로그인มิลินเองก็เข้าไปกอดแสดงแสดงความยินดี พอผละกอดออกก็ยื่นช่อดอกไม้ให้ ครินทร์บอกว่าเซลีนชอบสีชมพูเลยสั่งจัดเป็นช่อสวยๆ มาให้“ยินดีด้วยนะเซลีน เรียนจบสักที” คิรันพี่ชายครินทร์พูดแล้วมองเซลีนด้วยแววตาอบอุ่น“ขอบคุณค่ะ” วันนี้รู้สึกอบอุ่นมาก ทุกคนมาร่วมแสดงความยินดีในวันสำคัญของเธอเยอะมาก แต่แล้วสายตากลั
หลายปีต่อมาเสียงประกาศจากพิธีกรบนเวทีดังก้องไปทั่วลานหน้าคณะ ท่ามกลางบรรยากาศอบอวลด้วยความยินดีและความภาคภูมิใจของเหล่าบัณฑิตใหม่ วันนั้นเป็นวันที่ท้องฟ้าแจ่มใสจนแทบไม่มีเมฆ เสียงหัวเราะ เสียงชัตเตอร์ เสียงเรียกชื่อกันข้ามตึกดังระงมไปหมด มวลอากาศร้อนระอุปะปนกลิ่นดอกไม้ที่ผู้คนถือเต็มสองมือเซลีนอยู
ครินทร์ : เดี๋ยวโดนอีกกระทง โทษฐานดื้อนะครับเซลีนอมยิ้มและครินทร์ก็เห็น เซลีนส่งเพียงสติกเกอร์ทะเล้นมาแล้วรีบกลับไปทำหน้าที่ตัวเองต่อ ครินทร์ยกโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วแอบถ่ายรูปแฟนสาวจากไกลๆ จากการสังเกตเธอไม่ได้ออกนอกลู่นอกทาง หากลองมองดูดีๆ เธอยิ้มแบบนั้นกับทุกคน แต่ความหึงหวงทำให้เขาหัวเสียไม่เข้าท่า
ลานกิจกรรมของคณะเต็มไปด้วยความคึกคัก เสียงเชียร์ เสียงปรบมือ และเสียงตะโกนสลับกันไปมาไม่ขาดสาย ยามบ่ายอากาศร้อนอบอ้าวแต่กลับเต็มไปด้วยความสนุกสนาน เหงื่อที่ไหลตามกรอบหน้าแต่คนละถูกเช็ดลวกๆแสงแดดสะท้อนจากผ้าใบกันแดดที่ขึงไว้เหนือหัวจนเกิดประกายแสบตา ทุกมุมของลานกว้างเต็มไปด้วยสีสันของลูกโป่ง ป้ายผ้า
“เรื่องธุรกิจผมไม่ปฏิเสธใครอยู่แล้วครับ”เซลีนนั่งมองอลิชานิ่งๆ แต่พออีกคนหันมาก็ยิ้มให้อย่างเป็นมิตร ท่าทางอลิชาออกชัดเจนว่ากำลัง ‘อ่อย’ ผัวคนอื่นอยู่ แต่เธอเชื่อใจคนของตัวเองว่าไม่เล่นด้วยการคุยงานเริ่มต้นขึ้นนานเกือบสามชั่วโมง อลิชาตั้งใจยืดเวลาในการคุยเพื่ออยู่กับครินทร์ให้นานกว่านี้ แม้แฟนตัวจ
ความสัมพันธ์ระหว่างครินทร์กับเซลีนดูราบรื่นแต่ก็มีทะเลาะกันตามประสาคู่รัก และทุกครั้งครินทร์เป็นฝ่ายยอมเพราะไม่อยากทำเรื่องให้เล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่สองคนไม่เคยทะเลาะกันจริงๆ จังๆ เวลาอีกคนไม่ชอบอะไรในตัวอีกคนก็จะคอยบอกปรับกัน เป็นเรื่องปกติเวลาคบกันนานขึ้นแล้วเจอข้อเสียของกันและกัน“พี่ครินทร์มีผู้
“ฮึก ซะ…เซย์อยากลืม อยากลืมทุกอย่างเกี่ยวกับเขา…” เสียงเธอสั่นพร่าพร้อมหยดน้ำตาที่ไหลเปื้อนกระโปรงนักศึกษา“ไม่ต้องฝืนลืมวันนี้หรอก ถ้าเจ็บก็ร้องออกมาให้หมด ร้องให้พอ วันนึงแกจะตื่นขึ้นมาแล้วเจ็บน้อยลงเองเชื่อฉัน” น้ำตาลดึงร่างบางเข้ามากอดแน่น โอบเพื่อนเหมือนแม่โอบลูกเซลีนซบหน้าลงกับไหล่เพื่อน ปล่อ
“เซย์จะกลับโต๊ะ และห้ามพี่ครินทร์มาก่อกวน” เธอพูดพร้อมกับชี้หน้าเขา พูดจบก็เดินออกไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลยประโยคบอกรักยังคงดังก้องในหัว เธอพยายามบอกกับตัวเองว่าเขาคงเมาเลยพูดไม่คิด พอสร่างเมาเดี๋ยวก็คงลืมมันไปเอง“ทำไมไปห้องน้ำนานจังเซย์”“ตาล” เธอไม่ตอบคำถามแต่เรียกชื่อเพื่อนด้วยสีหน้าจริงจัง“ห
เพราะยังไร้วี่แววที่เซลีนจะโผล่มา เขาขบกรามแน่นด้วยความโกรธ มือหนาคว้าโทรศัพท์มาแล้วกดเข้าไลน์อย่างรวดเร็ว พิมพ์บางอย่างแล้วกดส่งไปให้เซลีนครินทร์ : อยากลองดีกับฉันใช่ไหมครินทร์ : บอกดีๆ ไม่ฟังสินะเขาวางโทรศัพท์ลงโต๊ะกระจกอย่างหัวเสียสุดขีด มือหนาคว้าแก้วเหล้ามากระดก หวังให้แอลกอฮอล์ช่วยบรรเทาอาร
ปัง!เสียงประตูคอนโดหรูปิดดังลั่น ก่อนที่ร่างสูงจะเดินไปเปิดตู้เย็นหยิบขวดเหล้าและแก้วเดินไปทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังราคาแพง มือหนาหยิบบุหรี่ขึ้นมาคาบไว้ที่ปากแล้วใช้ไฟแช็คลนปลายกระบอกเขาอัดควันบุหรี่เข้ามาในปอดแล้วพ่นออกมาอย่างหัวเสีย สายตาคมเข้มทอดไปยังวิวเมืองในยามค่ำคืนผ่านกระจกใส แสงไฟระยิบระยับ







