Bad Love ขุนเขา คนเถื่อน

Bad Love ขุนเขา คนเถื่อน

last update최신 업데이트 : 2025-01-26
에:  ลำเจียก참여
언어: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 평가. 1 리뷰
81챕터
6.5K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

เกริ่น เมื่อคืนผมกลับมาคอนโดนได้ไงวะ เมาชิบหาย!! ผมค่อยๆกวาดสายตามองไปรอบๆห้องเพื่อหาเส้นด้าย แต่!! เชี้ย!! นี่มันไม่ใช่คอนโดผม แต่มันเป็นบ้านของไอ้ป่า ผมมาที่นี่ทำไมวะเนี่ย!! ผมดีดตัวลุกนั่งพรวด แล้วก็มองไปรอบๆห้องอีกครั้ง จนสายตามาสะดุดกับผู้หญิงที่นอนอยู่ข้างๆผม เธอกำลังนอนลืมตามองผมอยู่ เธอเอาผ้าปิดใบหน้าของตัวเองไว้ครึ่งหน้าให้เห็นแค่ช่วงตากับหน้าผาก ผมจะไม่ตกใจเลย ถ้าเธอเป็นเส้นด้าย เธอนี่เธอไม่ใช่ "เธอ...." ผมค่อยๆเอื้อมมือไปดึงผ้าห่มที่ปิดใบหน้าของเธอ "ยะ อย่านะ อย่าดึงผ้าออกนะ" มือเล็กขว้ามาจับมือผมไว้ ไม่ให้ผมดึงผ้าออก "วีนัส...'' ผมขมวดคิ้วมองเธอ เธอเงียบไม่ตอบอะไรผม ต้องใช่แน่ๆ นี่ผมทำบ้าอะไรลงไปวะเนี่ย!! ผมมีอะไรกับเด็กนี่หรอวะ "พี่ใจร้าย...." น้ำตาเธอเอ่อล้นขึ้นมาเต็มสองตาทันทีที่พูดจบ "ขอโทษ เมื่อคืนฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันเมา เธอจะเอาเท่าไหร่ว่ามา"

더 보기

1화

1 จุดเริ่มต้น

Jaselyn's POV 

Pain has a scent. It’s sharp and metallic, like blood on steel. It sinks into you, saturating every breath, clinging to your skin until it becomes impossible to tell where it ends and you begin. I thought I understood pain before today. I thought I had lived it, endured it. But this was different.

This was agony, and it had Zane’s name on it.

The morning light filtered through the tall windows, golden and soft, a cruel contradiction to the cold reality settling over me. The memories come flashing back quickly. The Peace Ball, his captivating scent, those soft words whispered. His touch. I sat up slowly, the sheets pooling around my waist as I looked at him. He stood near the window, already dressed, his back to me. His posture was rigid, deliberate.

“Get dressed,” he said, his voice low and unfamiliar.

I blinked, confused, clutching the sheet to my chest. “What?”

He turned, and his amber eyes met mine. The warmth I had drowned in last night—the tenderness that had made me believe in miracles—was gone. In its place was something distant, calculating.

“Last night was a mistake,” Zane responded.

I froze. The words didn’t make sense. They couldn’t. “A…mistake?” I managed, my voice barely above a whisper.

Nila, my wolf, growled deep within me. He’s ours, she said, her voice thick with panic. He can’t mean this.

Zane didn’t flinch. “Whatever you thought this was, it isn’t. I have a Luna. I have responsibilities. You don’t fit into my life.”

My chest tightened, and I could feel my pulse pounding in my ears. “You’re my mate,” I pleaded, each word trembling under the weight of my desperation.

He froze for a moment, his jaw tightening. I thought I saw something flicker in his eyes—hesitation, guilt—but it vanished as quickly as it came. “Not anymore.”

The air in the room turned frigid, and I felt Nila recoil, whimpering softly in the back of my mind. “No,” I murmured, shaking my head. “No, you don’t mean that. The bond—”

“The bond means nothing,” he interrupted, his voice sharp enough to cut. He stepped closer, looming over me. “I, Zane Black, Alpha of the Moon Blood Pack, reject you, Jaselyn Everhart, as my mate and Luna.”

The pain came instantly. It wasn’t just emotional—it was physical, a tearing, searing agony that ripped through my chest like claws. I gasped, clutching at my heart as I doubled over. A scream tore from my throat, raw and guttural, as if the rejection had reached into the depths of my soul and shattered it into pieces.

Nila howled in anguish, her cries echoing in my mind. The bond that had tied us, the connection that had felt unbreakable, was unraveling strand by strand.

Through the haze of pain, I saw Zane standing there, unmoving. His expression was unreadable as I writhed on the floor, tears streaming down my face.

“Please,” I gasped, my voice breaking as I reached out to him.

He stepped back, his face hardening. “Don’t,” he said sharply. “Don’t touch me.”

“Why?” The word tumbled from my lips, broken and desperate. “Why are you doing this?”

His jaw tightened, but he didn’t answer. Instead, he turned and walked out of the room, leaving me behind with nothing but the scent of cedarwood and rose lingering in the air—a cruel reminder of what I had lost.

“Jaselyn, Jas? Jas!” Nila called, breaking me out of my shell shocked state. “You have to get up, we have to go.” She said and I scoffed.

“Why? What's the use? It doesn't matter what he does anymore, does it? He betrayed us, he rejected us.” I remind her.

“Yes, all of that is true but it's not the end of the world. I understand how you feel, I can't explain how hurt I feel right now, it's like a part of me was stripped away. The precious connection nurtured by Selene was suddenly broken away but it doesn't mean we should wallow in self pity. Have you forgotten the plans we had? Let's save a lot and leave the Pack, I'm sure we'll find happiness somewhere else, mate or not.” Nila tried to encourage me but I could tell how pained she actually was.

It's times like this that I'm absolutely grateful to have a wolf like her.

It hurts, it hurts like I could have never imagined but she's right, I need to pick myself up. As long as I'm alive, there's hope for a better future. Besides, he already had someone else but still chose to take my virginity and then have the audacity to tell me it was a mistake. If he was able to reject me so easily, why should I cry for him? A douchebag like him doesn't deserve my tears or even my love. He deserves whatever karma's going to cook up for him. 

I won't fall apart, I won't give him a chance to see me miserable. I'll go on living like nothing happened. 

“That's the spirit! It's gonna take a lot more to break us.” Nila cheered and I slowly crawled out of the bed.

My legs were unstable for the first few minutes, I was so sore it felt like I'd been hit by a truck. After regaining my balance, I picked up my clothes and put them on. I wove my hair into a braid and washed my face. I took a deep breath before finally leaving the room.

The hallway was mostly empty except for employees here and there tidying up from yesterday's extravaganza. They barely spared me any attention as I passed by, something I'm grateful for.

I try to find my way to the exit but only end up getting lost in the huge palace. I rest beside a door for a moment to try to retrace my steps but the door suddenly opens and I fall backwards. I close my eyes and brace myself for impact but the pain never comes. Instead, I feel strong arms wrap around my back securely and pull me flush against a hard body, successfully breaking my fall.

I don't even need to look at the face to know who it is. His encroaching scent wafts into my nostrils and I have to stop myself from mock gagging, already having gotten more than enough of a healthy dosage.

I pulled back but his arms never left my body, he just stared at me blankly, like he was waiting for me to do something. Perhaps he thinks I've come to beg to be taken back. Like hell.

“Despite being the Alpha, the rules of the rejection also apply to you. You should follow your own advice and refrain from touching me.” I taunt and push him off of me, finally freeing myself from his grip.

His brief look of confusion satisfies me more than it should. 

“You say that but you're the one falling into my arms. If you've come to plead with me, I suggest you save your breath. I already told you everything I needed to.” He states and I pull on a mocking smile.

“You know Alpha, being indecisive doesn't suit you. If you're looking for a girl who will fall at your feet, crawl, cry and beg just so you can take her as a side piece and dump her whenever you please, do carry on with your search, I'm not the one you're looking for. I happened to lose my way and ended up here and on that note, thank you for saving me from falling.

Even though we're not mates, you're still the Alpha of this Pack and as a Pack member, I'm entitled to your assistance. So if you would be kind enough to have someone show me the way out of here, we won't have to endure each other anymore.” I said in a sickeningly sweet voice and he frowned.

“Ask directions from any of the staff you find around, I have better things to do.” He said and stormed off while I counted down from ten just to be able to stop the flood of emotions swirling within me from bursting out.

One thought echoed through my mind, cold and certain: I will never be weak again.

If Zane Black thought he could break me, he was wrong. He’d unleashed something far more dangerous than heartbreak.

He’d unleashed me.

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기

리뷰

เฉิ่ม🐹
เฉิ่ม🐹
สนุกค่ะ อ่านเรื่อยๆๆๆๆ
2026-03-06 21:22:31
0
0
81 챕터
1 จุดเริ่มต้น
[ Talk Khunkao ] ผมพึ่งกลับมาจากคลับของผมเอง ผมไปดื่มกับเพื่อนมา และตอนนี้ผมโคตรจะเมาเลย ผมไม่รู้จะทำยังไง ผมรักด้าย แต่เธอแม่ง ทำไมต้องรักไอ้ป่าขนาดนั้นด้วยวะ ขนาดเอากับผมแทบจะทุกวัน เธอยังเพ้อหาแต่มัน !! ผมทำได้แค่ดื่มหนักเกือบจะทุกวันเพื่อให้ตัวเองไม่ต้องไปคิดอะไรมากกับเรื่องนี้ อย่างน้อยๆเส้นด้ายก็อยู่กับผม ถึงเธอจะรักพี่ชายของผมก็ตาม สักวันเธอต้องรักผมภายในห้องนอนที่มืดสนิท "ด้าย คุณหลับหรือยัง" ผมควานมือหาเส้นด้ายบนเตียงผ่านความมืด"ด้าย ผมขอนะ...." ผมพูดขึ้นเมื่อคลำมือไปเจอคนตัวเล็กที่กำลังนอนหลับอยู่ ผมค่อยๆล่วงมือเข้าไปในเสื้อของเธอ "อื้อ..." คนตัวเล็กร้องท้วงในลำคอ ทันทีที่ผมขยำน่าอกที่ใหญ่เกินตัวของเธอ "ตื่นแล้วหรอ หื้ม..""ซี๊ด คุณลืมมันได้รึเปล่า มีแค่ผมคนเดียวได้มั้ย ในใจคุณ..." ผมก้มหน้าลงไปซุกไซ้ซอกคอของเธอก่อนจะสูดดมกลิ่นหอม "คะ ใคร ผีรึเปล่า..." เสียงเล็กๆเอ่ยถามขึ้น "คุณผี ยะ อย่ามาหลอกมาหลอนหนูเลยนะคะ พรุ่งนี้หนูจะทำบุญไปให้" เส้นด้ายทำไมเธอพูดอะไรแปลกๆ ผีเผอที่ไหนกันวะ อ่า! เธออาจจะเบลอยานอนหลับ เพราะก่อนไปคลับผมเอายานอนหลับให้เธอกิน เพื่อที่เธอจะได้ไ
더 보기
2 เงินมากมายขนาดนั้นจะไปหามาจากไหน
[ Talk Khunkhao ] หวัดดีครับ ผมชื่อขุนเขา เป็นนักเรียนนอก เพิ่งจะเรียนจบ แล้วก็มาขอให้ไอ้ป่าพี่ชายของผมเปิดคลับให้ที่ไทย ที่ผมมาอยู่ไทยเพราะว่าผมอยากมีอิสระ ผมเป็นลูกคนล่ะแม่กับไอ้ป่านะครับ พ่อคนเดียวกัน แม่ผมเป็นเมียน้อย หน้าตาแม่ของผมเป็นยังไงผมก็ไม่รู้หรอก เพราะแม่ผมทิ้งผมไปตั้งแต่ผมยังเด็ก โชคดีที่แม่ใหญ่ คือแม่ของไอ้ป่า รักและเอ็นดูผมเหมือนลูกแท้ๆคนหนึ่ง ว่าด้วยเรื่องความรัก....สมัยผมเรียนที่เมืองนอก ผมเป็นคนค่อนข้างจะเจ้าชู้ครับ ประเภทเอาไม่เลือก แต่ผมดันไปตกหลุมรักผู้หญิงคนหนึ่ง เธอชื่อว่าเส้นด้าย และที่สำคัญ ตอนนั้นที่ผมชอบเธอ เธอเป็นเมียของพี่ชายผม และเธอกับไอ้ป่าก็กำลังจะหมั้นกันแต่ปัจจุบันนี้ไอ้ป่ามันมีเมียใหม่ไปเรียบร้อยแล้ว ส่วนเส้นด้าย ผมจะดูแลเธอเอง ผมจะทำให้ด้ายลืมไอ้ป่า และ รักผมให้ได้ ส่วนเรื่องที่ผมพลาดไปมีอะไรกับเด็กนั่น เธอชื่อ ‘วีนัส’ ผมรู้จักเธอผ่านๆ ไม่ได้สนิทอะไร เพราะเธอมาดูแลแอมแปร์ เมียของไอ้ป่า ให้ผมสาบานเลยว่าผมไม่คิดจะล่วงเกินอะไรเด็กนั่นเลย เธอเด็กมาก แถมยังไม่ใช่สเปกผมอีกต่างหาก แต่เรื่องนี้มันผ่านไปแล้ว เด็กนั่นเธอกลับต่างจังหวัดไปแล้ว ก็ดีที่
더 보기
3 ตัดสินใจ
ฉันกลับมาที่บ้านเพื่อที่จะมาเก็บเสื้อผ้า และกลับไปนอนเฝ้าแม่ที่โรงพยาบาล พี่เพทายเป็นคนอาสามาส่งฉันที่บ้าน แล้วก็ไปส่งฉันที่โรงพยาบาล "เดี๋ยวพี่จะลองคุยกับพ่อให้นะเรื่องค่ารักษา อย่าร้องไห้ป้านาต้องหาย" พี่เพทายเอามือเอื้อมมาจับมือฉันในขณะที่กำลังขับรถอยู่ "งะ เงินตั้งหลายล้าน ฮึก...พี่ทายอย่าลำบากเลยค่ะ" ฉันรู้ว่าทางบ้านเขามีฐานะ แต่เงินขนาดนั้นคงไม่มีใครกล้าให้ยืมหรอก ''พี่อยากช่วย" พี่เพทายพูดสีหน้าจริงจัง "ขอบคุณนะคะ ที่พยายามจะช่วยหนู ฮึก...'' 19:30 น.พอมาถึงโรงพยาบาล พี่เพทายก็รีบกลับบ้านเพื่อไปคุยกับทางบ้านเรื่องช่วยค่ารักษาให้ ฉันก็แอบมีหวังนะ แต่ก็เผื่อใจเอาไว้แล้วแหละว่าคงจะไม่ได้หรอก เพราะเงินมันมากเกินไป "ป้านิ่ม..." ฉันเรียกป้านิ่มจากทางด้านหลัง ตอนนี้ป้านิ่มกำลังร้องไห้อยู่ ฉันรู้ว่าป้านิ่มก็คงรู้สึกไม่ต่างจากฉัน "วีนัสเอ่ย ป้าหมดปัญญาแล้วลูก..." ป้านิ่มพูดทั้งน้ำตา ฉันเอื้อมมือไปจับมือป้านิ่มแล้วออกแรงบีบเบาๆ "แม่ต้องได้ผ่าตัด หนูจะไม่ยอมปล่อยให้แม่เป็นอะไรไปเด็ดขาด" "กตัญญูจริงๆลูกเอ้ย ถ้านามันรู้ว่าลูกสาวมันพยายามจะช่วยมันขนาดไหนมันคงดีใจมาก" ป้านิ่มยกมือขึ
더 보기
4 คำแนะนำจากเพื่อน
วันต่อมา...เกือบจะอาทิตย์ที่ฉันมาอยู่ที่โรงพยาบาล วันนี้กรีน เพื่อนสนิทของฉันมาเยี่ยมแม่ฉันด้วย ฉันมีเพื่อนสนิทอยู่สองคน คือกรีน กับ นาย นายคือสาวประเภทสอง เธอไม่ชอบฉันใครเรียกว่านายหรอก ชอบให้เรียกว่า นัตตี้ ใครเรียกว่านาย นัตตี้ จะไล่ตบ ถึงขนาดนี้จริงๆ ยกเว้นฉันกับกรีนเรียกได้ "เอาไงวีนัส ค่ารักษาโหดมาก ฉันอยากช่วยแกนะ แต่ไม่มีปัญญาจริงๆ" กรีนพูดขึ้นหลังจากที่เราเดินออกมาจากเยี่ยมแม่ของฉันแล้ว "ป้านิ่มว่าจะกู้เงินนอกระบบ" "เฮ้ย วีนัส มันเสี่ยงมากนะ แถมดอกเบี้ยแพงขนาดนั้น อย่าเลย" "จะให้ทำยังไง เงินมากมายขนาดนั้นจะไปหามาจากไหนถ้าไม่ทำแบบนี้ ฉันก็ว่าจะขายไต...อุ๊บ" ฉันรีบยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองไว้ทันทีที่เผลอพูดว่าตัวเองจะขายไตออกไป ฉันอยากจะเอาหัวโขกเสาแรงๆสักทีจริงๆ กรีนพอได้ยินแบบนั้นรีบหันขวับมาจ้องหน้าฉันทันที"วีนัส นี่แกจะขายไตงั้นหรอ แกบ้ารึเปล่า !!"".....""ไม่ได้นะ วีนัส ถ้าแม่แกรู้แม่แกต้องเสียใจมากแน่ๆ แม่แกคงไม่ต้องการให้แกทำ เชื่อฉันสิ" "แล้วจะให้ทำยังไง ทุกอย่างมันมืดไปหมดแล้ว จะทำยังไงฉันถึงจะมีเงินมารักษาแม่ แกก็รู้ว่าครอบครัวฉันไม่ได้รวย ฮึก...." ฉันปล่อยโฮอ
더 보기
5 ลองดูก็ได้
ฉันคิดทบทวนคำที่กรีนพูดอีกครั้ง มันยิ่งทำให้ฉันคิดอยากลองดู ถึงคืนนั้นฉันกับพี่ขุนเขาจะไม่ได้มีอะไรกัน แต่เขาคิดว่าเรามีอะไรกันแล้ว อีกทั้งเขาก็มีแฟนแล้ว ถ้าฉันโกหกเขาว่าท้องเขาไม่มีทางที่จะสงสัยอะไรหรอก และเขาก็ต้องรีบเอาเงินให้ฉัน แบบครั้งนั้นที่เขาให้ฉันเอาเงินให้ฉัน แปลว่าเขาเป็นคนใช้เงินเเก้ปัญหา ฉันไม่ได้ยากจะโกหก แต่ฉันไม่มีทางเลือกแล้ว ถ้าแผนครั้งนี้ไม่สำเร็จ....ฉันคงจะต้องขายไตจริงๆ แล้ว"วีนัส วีนัส!!" ฉันสะดุ้งตัวเล็กน้อย จากแรงเขย่าของกรีน"แกเหม่ออะไร เรียกตั้งนานไม่ตอบตอบ" กรีนขมวดคิ้วมองหน้าฉันอย่างสงสัย"ฉะ ฉันจะไปกรุงเทพ!!" ฉันลุกขึ้นพรวดกำลังจะเดิน แต่ถูกกรีนรั้งแขนไว้สะก่อน"เฮ้ย!! จะไปทำไมวีนัส" "ไม่มีเวลาแล้วกรีน เอาไว้กลับมาฉันจะบอกแกนะ ฉันฝากบอกป้านิ่มด้วยว่าฉันไปธุระไม่ต้องห่วงฉัน" "เดี๋ยววีนัส!! วีนัส!!" ฉันรีบเดินตรงไปหาพี่วินโดยที่ไม่ฟังเสียงเรียกของกรีนเลยฉันให้พี่วินไปส่งที่ บคส ก่อนจะขึ้นรถตู้ไปกรุ่งเทพ ฉันไม่มีอะไรติดตัวมาเลย นอกจากเงิน3พันกับโทรศัพท์ ฉันไม่รู้เลยว่าต่อไปฉันจะเจอกับอะไร ฉันไม่ได้อยากจะทำแบบนี้ แต่มันจำเป็น....ระหว่างที่นั่งรถไป ฉันท
더 보기
6 (ไม่น่าทำตาม) ซวย
@กรุงเทพ พอลงรถได้ ฉันก็นั่งแท็กซี่ต่อเพื่อไปที่บ้านของพี่เจ้าป่า ฉันรู้ว่าบ้านหลังนั้นไม่มีใครอยู่ เพราะเจ้แอมบอกฉันว่าย้ายบ้านแล้ว และเคยชวนฉันไปเล่นที่บ้านใหม่ของเจ้ แต่ฉันไม่ได้ไป เรื่องแม่ ฉันไม่ได้บอกให้เจ้แอมรู้ หน้าบ้าน....ตอนนี้ฉันกำลังยืนอยู่หน้ารั้วประตูบ้าน ด้านในบ้านมีรถหรูจอดอยู่ พอเห็นแบบนั้นมันทำให้ใจฉันมันเต้นรัวขึ้นมาทันที เมื่อรู้ว่าพี่ขุนเขากำลังรออยู่ภายในบ้าน กริ่ง~เสียงโทรศัพท์ของฉันดังขึ้น คนที่โทรมาคือพี่ขุนเขา ฉัน " ฮะ...." ขุนเขา " ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้ว่างมานั่งรอเธอทั้งวัน ถ้าภายใน10นาทีเธอยังไม่เข้ามา ฉันจะกลับ" น้ำเสียงที่ดูจะหงุดหงิดของคนที่พูดปลายสายเอ่ยขึ้น ฉัน "ยะ อยู่หน้าบ้านแล้ว" ขุนเขา " เออ ก็รีบเข้ามาดิวะแม่ง" ติด! สายถูกตัดไปทันทีที่เขาวีนใส่ฉันจบ ฉันมองรั้วบ้านแล้วก็ถอนหายใจออกมายาวๆ ถ้าแม่ฉันไม่ป่วยฉันคงไม่ต้องเลือกทำแบบนี้ ขอโทษจริงๆนะพี่ขุนเขา หนูจำเป็นต้องโกหก พี่คือความหวังของหนูจริงๆ ฉันพูดในใจก่อนจะถอนหายใจออกมาอีกครั้ง และเปิดประตูรั้วบ้านเดินเข้าไปภายในตัวบ้าน ภายในบ้านเงียบสนิท เงียบซะจนฉันแทบไม่อยากจะก้าวขาเดินต่อเลย
더 보기
7 พลาดแล้ว(ซวยซ้ำซวยซ้อน)
บรรยากาศภายในห้องรับแขก เงียบสงัด ตอนนี้ฉันกับพี่ขุนเขาถูกสั่งให้มานั่งข้างๆกัน โดยมีคุณแม่ ที่พี่ขุนเขาเรียกว่าแม่ใหญ่นั่งอยู่ตรงหน้าเราสองคน และต้องมองเราทั้งคู่อย่างเอาผิดฉันอยากจะหายตัวได้จริงๆนะตอนนี้ ฉันอยากหนีไปจากตรงนี้ ถ้าเป็นไปได้ ฉันจะไม่มาที่นี่ตั้งแต่แรก ฉันจะไม่คิดที่จะโกหกเลย ฉันพลาด...แล้วฉันจะทำยังไงต่อดีโอ้ย วีนัสเอ้ยย!!!"พี่ชายแกยังไม่ได้แต่ง แกจะเอาก่อนเลยใช่มั้ย ทำอะไรไม่รู้จักคิด!!""ไม่คิดว่าฉันกลับมาไทยอีกครั้ง จะมาได้ยินข่าวดีแบบนี้ ไหนเธอลองพูดมาสิ...""พะ พูดอะไรคะ""เธอบอกว่าเธอท้องกับตาขุน ?" คุณแม่ของพี่ขุนเขาพูดขึ้นทำลายความเงียบภายในห้อง"....." ฉันค่อยๆเม้มปากเข้าหากันแน่น มาถึงตอนนี้ฉันจะตอบไปว่ายังไงดีฉันต้องการเงินไปรักษาแม่ แต่ฉันไม่ต้องการให้เรื่องมันเป็นแบบนี้"แม่ใหญ่หูฟาดเปล่า เธอไม่ได้พูดแบบนั้น" พี่ขุนเขาพูดแก้ตัวขึ้นจบคำพูดของพี่ขุนเขา คุนแม่ท่านก็ถลึงตาใส่พี่ขุนเขาทันที"แกคิดว่าฉันจะเดินเข้ามาแล้วจะโพล่งถามแกเลยหรือไง ฉันยืนฟังสักพักแล้ว ฟังจนพอจะจับใจความได้ถึงเรื่องที่แกสองคนคุยกัน""ฉันได้ยินทุกอย่าง ได้ยินแม้กระทั้งคำพูดที่เห็นแก่
더 보기
8 ถอนตัวไม่ได้
@โรงพยาบาลในตอนแรกที่ฉันคิดว่าฉันจะหนีเมื่อมาถึงโรงพยาบาล แต่มันกลับไม่ได้เป็นแบบที่ฉันคิดเอาไว้ เพราะนอกจากคุณแม่กับพี่ขุนเขาจะมาด้วยแล้ว ยังมีลูกน้องตามประกบหลังมาด้วยในใจของฉันตอนนี้มันกลัวมาก กลัวทุกอย่าง จะบอกความจริงก็กลัว จะไปตรวจก็กลัว ยังไงฉันก็ต้องโดนจับติดคุกแน่ๆ แล้วถ้าฉันติดคุกป้านิ่มจะเอาเงินที่ไหนไปรักษาแม่ แม่ฉันจะเป็นยังไงถ้าย้อนเวลากลับไปได้ฉันจะไม่รีบตัดสินใจอะไรแบบนี้เลย ถอยก็ไม่ไดแล้วด้วยคลืด~ เสียงประตูห้องตรวจเลื่อนออก พร้อมกับพยาบาลที่เดินออกมายืนหน้าห้อง พยาบาลก้มลงอ่านเอกสารอะไรสักอย่าง“เชิญนางสาว วีนัส เข้ามาที่ห้องตรวจค่ะ “เฮือก!! ทะ ทำไมมันถึงคิวฉันเร็วขนาดนี้เนี่ย มานั่งยังหายใจหายคอไม่ทั่วท้องเลย“เธอไม่ได้ชื่อวีนัสรึไง !!” พี่ขุนเขาที่กำลังนั่งกอดอกอยู่หันหน้ามามองฉันตาเขม็ง“ค่ะ ค่ะ“ ฉันสะดุ้งตัวเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้างึกงึกตอบ“ถ้าใช่ชื่อเธอ แล้วเธอจะนั่งอยู่ทำซากอะไร” น้ำเสียงที่แสนจะหงุดหงิดพูดบอกฉันอย่างคนที่ไม่ชอบใจฉันค่อยๆเม้มปากเข้าหากันแน่น และลุกขึ้นเดินตามคุณพยาบาลเข้าไปในห้องตรวจด้วยใจที่เต้นรัวไม่เป็นจังหวะ หวังว่าออกมาฉันจะไม่เจอตำรว
더 보기
9 ช่วยหนูด้วย....
[ Talk ขุนเขา]ตอนนี้ผมกับแม่ใหญ่กำลังนั่งรอเด็กนั่นอยู่หน้าห้องตรวจ ไม่รู้ทำไมเธอเข้าไปนานขนาดนั้น ผมอยากจะกลับคอนโดไปหาเส้นด้ายใจจะขาดแล้ว ผมแทบไม่อยากจะทิ้งด้ายไว้คนเดียวนานๆเลยผมรู้ว่าเรื่องที่ผมถูกแม่ใหญ่บังคับให้รับผิดชอบเด็กนั่น ถ้าเส้นด้ายเธอรู้เธอคงจะไม่รู้สึกอะไร เพราะผมไม่ใช่ไอ้ป่า ผมไม่ใช่คนที่เธอรัก แต่ผมแม่งโครตรักด้ายเลย ไม่รู้ว่าคืนนั้นผมพลาดได้ไง เกลียดตัวเองฉิบหาย“พรุ่งนี้เดี๋ยวแม่กับพ่อจะกลับออสเตรเลีย แล้วจะรีบกลับมาไทย มาเตรียมงานแต่งให้แก”“ผมไม่อยากแต่ง แค่รับผิดชอบแล้วไม่ต้องแต่งไม่ได้หรอครับ”“อะ โอ้ยยย!!....”พอผมพูดจบ แม่ใหญ่ก็บิดแขนผมอย่างแรง จนผมแหกปากร้องลั่นหน้าห้องตรวจ ผมผิดขนาดนั้นเลยหรอวะ ก็ผมไม่อยากแต่ง ให้รับผิดชอบ ให้ส่งเสียดูแลพอได้ แต่ถ้าถึงขั้นแต่ง แล้วด้ายล่ะ ผมอยากแต่งงานกับเส้นด้ายแค่คนเดียวทั้งที่ผมมีอะไรกับเส้นด้ายออกจะบ่อย และที่สำคัญผมไม่เคยป้องกัน ทำไมเส้นด้ายไม่ท้อง แต่กลับยัยเด็กวีนัส พลาดไปเอาแค่ครั้งเดียว ตอนเมาด้วย ดันท้องเฉย“ถึงแกจะไม่ตั้งใจ ถึงจะพลาดยังไงแกต้องรับผมชอบขุนเขา”“ชีวิตแกเคยเจอหน้าแม่หรือเปล่า แกก็น่าจะรู้ดีกว่ากา
더 보기
10 สู้ต่อไป
“....” ฉันค่อยๆเม้มปากเข้าหากันแน่น พลางก้มหลบสายตาคมกริบของคนตรงหน้า“จะเอาเท่าไหร่ !!” พี่ขุนเขาถามเสียงแข็ง“....”“บอกมาดิวะ จะเงียบทำซากอะไรหนักหนาเธอเป็นใบ้หรือไง !!” เขาตะคอกใส่หน้าฉันเสียงดังจนฉันสะดุ้ง ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงอารมณ์ร้ายขนาดนี้นะ“ทะ ทำไมพี่ชอบต้องเสียงดังด้วย พูดเบาๆไม่ได้รึไงเล่า”“เอออ สรุปจะเอาเท่าไหร่ !!” พี่ขุนเขาถอนหายใจออกมายาวๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงเรียบๆ“อะ เอาหนึ่งล้าน....”“หนึ่งล้าน!! นี่เธอคิดว่าค่าตัวเธอมันมากขนาดนั้นเลยรึไง”“ตะ แต่หนูเสียหายนะคะ หนูยังเรียน....”“แล้วใครใช้ให้เธอใจง่าย ยอมให้ฉันเอา”ฉันเม้มปากแน่น พอพูดถึงเรื่องนี้เหตุการณ์ในคืนนั้นมันก็ผุดเข้ามาในหัวทีละฉากๆ“หึ เธอก็แค่อยากจับผู้ชายรวยๆ ฉันกูเธอออก เลิกแสดงว่าตัวเองใสซื่อสักที !!”“....” ฉันไม่รู้จะโต้ตอบยังไง เขาอยากจะว่าอะไรก็ว่าไปเถอะ เพราะฉันมันเห็นแก่เงินจริงๆพี่ขุนเขาก้มกดอะไรสักอย่างในโทรศัพท์ ก่อนจะยื่นโทรศัพท์มาให้ฉัน ฉันมองดูโทรศัพท์แล้วก็มองหน้าพี่ขุนเขาอย่างไม่เข้าใจ เขาจะให้โทรศัพท์ฉันงั้นหรอ“อะ อะไรคะ ?”“เลขบัญชีมาสิ”“อ๋อ....” ฉันพยักหน้า พร้อมกับรับโทรศัพท์มา
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status