FAZER LOGINSTELLA LUNAA loud thunder cracked across the entire hacienda, so strong it felt like the walls themselves trembled. Outside, the trees swayed violently under the force of the wind, their branches whipping back and forth like shadows dancing against the storm. The rain hadn't stopped the entire night—it only grew heavier, more relentless, as if the sky refused to calm down.Inside the room, the atmosphere was still heavy with warmth and silence, but the storm outside made everything feel more intense.I shifted slightly.And immediately, I froze.A sharp pang of discomfort hit her lower body, subtle at first, then clearer as she moved again. Her eyes widened slightly, and heat rushed up to her cheeks—not from fever, but from sudden realization.She slowly turned her head toward Caleb.He was still asleep.Peaceful.Too peaceful compared to everything that happened—the fear, the emotions, the closeness they shared, the way the night blurred everything in between comfort and chaos.Her
STELLA LUNABiglang lumamon ang buong silid sa dilim.Walang ilaw. Walang kahit anong liwanag mula sa labas dahil sa sobrang kapal ng ulap at ulan. Tanging ang mahina at unti-unting humihinang apoy sa fireplace ang nagbibigay ng kaunting anino sa paligid—sumasayaw, nanginginig, parang buhay na unti-unting inuubos ng hangin."Caleb?" agad kong tawag, nanginginig ang boses ko habang pilit siyang hinahanap sa dilim. Parang bawat segundo na hindi ko siya makita ay mas lalo lang nagpapalakas ng kaba sa dibdib ko."Here..." paos niyang sagot.Hindi malinaw kung saan nanggaling ang boses niya, pero sapat na iyon para sundan ko. Sa gitna ng lamig at dilim, naramdaman ko ang galaw ng hangin sa tabi ko, kasunod ang init ng kamay niya nang tuluyan kong mahawakan.Mabilis ang paghinga ko nang magdikit ang mga daliri namin.Mainit siya—sobrang init—parang may lagnat na matagal nang hindi bumababa. Pero mas kapansin-pansin kaysa doon ang higpit ng kapit niya sa akin. Hindi ito tulad ng dati na main
STELLA LUNATahimik ang buong silid.Tanging ang mahina at mabigat na paghinga ni Caleb, ang pagpitik ng apoy mula sa fireplace, at ang walang tigil na pagbuhos ng ulan sa labas ang maririnig sa paligid. Paminsan-minsan ay dumadagundong ang kulog dahilan upang bahagyang manginig ang mga bintana ng aking kwarto.Katatapos lamang umalis ni Damien ilang minuto ang nakalipas matapos siguraduhing maayos na ang kalagayan ni Caleb."Puntahan ko muna ang mga tao sa baba," sabi niya bago lumabas. "Magpahinga ka rin kahit kaunti."Ngunit paano ako magpapahinga gayong ganito ang kalagayan ni Caleb?Tahimik akong nakaupo sa gilid ng kama habang pinagmamasdan siya. Hindi ko namalayang matagal ko na palang hawak ang malamig niyang kamay.Hindi ko alam kung bakit hindi ko ito mabitawan.Marahil dahil natatakot ako.Natatakot na baka paggising ko ay mawala siya.Napabuntong-hininga ako habang dahan-dahang pinapalitan ang bimpo sa noo niya. Mainit pa rin ang kanyang katawan. Kahit natutulog siya ay ba
STELLA LUNAHalos hindi ko na maramdaman ang malamig na ulan na patuloy na bumabagsak sa amin. Ang tanging laman ng isip ko ay ang mahinang katawan ni Caleb na halos mawalan na ng malay sa harapan ko."Hindi na siya kayang maglakad," mabilis na sabi ni Damien habang sinusubukang alalayan si Caleb sa kabilang braso.Mahina lamang umungol si Caleb. Halatang pilit niyang pinipigilan ang sarili na manatiling gising, ngunit sa bawat segundo ay tila mas lalo siyang nanghihina. Ang kanyang mga mata ay mabigat na mabigat na, at ang kanyang katawan ay halos bumibigay na sa lamig at pagod."Caleb, tumingin ka sa akin," nanginginig kong sabi habang hinahawakan ang kanyang mukha. "Please, huwag kang matulog."Bahagya siyang dumilat ngunit agad ding napapikit muli. Namumutla na ang kanyang labi habang patuloy na nanginginig ang buo niyang katawan."Luna, kailangan na nating bumalik," seryosong sabi ni Damien. "Nilalagnat na siya."Tumango lamang ako kahit ramdam kong nanlalambot na rin ang mga tuh
STELLA LUNANarito ang mas mahaba at mas detalyadong bersyon ng iyong talata:Ang isang napakalakas na kulog na sinundan ng nakakasilaw na kidlat ang biglang gumising sa akin mula sa mahimbing kong pagkakatulog. Napabalikwas ako ng bangon habang mabilis na tumitibok ang aking dibdib dahil sa lakas ng dagundong na tila yumanig sa buong paligid. Sa bawat pagliwanag ng kidlat, panandaliang nasisinagan ang madilim kong silid bago muling lamunin ng makapal na dilim.Mula sa aking higaan ay tanaw na tanaw ko ang malalakas na pag-ihip ng hangin sa labas. Ang manipis na kurtina sa aking bintana ay tila sumasayaw sa bagsik ng hangin, paulit-ulit na humahampas sa dingding. Ang mga sanga ng matatayog na puno sa labas ay marahas na umiindayog, wari'y nakikipaglaban sa nagngangalit na bagyo. Kasabay nito ang walang tigil na pagbuhos ng ulan na kumakalansing sa bubong at bintana, tila libo-libong maliliit na batong sabay-sabay na ibinabato ng kalangitan.Malamig ang simoy ng hangin na pumapasok sa
STELLA LUNAHindi niya na alam kung anong oras nang makarating siya sa malaking gate ng hacienda. Basta ang alam lang niya, halos maubos na ang energy niya kakalakad at kakaisip. Pakiramdam niya naiwan na niya lahat ng sama ng loob sa kakahuyan kasama ng dignity niyang ninakaw ng demonyong manok na iyon. Hanggang ngayon nga ay parang naamoy pa rin niya iyong trauma. Napangiwi siya habang tinitingnan ang bahagyang mantsa sa damit niya.Sobrang nakakainis.Una, na reject.Pangalawa, inatake siya ng manok.Pangatlo,iniputan pa siya.Ano ba itong araw na ito?Character development ba ito o personal attack?Pagod na pagod siyang napabuntong-hininga habang mabagal na naglalakad papasok ng hacienda. Nanlalagkit na talaga siya sa pawis, alikabok, at kung ano-anong dumikit sa kanya galing sa kakahuyan. Gusto na gusto na niyang maligo at humiga sa malambot niyang kama habang nagpapanggap na hindi nangyari ang lahat ngayong araw.At kung pwede lang sana—gusto rin niyang burahin sa utak niya si C







