Bad Love ขุนเขา คนเถื่อน

Bad Love ขุนเขา คนเถื่อน

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-01-26
โดย:  ลำเจียกจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 คะแนน. 1 ทบทวน
81บท
6.5Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

เกริ่น เมื่อคืนผมกลับมาคอนโดนได้ไงวะ เมาชิบหาย!! ผมค่อยๆกวาดสายตามองไปรอบๆห้องเพื่อหาเส้นด้าย แต่!! เชี้ย!! นี่มันไม่ใช่คอนโดผม แต่มันเป็นบ้านของไอ้ป่า ผมมาที่นี่ทำไมวะเนี่ย!! ผมดีดตัวลุกนั่งพรวด แล้วก็มองไปรอบๆห้องอีกครั้ง จนสายตามาสะดุดกับผู้หญิงที่นอนอยู่ข้างๆผม เธอกำลังนอนลืมตามองผมอยู่ เธอเอาผ้าปิดใบหน้าของตัวเองไว้ครึ่งหน้าให้เห็นแค่ช่วงตากับหน้าผาก ผมจะไม่ตกใจเลย ถ้าเธอเป็นเส้นด้าย เธอนี่เธอไม่ใช่ "เธอ...." ผมค่อยๆเอื้อมมือไปดึงผ้าห่มที่ปิดใบหน้าของเธอ "ยะ อย่านะ อย่าดึงผ้าออกนะ" มือเล็กขว้ามาจับมือผมไว้ ไม่ให้ผมดึงผ้าออก "วีนัส...'' ผมขมวดคิ้วมองเธอ เธอเงียบไม่ตอบอะไรผม ต้องใช่แน่ๆ นี่ผมทำบ้าอะไรลงไปวะเนี่ย!! ผมมีอะไรกับเด็กนี่หรอวะ "พี่ใจร้าย...." น้ำตาเธอเอ่อล้นขึ้นมาเต็มสองตาทันทีที่พูดจบ "ขอโทษ เมื่อคืนฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันเมา เธอจะเอาเท่าไหร่ว่ามา"

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

1 จุดเริ่มต้น

氷室彩葉(ひむろ いろは)は力なくベッドに横たわり、冷たい器具が、鈍く痛む下腹部を滑っていく感触に耐えていた。

「赤ちゃんは……大丈夫ですか……?」震える声で尋ねると、医師は憐れむように溜息をついた。

「切迫流産です。残念ながら……お子さんの心音は、もう聞こえません」

その瞬間、彩葉はシーツを強く握りしめた。心臓が氷の手で鷲掴みにされたように、軋む。

「仮に心音が確認できたとしても、出産は推奨できませんでした。火災で大量の有毒煙を吸い込まれている。胎児への影響は計り知れません」

二時間前──氷室グループ傘下の新エネルギー研究室で火災が発生し、彩葉は開発中の最新チップを守るため、躊躇なく炎の中に飛び込んだ。

チップは守れたものの、彼女自身は濃い煙に巻かれて意識を失ったのだ。

救急室に運ばれた時、体は擦り傷だらけで、下半身からは血が流れ、目を覆いたくなるほどの惨状だったという。

家庭と仕事に昼夜を問わず奔走し、心身ともに疲れ果てていた彼女は、この時になって初めて、自分のお腹に新しい命が宿っていたこと──妊娠二ヶ月だったことを知った。

「あなたはまだ若い。きっとまた授かりますよ」

医師はそう慰めながら、「今は安静が第一です。ご主人に連絡して、付き添ってもらってください」と告げた。

身を起こすことすら億劫な体で、彩葉は夫である氷室蒼真(ひむろ そうま)に電話をかけるのを躊躇った。

二日前、彼は息子の氷室瞳真(ひむろ とうま)を連れてM国へ出張したばかりだ。

「プロジェクトの商談だ」と彼は言っていた。仕事中の彼が、邪魔をされることを何よりも嫌うことを、彩葉は知っていた。ここ二日間、彼からの連絡は一切ない。それほど忙しいのだろうか。

その時、携帯の短い振動が静寂を破った。

画面に表示されたのは、異母妹である林雫(はやし しずく)の名前。

震える指でメッセージを開いた彩葉は、息を呑んだ。

そこに添付されていたのは、一枚の写真。雫が息子の瞳真を抱きしめ、二人で笑顔のハートマークを作っている。そしてその隣には、眉目秀麗な夫・蒼真が静かに座っていた。

結婚写真すら「くだらない」と撮ろうとしなかった彼が、その写真の中では、薄い唇の端をわずかに上げ、滅多に見せない穏やかな笑みを浮かべていた。

その姿は、まるで幸せな三人家族そのものだった。

【お姉ちゃん、今ね、蒼真さんと瞳真くんとミュージカルを観てるの。「ナイチンゲールの歌」って、お姉ちゃんが一番好きな作品よね?お姉ちゃんの代わりに、私が先に観ちゃった!】

チケットは常に完売で、手に入れることすら困難な人気の演目。

いつか一緒に観に行きたい、と何度も蒼真に伝えたが、いつも冷たく突き放されるだけだった。

「今忙しいんだ。それに瞳真もまだ小さい。また今度だ」

……忙しいんじゃなかった。ただ、自分と行きたくなかっただけなんだ。

元々張り裂けそうだった胸に、鋭い杭を打ち込まれたような激痛が走る。

それでも諦めきれず、病室に戻った彩葉は腹部の痛みに耐えながら、蒼真に電話をかけた。

数回のコールの後、低く、それでいて芯のある冷ややかな声が鼓膜を揺らす。

「……どうした」

「蒼真……ごめんなさい、体調が悪くて、病院にいるの。少しだけ、早く帰ってきてもらえないかな……?」彼女の顔は蒼白で、声には力がなかった。

「こっちはまだ商談中だ。戻るのは二日後になる。家のことは山根に任せろ」蒼真の態度は、どこか冷めていた。

彩葉はスマホとを握りしめる。「……ねえ。もしかして、雫と一緒にいるの?」

その問いに、蒼真の声は露骨な苛立ちを滲ませた。「彩葉、そんな詮索に何の意味がある?もう五年だぞ。雫は妹のようなものだと何度も言ったはずだ。仮に一緒にいたとして、それがどうした。

最近のお前は、仮病まで使って同情を引こうとするようになったのか?」

「パパ、声大きいよ!僕と雫の邪魔しないでよ!」

電話の向こうから、瞳真の高い声が響いた。「もうママなんてほっときなよ!本当にうざいんだから!」

彩葉が何かを言う前に、通話は一方的に切られた。

ほんの少しの時間すら、彩葉のために割いてはくれない。

がらんとした病室で、彼女は布団を固く握りしめ、体の芯から冷えていくのを感じていた。

三日後、彩葉は無理を言って退院した。

研究開発部の仕事が、まだ山のように残っていたからだ。

特に今回の新製品発表会は、蒼真も期待を寄せている。そして自分にとっても、この二年間心血を注いできたプロジェクトを、成功させたかった。

夕方、疲れ切った体を引きずってブリリアージュ潮見の自宅に戻ると、リビングから楽しげな笑い声が聞こえてきた。

息子の瞳真と、雫の声だ。

胸がどきり、と嫌な音を立てる。彩葉はとっさに身を隠し、鉢植えの影からリビングの様子を窺った。

ソファには、氷室父子の間に座る雫の姿があった。テーブルの上には、バースデーケーキ。そして彼女の首には、赤いルビーのネックレスが輝いていた。それは某高級ブランドの世界限定品だ。

先月、ショーウィンドウで見かけて心惹かれたものの、目を見張るような値段に諦めた、あのネックレス。

それが今、雫の胸元を飾っている。

「蒼真さん、素敵なプレゼントをありがとう。すごく嬉しいわ」雫はペンダントに優しく触れ、潤んだ瞳で男の端整で凛々しい顔を見つめる。「でも、こんな高価なもの……これからは無理しないで。気持ちだけで十分嬉しいから」

蒼真は淡然とした表情で言った。「金などどうでもいい。お前が喜んでくれるなら、それが一番だ」

「ねえねえ雫、お目々閉じて!」瞳真がはしゃいだ声で言った。

雫が素直に瞳を閉じると、瞳真は小さな手で、色とりどりのクリスタルが繋がれたブレスレットを彼女の腕に通した。

「もう開けていいよ!」

「わぁ、綺麗!」雫は驚きの表情を見せた。

瞳真はへへっと笑い、頭を掻く。「これね、僕が一つひとつ選んで、糸に通したんだ。雫への誕生日プレゼント!」

「ありがとう、瞳真くん。一生大切にするわ」雫が身をかがめて瞳真の額にキスをしようとした、その時。

瞳真は自ら顔を上げ、ちゅっ、と音を立てて雫の頬にキスをした。

瞳真は父親に似て、どこか冷めた子供だった。実の母親である彩葉にさえ、ほとんど懐こうとしなかったのに。

自分が喉から手が出るほど欲しかったものを、雫はこんなにもたやすく手に入れてしまう。

嫉妬と絶望で、胸の奥がキリキリと痛んだ。

瞳真はキラキラした目で雫を見つめ、真剣な顔で言う。「雫は体が弱いから、これからは僕とパパが守ってあげる。だから安心してね」

「ふふっ……ありがとう。頼りにしてるわね」雫は恥じらうように頬を染め、ちらりと隣の男に視線を送る。

蒼真は切れ長の瞳を細め、自らケーキを一切れ切り、雫の手に渡す。

血の気が、すうっと引いていく。立っていられなくなりそうだった。

全身全霊で愛した夫は、他の女の誕生日を祝い、命がけで産んだ息子は、母親からすべてを奪った女を守ると誓う。

彩葉は、赤く染まった目で静かに笑った。そして踵を返すと、五年もの間自分を縛り付けた結婚という名の牢獄から、毅然と歩み出した。

自宅の外は、冷たい雨が降っていた。

全身ずぶ濡れになりながら、彩葉は道端に立ち、久しぶりにかける番号を呼び出す。電話の向こうから、懐かしい声が聞こえた。

「お嬢!お久しぶり!元気か?」

「えぇ、元気よ」彼女は微笑んだ。その美しい瞳には、かつてないほど冷徹な光が宿っていた。

「離婚することにしたの。だからお願い、離婚協議書を用意してちょうだい。なるべく、早くね」
แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

ความคิดเห็น

เฉิ่ม🐹
เฉิ่ม🐹
สนุกค่ะ อ่านเรื่อยๆๆๆๆ
2026-03-06 21:22:31
0
0
81
1 จุดเริ่มต้น
[ Talk Khunkao ] ผมพึ่งกลับมาจากคลับของผมเอง ผมไปดื่มกับเพื่อนมา และตอนนี้ผมโคตรจะเมาเลย ผมไม่รู้จะทำยังไง ผมรักด้าย แต่เธอแม่ง ทำไมต้องรักไอ้ป่าขนาดนั้นด้วยวะ ขนาดเอากับผมแทบจะทุกวัน เธอยังเพ้อหาแต่มัน !! ผมทำได้แค่ดื่มหนักเกือบจะทุกวันเพื่อให้ตัวเองไม่ต้องไปคิดอะไรมากกับเรื่องนี้ อย่างน้อยๆเส้นด้ายก็อยู่กับผม ถึงเธอจะรักพี่ชายของผมก็ตาม สักวันเธอต้องรักผมภายในห้องนอนที่มืดสนิท "ด้าย คุณหลับหรือยัง" ผมควานมือหาเส้นด้ายบนเตียงผ่านความมืด"ด้าย ผมขอนะ...." ผมพูดขึ้นเมื่อคลำมือไปเจอคนตัวเล็กที่กำลังนอนหลับอยู่ ผมค่อยๆล่วงมือเข้าไปในเสื้อของเธอ "อื้อ..." คนตัวเล็กร้องท้วงในลำคอ ทันทีที่ผมขยำน่าอกที่ใหญ่เกินตัวของเธอ "ตื่นแล้วหรอ หื้ม..""ซี๊ด คุณลืมมันได้รึเปล่า มีแค่ผมคนเดียวได้มั้ย ในใจคุณ..." ผมก้มหน้าลงไปซุกไซ้ซอกคอของเธอก่อนจะสูดดมกลิ่นหอม "คะ ใคร ผีรึเปล่า..." เสียงเล็กๆเอ่ยถามขึ้น "คุณผี ยะ อย่ามาหลอกมาหลอนหนูเลยนะคะ พรุ่งนี้หนูจะทำบุญไปให้" เส้นด้ายทำไมเธอพูดอะไรแปลกๆ ผีเผอที่ไหนกันวะ อ่า! เธออาจจะเบลอยานอนหลับ เพราะก่อนไปคลับผมเอายานอนหลับให้เธอกิน เพื่อที่เธอจะได้ไ
อ่านเพิ่มเติม
2 เงินมากมายขนาดนั้นจะไปหามาจากไหน
[ Talk Khunkhao ] หวัดดีครับ ผมชื่อขุนเขา เป็นนักเรียนนอก เพิ่งจะเรียนจบ แล้วก็มาขอให้ไอ้ป่าพี่ชายของผมเปิดคลับให้ที่ไทย ที่ผมมาอยู่ไทยเพราะว่าผมอยากมีอิสระ ผมเป็นลูกคนล่ะแม่กับไอ้ป่านะครับ พ่อคนเดียวกัน แม่ผมเป็นเมียน้อย หน้าตาแม่ของผมเป็นยังไงผมก็ไม่รู้หรอก เพราะแม่ผมทิ้งผมไปตั้งแต่ผมยังเด็ก โชคดีที่แม่ใหญ่ คือแม่ของไอ้ป่า รักและเอ็นดูผมเหมือนลูกแท้ๆคนหนึ่ง ว่าด้วยเรื่องความรัก....สมัยผมเรียนที่เมืองนอก ผมเป็นคนค่อนข้างจะเจ้าชู้ครับ ประเภทเอาไม่เลือก แต่ผมดันไปตกหลุมรักผู้หญิงคนหนึ่ง เธอชื่อว่าเส้นด้าย และที่สำคัญ ตอนนั้นที่ผมชอบเธอ เธอเป็นเมียของพี่ชายผม และเธอกับไอ้ป่าก็กำลังจะหมั้นกันแต่ปัจจุบันนี้ไอ้ป่ามันมีเมียใหม่ไปเรียบร้อยแล้ว ส่วนเส้นด้าย ผมจะดูแลเธอเอง ผมจะทำให้ด้ายลืมไอ้ป่า และ รักผมให้ได้ ส่วนเรื่องที่ผมพลาดไปมีอะไรกับเด็กนั่น เธอชื่อ ‘วีนัส’ ผมรู้จักเธอผ่านๆ ไม่ได้สนิทอะไร เพราะเธอมาดูแลแอมแปร์ เมียของไอ้ป่า ให้ผมสาบานเลยว่าผมไม่คิดจะล่วงเกินอะไรเด็กนั่นเลย เธอเด็กมาก แถมยังไม่ใช่สเปกผมอีกต่างหาก แต่เรื่องนี้มันผ่านไปแล้ว เด็กนั่นเธอกลับต่างจังหวัดไปแล้ว ก็ดีที่
อ่านเพิ่มเติม
3 ตัดสินใจ
ฉันกลับมาที่บ้านเพื่อที่จะมาเก็บเสื้อผ้า และกลับไปนอนเฝ้าแม่ที่โรงพยาบาล พี่เพทายเป็นคนอาสามาส่งฉันที่บ้าน แล้วก็ไปส่งฉันที่โรงพยาบาล "เดี๋ยวพี่จะลองคุยกับพ่อให้นะเรื่องค่ารักษา อย่าร้องไห้ป้านาต้องหาย" พี่เพทายเอามือเอื้อมมาจับมือฉันในขณะที่กำลังขับรถอยู่ "งะ เงินตั้งหลายล้าน ฮึก...พี่ทายอย่าลำบากเลยค่ะ" ฉันรู้ว่าทางบ้านเขามีฐานะ แต่เงินขนาดนั้นคงไม่มีใครกล้าให้ยืมหรอก ''พี่อยากช่วย" พี่เพทายพูดสีหน้าจริงจัง "ขอบคุณนะคะ ที่พยายามจะช่วยหนู ฮึก...'' 19:30 น.พอมาถึงโรงพยาบาล พี่เพทายก็รีบกลับบ้านเพื่อไปคุยกับทางบ้านเรื่องช่วยค่ารักษาให้ ฉันก็แอบมีหวังนะ แต่ก็เผื่อใจเอาไว้แล้วแหละว่าคงจะไม่ได้หรอก เพราะเงินมันมากเกินไป "ป้านิ่ม..." ฉันเรียกป้านิ่มจากทางด้านหลัง ตอนนี้ป้านิ่มกำลังร้องไห้อยู่ ฉันรู้ว่าป้านิ่มก็คงรู้สึกไม่ต่างจากฉัน "วีนัสเอ่ย ป้าหมดปัญญาแล้วลูก..." ป้านิ่มพูดทั้งน้ำตา ฉันเอื้อมมือไปจับมือป้านิ่มแล้วออกแรงบีบเบาๆ "แม่ต้องได้ผ่าตัด หนูจะไม่ยอมปล่อยให้แม่เป็นอะไรไปเด็ดขาด" "กตัญญูจริงๆลูกเอ้ย ถ้านามันรู้ว่าลูกสาวมันพยายามจะช่วยมันขนาดไหนมันคงดีใจมาก" ป้านิ่มยกมือขึ
อ่านเพิ่มเติม
4 คำแนะนำจากเพื่อน
วันต่อมา...เกือบจะอาทิตย์ที่ฉันมาอยู่ที่โรงพยาบาล วันนี้กรีน เพื่อนสนิทของฉันมาเยี่ยมแม่ฉันด้วย ฉันมีเพื่อนสนิทอยู่สองคน คือกรีน กับ นาย นายคือสาวประเภทสอง เธอไม่ชอบฉันใครเรียกว่านายหรอก ชอบให้เรียกว่า นัตตี้ ใครเรียกว่านาย นัตตี้ จะไล่ตบ ถึงขนาดนี้จริงๆ ยกเว้นฉันกับกรีนเรียกได้ "เอาไงวีนัส ค่ารักษาโหดมาก ฉันอยากช่วยแกนะ แต่ไม่มีปัญญาจริงๆ" กรีนพูดขึ้นหลังจากที่เราเดินออกมาจากเยี่ยมแม่ของฉันแล้ว "ป้านิ่มว่าจะกู้เงินนอกระบบ" "เฮ้ย วีนัส มันเสี่ยงมากนะ แถมดอกเบี้ยแพงขนาดนั้น อย่าเลย" "จะให้ทำยังไง เงินมากมายขนาดนั้นจะไปหามาจากไหนถ้าไม่ทำแบบนี้ ฉันก็ว่าจะขายไต...อุ๊บ" ฉันรีบยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองไว้ทันทีที่เผลอพูดว่าตัวเองจะขายไตออกไป ฉันอยากจะเอาหัวโขกเสาแรงๆสักทีจริงๆ กรีนพอได้ยินแบบนั้นรีบหันขวับมาจ้องหน้าฉันทันที"วีนัส นี่แกจะขายไตงั้นหรอ แกบ้ารึเปล่า !!"".....""ไม่ได้นะ วีนัส ถ้าแม่แกรู้แม่แกต้องเสียใจมากแน่ๆ แม่แกคงไม่ต้องการให้แกทำ เชื่อฉันสิ" "แล้วจะให้ทำยังไง ทุกอย่างมันมืดไปหมดแล้ว จะทำยังไงฉันถึงจะมีเงินมารักษาแม่ แกก็รู้ว่าครอบครัวฉันไม่ได้รวย ฮึก...." ฉันปล่อยโฮอ
อ่านเพิ่มเติม
5 ลองดูก็ได้
ฉันคิดทบทวนคำที่กรีนพูดอีกครั้ง มันยิ่งทำให้ฉันคิดอยากลองดู ถึงคืนนั้นฉันกับพี่ขุนเขาจะไม่ได้มีอะไรกัน แต่เขาคิดว่าเรามีอะไรกันแล้ว อีกทั้งเขาก็มีแฟนแล้ว ถ้าฉันโกหกเขาว่าท้องเขาไม่มีทางที่จะสงสัยอะไรหรอก และเขาก็ต้องรีบเอาเงินให้ฉัน แบบครั้งนั้นที่เขาให้ฉันเอาเงินให้ฉัน แปลว่าเขาเป็นคนใช้เงินเเก้ปัญหา ฉันไม่ได้ยากจะโกหก แต่ฉันไม่มีทางเลือกแล้ว ถ้าแผนครั้งนี้ไม่สำเร็จ....ฉันคงจะต้องขายไตจริงๆ แล้ว"วีนัส วีนัส!!" ฉันสะดุ้งตัวเล็กน้อย จากแรงเขย่าของกรีน"แกเหม่ออะไร เรียกตั้งนานไม่ตอบตอบ" กรีนขมวดคิ้วมองหน้าฉันอย่างสงสัย"ฉะ ฉันจะไปกรุงเทพ!!" ฉันลุกขึ้นพรวดกำลังจะเดิน แต่ถูกกรีนรั้งแขนไว้สะก่อน"เฮ้ย!! จะไปทำไมวีนัส" "ไม่มีเวลาแล้วกรีน เอาไว้กลับมาฉันจะบอกแกนะ ฉันฝากบอกป้านิ่มด้วยว่าฉันไปธุระไม่ต้องห่วงฉัน" "เดี๋ยววีนัส!! วีนัส!!" ฉันรีบเดินตรงไปหาพี่วินโดยที่ไม่ฟังเสียงเรียกของกรีนเลยฉันให้พี่วินไปส่งที่ บคส ก่อนจะขึ้นรถตู้ไปกรุ่งเทพ ฉันไม่มีอะไรติดตัวมาเลย นอกจากเงิน3พันกับโทรศัพท์ ฉันไม่รู้เลยว่าต่อไปฉันจะเจอกับอะไร ฉันไม่ได้อยากจะทำแบบนี้ แต่มันจำเป็น....ระหว่างที่นั่งรถไป ฉันท
อ่านเพิ่มเติม
6 (ไม่น่าทำตาม) ซวย
@กรุงเทพ พอลงรถได้ ฉันก็นั่งแท็กซี่ต่อเพื่อไปที่บ้านของพี่เจ้าป่า ฉันรู้ว่าบ้านหลังนั้นไม่มีใครอยู่ เพราะเจ้แอมบอกฉันว่าย้ายบ้านแล้ว และเคยชวนฉันไปเล่นที่บ้านใหม่ของเจ้ แต่ฉันไม่ได้ไป เรื่องแม่ ฉันไม่ได้บอกให้เจ้แอมรู้ หน้าบ้าน....ตอนนี้ฉันกำลังยืนอยู่หน้ารั้วประตูบ้าน ด้านในบ้านมีรถหรูจอดอยู่ พอเห็นแบบนั้นมันทำให้ใจฉันมันเต้นรัวขึ้นมาทันที เมื่อรู้ว่าพี่ขุนเขากำลังรออยู่ภายในบ้าน กริ่ง~เสียงโทรศัพท์ของฉันดังขึ้น คนที่โทรมาคือพี่ขุนเขา ฉัน " ฮะ...." ขุนเขา " ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้ว่างมานั่งรอเธอทั้งวัน ถ้าภายใน10นาทีเธอยังไม่เข้ามา ฉันจะกลับ" น้ำเสียงที่ดูจะหงุดหงิดของคนที่พูดปลายสายเอ่ยขึ้น ฉัน "ยะ อยู่หน้าบ้านแล้ว" ขุนเขา " เออ ก็รีบเข้ามาดิวะแม่ง" ติด! สายถูกตัดไปทันทีที่เขาวีนใส่ฉันจบ ฉันมองรั้วบ้านแล้วก็ถอนหายใจออกมายาวๆ ถ้าแม่ฉันไม่ป่วยฉันคงไม่ต้องเลือกทำแบบนี้ ขอโทษจริงๆนะพี่ขุนเขา หนูจำเป็นต้องโกหก พี่คือความหวังของหนูจริงๆ ฉันพูดในใจก่อนจะถอนหายใจออกมาอีกครั้ง และเปิดประตูรั้วบ้านเดินเข้าไปภายในตัวบ้าน ภายในบ้านเงียบสนิท เงียบซะจนฉันแทบไม่อยากจะก้าวขาเดินต่อเลย
อ่านเพิ่มเติม
7 พลาดแล้ว(ซวยซ้ำซวยซ้อน)
บรรยากาศภายในห้องรับแขก เงียบสงัด ตอนนี้ฉันกับพี่ขุนเขาถูกสั่งให้มานั่งข้างๆกัน โดยมีคุณแม่ ที่พี่ขุนเขาเรียกว่าแม่ใหญ่นั่งอยู่ตรงหน้าเราสองคน และต้องมองเราทั้งคู่อย่างเอาผิดฉันอยากจะหายตัวได้จริงๆนะตอนนี้ ฉันอยากหนีไปจากตรงนี้ ถ้าเป็นไปได้ ฉันจะไม่มาที่นี่ตั้งแต่แรก ฉันจะไม่คิดที่จะโกหกเลย ฉันพลาด...แล้วฉันจะทำยังไงต่อดีโอ้ย วีนัสเอ้ยย!!!"พี่ชายแกยังไม่ได้แต่ง แกจะเอาก่อนเลยใช่มั้ย ทำอะไรไม่รู้จักคิด!!""ไม่คิดว่าฉันกลับมาไทยอีกครั้ง จะมาได้ยินข่าวดีแบบนี้ ไหนเธอลองพูดมาสิ...""พะ พูดอะไรคะ""เธอบอกว่าเธอท้องกับตาขุน ?" คุณแม่ของพี่ขุนเขาพูดขึ้นทำลายความเงียบภายในห้อง"....." ฉันค่อยๆเม้มปากเข้าหากันแน่น มาถึงตอนนี้ฉันจะตอบไปว่ายังไงดีฉันต้องการเงินไปรักษาแม่ แต่ฉันไม่ต้องการให้เรื่องมันเป็นแบบนี้"แม่ใหญ่หูฟาดเปล่า เธอไม่ได้พูดแบบนั้น" พี่ขุนเขาพูดแก้ตัวขึ้นจบคำพูดของพี่ขุนเขา คุนแม่ท่านก็ถลึงตาใส่พี่ขุนเขาทันที"แกคิดว่าฉันจะเดินเข้ามาแล้วจะโพล่งถามแกเลยหรือไง ฉันยืนฟังสักพักแล้ว ฟังจนพอจะจับใจความได้ถึงเรื่องที่แกสองคนคุยกัน""ฉันได้ยินทุกอย่าง ได้ยินแม้กระทั้งคำพูดที่เห็นแก่
อ่านเพิ่มเติม
8 ถอนตัวไม่ได้
@โรงพยาบาลในตอนแรกที่ฉันคิดว่าฉันจะหนีเมื่อมาถึงโรงพยาบาล แต่มันกลับไม่ได้เป็นแบบที่ฉันคิดเอาไว้ เพราะนอกจากคุณแม่กับพี่ขุนเขาจะมาด้วยแล้ว ยังมีลูกน้องตามประกบหลังมาด้วยในใจของฉันตอนนี้มันกลัวมาก กลัวทุกอย่าง จะบอกความจริงก็กลัว จะไปตรวจก็กลัว ยังไงฉันก็ต้องโดนจับติดคุกแน่ๆ แล้วถ้าฉันติดคุกป้านิ่มจะเอาเงินที่ไหนไปรักษาแม่ แม่ฉันจะเป็นยังไงถ้าย้อนเวลากลับไปได้ฉันจะไม่รีบตัดสินใจอะไรแบบนี้เลย ถอยก็ไม่ไดแล้วด้วยคลืด~ เสียงประตูห้องตรวจเลื่อนออก พร้อมกับพยาบาลที่เดินออกมายืนหน้าห้อง พยาบาลก้มลงอ่านเอกสารอะไรสักอย่าง“เชิญนางสาว วีนัส เข้ามาที่ห้องตรวจค่ะ “เฮือก!! ทะ ทำไมมันถึงคิวฉันเร็วขนาดนี้เนี่ย มานั่งยังหายใจหายคอไม่ทั่วท้องเลย“เธอไม่ได้ชื่อวีนัสรึไง !!” พี่ขุนเขาที่กำลังนั่งกอดอกอยู่หันหน้ามามองฉันตาเขม็ง“ค่ะ ค่ะ“ ฉันสะดุ้งตัวเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้างึกงึกตอบ“ถ้าใช่ชื่อเธอ แล้วเธอจะนั่งอยู่ทำซากอะไร” น้ำเสียงที่แสนจะหงุดหงิดพูดบอกฉันอย่างคนที่ไม่ชอบใจฉันค่อยๆเม้มปากเข้าหากันแน่น และลุกขึ้นเดินตามคุณพยาบาลเข้าไปในห้องตรวจด้วยใจที่เต้นรัวไม่เป็นจังหวะ หวังว่าออกมาฉันจะไม่เจอตำรว
อ่านเพิ่มเติม
9 ช่วยหนูด้วย....
[ Talk ขุนเขา]ตอนนี้ผมกับแม่ใหญ่กำลังนั่งรอเด็กนั่นอยู่หน้าห้องตรวจ ไม่รู้ทำไมเธอเข้าไปนานขนาดนั้น ผมอยากจะกลับคอนโดไปหาเส้นด้ายใจจะขาดแล้ว ผมแทบไม่อยากจะทิ้งด้ายไว้คนเดียวนานๆเลยผมรู้ว่าเรื่องที่ผมถูกแม่ใหญ่บังคับให้รับผิดชอบเด็กนั่น ถ้าเส้นด้ายเธอรู้เธอคงจะไม่รู้สึกอะไร เพราะผมไม่ใช่ไอ้ป่า ผมไม่ใช่คนที่เธอรัก แต่ผมแม่งโครตรักด้ายเลย ไม่รู้ว่าคืนนั้นผมพลาดได้ไง เกลียดตัวเองฉิบหาย“พรุ่งนี้เดี๋ยวแม่กับพ่อจะกลับออสเตรเลีย แล้วจะรีบกลับมาไทย มาเตรียมงานแต่งให้แก”“ผมไม่อยากแต่ง แค่รับผิดชอบแล้วไม่ต้องแต่งไม่ได้หรอครับ”“อะ โอ้ยยย!!....”พอผมพูดจบ แม่ใหญ่ก็บิดแขนผมอย่างแรง จนผมแหกปากร้องลั่นหน้าห้องตรวจ ผมผิดขนาดนั้นเลยหรอวะ ก็ผมไม่อยากแต่ง ให้รับผิดชอบ ให้ส่งเสียดูแลพอได้ แต่ถ้าถึงขั้นแต่ง แล้วด้ายล่ะ ผมอยากแต่งงานกับเส้นด้ายแค่คนเดียวทั้งที่ผมมีอะไรกับเส้นด้ายออกจะบ่อย และที่สำคัญผมไม่เคยป้องกัน ทำไมเส้นด้ายไม่ท้อง แต่กลับยัยเด็กวีนัส พลาดไปเอาแค่ครั้งเดียว ตอนเมาด้วย ดันท้องเฉย“ถึงแกจะไม่ตั้งใจ ถึงจะพลาดยังไงแกต้องรับผมชอบขุนเขา”“ชีวิตแกเคยเจอหน้าแม่หรือเปล่า แกก็น่าจะรู้ดีกว่ากา
อ่านเพิ่มเติม
10 สู้ต่อไป
“....” ฉันค่อยๆเม้มปากเข้าหากันแน่น พลางก้มหลบสายตาคมกริบของคนตรงหน้า“จะเอาเท่าไหร่ !!” พี่ขุนเขาถามเสียงแข็ง“....”“บอกมาดิวะ จะเงียบทำซากอะไรหนักหนาเธอเป็นใบ้หรือไง !!” เขาตะคอกใส่หน้าฉันเสียงดังจนฉันสะดุ้ง ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงอารมณ์ร้ายขนาดนี้นะ“ทะ ทำไมพี่ชอบต้องเสียงดังด้วย พูดเบาๆไม่ได้รึไงเล่า”“เอออ สรุปจะเอาเท่าไหร่ !!” พี่ขุนเขาถอนหายใจออกมายาวๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงเรียบๆ“อะ เอาหนึ่งล้าน....”“หนึ่งล้าน!! นี่เธอคิดว่าค่าตัวเธอมันมากขนาดนั้นเลยรึไง”“ตะ แต่หนูเสียหายนะคะ หนูยังเรียน....”“แล้วใครใช้ให้เธอใจง่าย ยอมให้ฉันเอา”ฉันเม้มปากแน่น พอพูดถึงเรื่องนี้เหตุการณ์ในคืนนั้นมันก็ผุดเข้ามาในหัวทีละฉากๆ“หึ เธอก็แค่อยากจับผู้ชายรวยๆ ฉันกูเธอออก เลิกแสดงว่าตัวเองใสซื่อสักที !!”“....” ฉันไม่รู้จะโต้ตอบยังไง เขาอยากจะว่าอะไรก็ว่าไปเถอะ เพราะฉันมันเห็นแก่เงินจริงๆพี่ขุนเขาก้มกดอะไรสักอย่างในโทรศัพท์ ก่อนจะยื่นโทรศัพท์มาให้ฉัน ฉันมองดูโทรศัพท์แล้วก็มองหน้าพี่ขุนเขาอย่างไม่เข้าใจ เขาจะให้โทรศัพท์ฉันงั้นหรอ“อะ อะไรคะ ?”“เลขบัญชีมาสิ”“อ๋อ....” ฉันพยักหน้า พร้อมกับรับโทรศัพท์มา
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status