายก็ไม่ล้มเลิกความตั้งใจเมื่อไม่มีการตอบรับใด ๆ จากการต่อสาย ปลายทางก็เปลี่ยนเป็นส่งข้อความไปข
EP 24 - อย่าพยายามแก้ตัว พะพายมองรถที่นั่งมาจนถึงเมื่อครู่เคลื่อนตัวออกไป เธอพอจะรู้อยู่บ้างแล้วว่าทั้งสองฝ่ายไม่ถูกกัน แต่ก็ไม่คิดว่าเหตุการณ์แบบนี้จะเกิดขึ้นเธอไม่รู้เรื่องราวความเป็นมาของพวกพี่ ๆ หรอก แต่สิ่งนี้ที่เกิดขึ้นกับพวกเขา มันส่งผลมาถึงเธอด้วยนี่สิ“สัส กูรู้แล้วว่าทำไมบากิถึงทำตัวเป็นศัตรูกูมาตลอด…เพราะเมื่อก่อนกูเคยทำไม่ดีไว้กับยูกิ กูเคยทำให้ยูกิต้องเสียใจ” พายุเอ่ยขึ้นพะพายยืนฟังอย่างเงียบ ๆ เมื่อทุกคนถกเถียงกันเสร็จ ก็พากันเดินเข้าไปในบ้านเพื่อพูดคุยเรื่องดังกล่าวต่อ ส่วนเธอเดินออกมาจากตรงนั้น ปล่อยให้เป็นเรื่องของพวกเขา ไม่นานเพลิงก็เดินมาหาเธอที่นั่งอยู่อีกห้อง“ส่วนเรา มีอะไรจะบอกพี่ไหม” เพลิงถาม“ที่มาด้วยกัน เพราะพายฝึกงานที่บริษัทพี่เขาค่ะ” เธอรู้ดีว่าเขาต้องการรู้เรื่องไหน จึงตอบออกไปอย่างไม่มีท่าทีลังเลแต่ทว่า...“เป็นมันใช่ไหม” จู่ ๆ เพลิงก็เอ่ยถามในสิ่งที่ไม่คาดคิดออกมา“คะ” พะพายทำหน้าสงสัย ไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร“อย่าคิดโกหกพี่ พี่รู้นะว่าเราเคยคุยกับมัน”“พี่เพลิงรู้ได้ยังไงคะ” พะพายอึ้งไปครู่ ก่อนจะถามด้วยใจที่เต้นรัว“เอาเป็นว่าพี่รู้ก็แล้วกัน แ
EP 23 - น้องกู “ไปหาอะไรทานกันก่อนไหม นี่ก็เย็นแล้ว” เมื่อเงียบไปนาน บากิก็ถามขึ้น“ฉันไม่ทานข้าวเย็นค่ะ ถ้าคุณหิว จอดส่งฉันตรงนี้ก็ได้นะคะ” พะพายบอก โดยที่ไม่หันมองหน้าคนด้านข้างเลยสักนิด แค่ทำงานด้วยกันเธอก็อึดอัดมากพอแล้ว“งั้นบอกทางคอนโดมา” บากิเอ่ย“ค่ะ” พะพายคิ้วขมวด เขารู้ได้อย่างไรว่าเธอพักอยู่คอนโดแต่สุดท้ายก็ทิ้งความคิดเหล่านั้นไป เพราะเธอไม่อยากใส่ใจเกินความจำเป็น ก่อนจะบอกชื่อและทางไปคอนโดกับเขา ใช้เวลาเดินทางพอสมควร รถยนต์คันหรูก็มาถึง“พรุ่งนี้ผมจะมารับตีห้า” บากิหันมาบอก“คะ? เช้าไปไหมคะ” พะพายได้ยินดังนั้นก็รีบหันมามองด้วยความตกใจ“เราต้องไปถึงที่นั่นแปดโมงเช้า หรือคิดว่าเราควรไปรอตั้งแต่คืนนี้เลย” เมื่อเห็นท่าทีนั้น บากิก็บอกอีกแผนที่คิดได้“ไม่ค่ะ ตีห้าก็ตีห้าค่ะ” แผนสองของเขามันแย่กว่าการตื่นเช้าเสียอีก เธอจึงปฏิเสธออกไปอย่างไม่ลังเล เมื่อพูดคุยกันเสร็จพะพายก็จัดการปลดเข็มขัดนิรภัยออก“ปลดบล็อกผมด้วย พรุ่งนี้ถึงแล้วจะโทรบอก” บากิบอก“ค่ะ” หลังรับคำคนตัวเล็กก็ลงจากรถ ปิดประตูแล้วจึงเดินถอยออกมา“แล้วฉันทำอะไรได้บ้าง ปฏิเสธได้ไหม” พะพายกัดฟันบ่นออกมาอย่างเหลืออด ตอน
EP 22 - อย่ามาทำให้หวั่นไหวอีกได้ไหม “ทั้งหมดนี่เธอจะถือไหวไหม” ได้ยินดังนั้นเขาก็ผายมือไปที่แฟ้มกองโตเพราะรอมารับอยู่แล้ว แต่ไม่คิดว่าเธอจะมาเพียงคนเดียว“เอ่อ ก็ไม่น่าไหว” พะพายยิ้มเจื่อนที่ฟังดูพูดจาไม่ห่างเหินมาก เพราะทั้งสองคนเป็นนักศึกษาฝึกงานเหมือนกัน หากแต่ไม่เคยพูดคุยหรือรู้จักกันเป็นการส่วนตัวมาก่อน“เราช่วยถือไปส่งเอง” เขายื่นแฟ้มบางส่วนให้เธอ ส่วนแฟ้มหนัก ๆ เป็นคนถือให้เองพะพายยิ้มให้กับความใจดีของคนตรงหน้า ก่อนที่เธอนั้นจะเดินนำไปขึ้นลิฟต์ แล้วตรงไปที่โต๊ะทำงานของเธอ“วางไว้ตรงนี้ได้เลย ขอบคุณนะ” เมื่อมาถึงโต๊ะทำงาน พะพายก็กล่าวขอบคุณที่เขาช่วยหอบเอกสาร“ไม่เป็นไร เราไปนะ” เมื่อวางแฟ้มลงเรียบร้อยก็เอ่ยด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเดินออกไปทำงานตัวเองต่อ“หืม ทำไมถึงมีหนุ่มมาส่งล่ะ” พิ้งค์เอ่ยแซวจากโต๊ะทำงานอีกฝั่ง เมื่อเห็นสถานการณ์เมื่อครู่“ณทีเขาเห็นว่ามันเยอะค่ะ ก็เลยอาสาช่วยถือมาส่ง” พะพายตอบ“ใจดีจังนะ หรือว่ากำลังจีบเราอยู่” เธอเดินเข้ามาใกล้ เพื่อแซวได้อย่างถนัด พร้อมส่งแววตาจับผิด“ไม่นะคะ เราเพิ่งได้พูดคุยกันวันนี้เองค่ะ” พะพายรีบปฏิเสธทันทีและจังหวะเดียวกันนั้น“คุณพิ
EP 21 - เด็กฝีกงาน เมื่อผู้ใหญ่ทั้งสองตกลงกันเสร็จสรรพ ก็หันมามองยังเธอและบีเบลที่ยืนรออยู่บีเบลพยายามสะกิดพะพายอยู่อย่างนั้น พะพายก้มลงมองพื้น จงใจหลบสายตา เพราะไม่อยากเป็นผู้ถูกเลือก“อืม น้องคนนั้นชื่ออะไรจ๊ะ” กวาดสายตามองสักพักก็เลือกคนได้พะพายที่ก้มหน้าอยู่ถูกสะกิดเรียกจากเพื่อนสาวข้างกาย รู้ได้ทันทีว่าตัวเธอนั้นกำลังถูกจ้องมองจากคนตรงข้าม“พะพายค่ะ” พะพายตอบเสียงเบา พอเงยหน้าขึ้นมาก็พบกับสายตาของคนตรงหน้าที่รอฟังอยู่ก่อนแล้ว“น้องพะพาย พี่เลือกคนนี้ค่ะ” รอยยิ้มเป็นมิตรถูกส่งมายังเธออย่างจริงใจ บ่งบอกว่าเธอนั้นเป็นผู้ใหญ่ที่ใจดีทั้งที่ควรจะรู้สึกดีที่เข้าตา แต่เธอกลับอยากจะเป็นลมล้มพับไปจากตรงนี้เสียดื้อ ๆ“หนูโอเคนะคะ” หญิงวัยกลางคนที่เมื่อครู่กำลังจะได้เป็นหัวหน้าของเธอเอ่ยถาม“ค่ะ” พะพายพยักหน้า เพราะไม่มีสิทธิ์เลือกปฏิเสธอยู่แล้ว เธอรู้ตัวดี“งั้นพี่ขอตัวน้องเลยแล้วกันเนอะ”“ค่ะ พี่พิ้งค์”ทั้งสองฝ่ายพูดคุยตกลงกัน โดยมีพะพายยืนอยู่ตรงกลางอย่างคนเหม่อลอย ไม่คิดเลยว่าจะกลับมาเจอกันที่นี่ ตอนแรกก็พอจะโล่งใจได้ว่าตำแหน่งเขาเป็นถึงผู้บริหาร และเธอเป็นแค่นักศึกษาฝึกงาน คงเป็นไป
EP 20 - ทำไมต้องเจอกันอีก ตั้งแต่นั้นมา จากที่ไม่เคยสนใจใคร พะพายก็ยิ่งเพิกเฉยกับเพศตรงข้ามยิ่งกว่าเดิม แม้จะมีคนเข้ามาจีบมากมายก็ตามหลังจากวันนั้น พะพายไม่รู้ว่าบากิจะคิดสนใจที่จะตามหาเธอที่หายไปแบบดื้อ ๆ บ้างไหม แต่เพราะความสัมพันธ์ของเธอและเขาไม่ถูกเปิดเผยกับใคร ก็คงจะเป็นเรื่องยากแม้จะเผลอคิดไปบ้างว่าอีกคนอาจจะตามหา แต่เมื่อนึกถึงประโยคสนทนาที่ได้ยินครั้งสุดท้าย ที่บากิได้คุยกับเพื่อนชายของเขาในวันนั้นผุดขึ้นมา ทำให้เธอสะบัดความคิดเข้าข้างตัวเองเหล่านั้นออกไป เพราะความจริงแล้ว เขาก็อาจจะอยากให้เรื่องมันจบไปเงียบ ๆ แบบนี้ก็เป็นได้ เธอคิดแบบนั้น...“ให้มันจริงอย่างที่พูด” เพลิงบอก พร้อมกับมองดุให้กลัวและเชื่อฟังเขาอย่างตอนเด็ก ๆ แต่ทำไมเธอเห็นเขาทำในตอนนี้กลับนึกจะอยากหลุดขำออกมาเธอไม่โกรธพี่เธอเลยที่ไปมีศัตรูจนมาสร้างบาดแผลให้เธอ เธอโกรธตัวเองมากกว่าที่เชื่อคนง่ายและอ่อนต่อโลกเกินไป“ยอมแล้วใช่ไหม ยอมก็กลับได้แล้ว” เฟียร์พูดกับเพลิง เมื่อเห็นว่าเพลิงสุดท้ายก็ยอมให้พะพายย้ายมาอยู่คอนโดคนเดียว“จะรีบไปไหน” แต่เพลิงยังไม่อยากกลับ อยากอยู่กับน้องสาวอีกนิดเพื่อสำรวจภายในห้อง“ไปนอน







