EP.16 กำจัดวัชพืช (1)

[พาร์ท : ตะขวด]

กูวางร่างบางที่หลับสนิทในอ้อมอกลงบนเตียง น้องมนต์ในชุดนอนที่ถูกเปลี่ยนอย่างเรียบร้อยหลับตาพริ้มหายใจสม่ำเสมอ กูจ้องใบหน้าที่ไร้ริ้วรอยและดูเด็กกว่าอายุอย่างเสน่หา มือหนาเอื้อมไปไล้ที่ข้างผิวแก้มของเธออย่างอ่อนโยน

มือหนาคว้าข้อมือเล็กมากุมไว้ เอาหลังมือของเธอแนบกับหน้าผากตัวเอง รับรู้ได้ถึงความอบอุ่นที่ซาบซ่าน

แววตาของกูลุกโพลงขึ้นในความเงียบ เมื่อสัมผัสได้ถึงการ์ดสี่เหลี่ยมในมือเธอที่ถูกคลายออก น้องมนต์กำสิ่งนี้มาตั้งแต่อยู่ที่งานเลี้ยง กูสังเกตได้ตลอดเวลา แต่ไม่อยากรีบเค้น ว่าจะมาดูว่ามันคืออะไร

ตอนแรกก็คิดจะถามคำถามหนึ่งข้อ แต่น้องสู้ความเจ็บปวดจากข้อเท้าไม่ไหว เลยหลับไปทั้งอย่างนั้น

คิดว่าจะถามอีกทีตอนที่ตื่นขึ้นมาละกัน มีแค่เธอเพียงคนเดียวเท่านั้นที่กูแทบไม่อยากจะบังคับอะไรให้หนักใจ

มือแกร่งค่อยๆ รูดบัตรเคลือบทองนั่นออกจากมือเล็ก แววตาคมกริบวาววับสะท้อนแสงไฟจากโคมไฟที่หัวเตียง นามบัตรที่สลักชื่อภาษาอังกฤษถึงชื่อของหลิวเฉิน ทำให้กูกำมันแน่นจนปลายนามบัตรจิกเข้าเนื้อ และแสบฝ่ามือ

ร่างกายสูงใหญ่ก้าวออกมาจากห้องนอนของคนตัวเล็ก ค่อยๆ เลื่อนประตูปิดอย่างเบามือ ในมือถือนามบัตรไว้แนบแน่น

กูเข้ามาภายในห้องนอนของตัวเอง ยืนอยู่หน้าถังขยะ ล้วงไฟแช็คในกระเป๋ากางเกง จุดไฟ แล้วรนจากปลายนามบัตรเคลือบทองอย่างไร้ความปราณี

เปลวไฟลุกโชติช่วงในแววตาของกู เมื่อไฟลามมาใกล้ปลายนิ้วเลยปล่อยมันลงสู่ถังขยะ

ผมกระตุกยิ้มออกมา ก่อนที่จะกดปิดฝาไฟแช็ค

คงยากหน่อยนะไอ้ลูกคนจีนที่ร่ำรวย เพราะกูก็เคยเป็นเดนคนมาก่อนเหมือนกัน กูไม่ได้โง่ขนาดนั้นหรอก

ถ้าจะหาทางติดต่อน้องมนต์ ก็พยายามฝ่ากูไปให้ได้ก่อนแล้วกันนะ

เช้าวันรุ่งขึ้น ข่าวในประเทศจีนฉายถึงช่วงเวลาในงานเลี้ยงของท่านผู้นำฟางหรง ในภาพข่าวมีภาพคู่ที่มีหลิวเฉินเป็นหนึ่งในนั้น ส่วนกูอันตรธานหายไปเพราะรีบพาสวดมนต์กลับบ้าน

คนวิจารณ์กูในเน็ตกันมากมาย ส่วนใหญ่จะสาดเสียเทเสียว่าเป็นถึงคนที่โชติช่วงชัชวาลในศักราชนี้ แต่กลับไม่ไปร่วมถ่ายรูปเคียงคู่กับท่านผู้นำ บ้างก็ว่าผู้หญิงจะทำให้กูเสียคน

กูสไลด์หน้าจอมือถือ นับจำนวนข้อความที่ด่าทอตัวเอง แล้วแค่นหัวเราะแกนๆ ส่งโทรศัพท์ให้คุณหยวนที่ยืนอยู่ข้างๆ

“พวกเราสามารถฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายพวกเขาได้นะครับคุณฝานเหอถ้าคุณกังวล พกชาวเน็ตพวกนี้ก็แค่เก่งอยู่หลังคีย์บอร์ดเท่านั้น” กูลูบหน้าตัวเอง ก่อนที่จะส่ายหน้าเบาๆ

“การถูกวิพากษ์วิจารณ์เป็นเรื่องปกติครับคุณหยวน ผมเคยโดนดูถูกมามาก เลยค่อนข้างที่จะชิน”

“...”

“แต่นี่ก็คงเป็นหนึ่งในแผนของลูกชายฟ่งเฉินแน่นอน”

“ครอบครัวนั้นอันตรายนะครับ มีประวัติที่ไม่ดีค่อนข้างมาก ฟ่งเฉินเป็นคนที่บ้าในอำนาจ และเลี้ยงลูกชายมาแบบเข้มงวด ลูกชายคงพร้อมที่จะทำตามคำสั่งทุกอย่างของเขา”

“น่าแปลกที่วันนี้คุณหยวนดูพูดเยอะผิดปกติ” ผมปรายตาไปมองผู้ชายร่างกำยำกับรอยบากครึ่งหน้าอย่างแปลกใจ ปกติคุณหยวนจะเป็นคนพูดน้อยต่อยหนัก เป็นคนยิ้มยาก แต่ดูวันนี้เหมือนพยายามจะสื่ออะไรบางอย่าง

“ผมเคยทำงานร่วมกับฟ่งเฉินมาก่อน ผมแค่เตือนให้คุณระวังเท่านั้น”

“ขอบคุณครับคุณหยวน” ผมหันกลับไป ลูบหางคิ้วบากตัวเองอย่างเคร่งเครียด

แผนแรกที่มันคิดจะเล่นงาน คิดง่ายๆ ก็คงไม่พ้นเมียที่โผล่มาในชั่วข้ามคืนอย่างน้องมนต์ ในข่าวที่ประเทศจีนมีรูปของเธอหลุดให้ว่อน ผู้คนมากมายวิพากษ์วิจารณ์น้องมนต์ว่าสวยน่ารักและอ้อนแอ้น แต่กลับมีลูกในวัยสาว คงท้องก่อนแต่งแน่นอน

มันคงคิดจะใช้น้องมนต์เป็นเหยื่อ เพื่อสร้างจุดอ่อนให้และทำลายกู

ถึงจะรู้อยู่แก่ใจก่อนที่เลือกจะก่อสงครามขบถกับลุงของน้องเพื่อดึงเจ้าขาและน้องมนต์มาอยู่ในอ้อมอก แต่ก็ลืมคิดจะรับผลที่ตามมา น้องมนต์ถูกตระกูลซ้อลัญปกปิดการมีตัวตน เพื่อไม่ให้ใครได้เข้ามาวิจารณ์ความเหลื่อมล้ำและประสาทแดกของครอบครัวพวกมัน ที่คิดได้แม้กระทั่งเอาหลานมาเป็นเมียรองลูกเขยเพื่อให้ได้มีคำว่าครอบครัวที่สมบูรณ์

ซ้อลัญไม่สามารถมีลูกได้ เจ้าขาเลยเป็นหนึ่งในเครื่องมือที่เธอต้องการ

หลิวเฉินเองก็ต้องการสร้างจุดอ่อนให้กู

กูผุดลุกยืนขึ้น กลัดเนคไทให้เข้าที่ พร้อมกับคีบซิการ์ออกมาจากโต๊ะกระจกใสข้างเก้าอี้หน้าทีวี จุดไฟแช็คสูบมัน ผสมกับกัญชาให้รู้สึกเคลิบเคลิ้มและผ่อนคลาย ปล่อยร่างกายให้อยู่ในวังวนของควัน

ทรงผมเดดร็อคถูกรวบขึ้น แววตาที่วาวโรจน์ของกูสว่างวาบภายใต้ความเงียบ ในขณะที่คุณหยวนส่งปืนสั้นที่มีที่เก็บเสียงตรงปลายหัวปืน

การที่หลิวเฉินรู้รายละเอียดเกี่ยวกับน้องมนต์จนเข้าประชิดตัวเธอได้

แสดงว่าในบ้านของเรา ต้องมี ‘หนอนบ่อนไส้’ อยู่อย่างแน่นอน

การกำจัดหนอนที่ทำลายพืชผลการเกษตรให้สิ้นซาก เป็นหนึ่งในหน้าที่ของคนสวน

หรือก็คือหัวหน้าอย่างกู

“ยะ อย่าฆ่าหนูเลยค่ะ ขอร้องล่ะ”

กูยืนอยู่ต่อหน้าเด็กผู้หญิงรุ่นราวคราวเดียวกับน้องมนต์ที่บัดนี้นั่งกอดขากูเพื่ออ้อมวอนหาทางรอดให้ตัวเอง หลังจากรู้การมาของหนอนบ่อนไส้มาสักพัก และคอยระวังตัวและจับตาดูเหล่าแม่บ้านภายในคฤหาสน์ แต่ก็ยังหลุดรอดไปจนได้

กูสับไกปืนด้วยสีหน้านิ่งเรียบ ในขณะที่จะกดปลายกระบอกปืนชิดเข้าที่หน้าผากมนของหญิงรับใช้คนนั้น

“ถ้าคิดว่ามีอะไรที่มีค่าพอๆ กับชีวิตเธอ ก็ลองเอามาแลกเปลี่ยนดูสิ” กูกดเสียงต่ำพูดพร้อมกับแนบโลหะที่เป็นอาวุธขนาดเหมาะมือแนบกับหน้าผากที่ซีดขาวเพื่อเป็การกดดันกลายๆ นิ้วชี้เตรียมลั่นไก แต่หญิงรับใช้กลับรีบตะโกนขึ้นมา

“นะ... หนูจะบอกแผนทุกอย่างของคนที่จ้างหนูมา ขอแค่คุณเหอไว้ชีวิตหนู!!” เด็กผู้หญิงที่ต้องการเงินแล้วกำลังไต่อยู่บนเส้นด้ายแห่งความเป็นความตายที่ปลายหน้าผากตะโกนเสียงสั่น กูกระตุกยิ้ม ก่อนที่จะลดปืนลง

ไอ้ขวดในช่วงเวลาที่ยังเด็ก ลั่นไกได้ลงแค่คนๆ เดียวอย่างไอ้เสี่ยเป้ก็เต็มกลืน แทบซมซานไปหาพ่อเพื่อขอโอกาสแทบไม่ทัน บัดนี้เติบโตเป็นคนใหญ่คนโตที่ฆ่าใครก็ได้ที่เป็นพิษร้ายต่อชีวิต

“ว่ามา”

“คุณฟ่งเฉินเป็นคนจ้างหนูให้มาจับตาดูคุณผู้หญิงเพียงเท่านั้นค่ะ เพื่อให้คุณหลิวได้เข้ามาทำความรู้จักกับเธอ คุณหลิวเขาชอบคุณผู้หญิงค่ะ” เสียงใสละล่ำละลั่กบอกเป็นภาษาจีนที่ฟังแล้วเข้าใจในทันที แต่คำตอบที่เกินคาดกลับทำให้กูโกรธขึ้งจนเขวี้ยงปืนทิ้งไปทางอื่น

อะไรที่เกี่ยวกับน้องมนต์ มักมีอิทธิพลต่อตัวกูเสมอ

พลั่ก!

“กรี๊ด!”

“กลับไปบอกมัน ว่านี่เมียกู กูไม่อนุญาตให้ใครมาชอบเมียกูทั้งนั้น” กูฟิวส์ขาดเมื่อได้รับรู้ในคราวเดียวว่ามีคนลุ่มหลงในเสน่ห์ของน้องมนต์ของกู แถมยังเป็นคนใหญ่คนโตในประเทศจีนถึงสองคน ความลับของผู้นำที่เพิ่งรู้ รวมทั้งจุดประสงค์ของหลิวเฉินกัดกร่อนกูจนเกินไป “อย่าคิดมายุ่งกับเมียกู กูจะไม่ทำธุรกิจอะไรกับมันทั้งนั้น เลิกยุ่มย่ามและเข้ามาสร้างรอยร้าวให้กับครอบครัวของกูซะที!!”

แค่คิดก็เดือดดาล อยากฆ่าใครก็ตามที่คิดเข้ามาแทรกแซงครอบครัวที่สมบูรณ์แบบของกูให้หมด

หมับ

“คุณเหอ” คุณหยวนเดินมาวางมือบนไหล่กว้างเรียบตึงของกูเป็นการปราม ในขณะที่จะพยักหน้าให้ลูกน้องคนอื่นๆ ลากร่างบางของสาวรับใช้ที่ตัวสั่นหวาดกลัวสุดขีดนั่นไปทิ้งข้างนอกให้พ้นหูพ้นตา ลูกน้องคนนึงเก็บกระบอกปืนบนพื้นมาวางบนโต๊ะให้ ในขณะที่กูรู้สึกปวดหัว “นังนั่นบอกข้อมูลที่เป็นประโยชน์ให้เราแล้ว คุณพยายามอย่าแสดงอาการมากจนเกินไปก็พอ”

“ผมแค่เหนื่อยน่ะ คุณหยวน” กูพูดแล้วลูบหางคิ้วตัวเอง “ขอเข้าไปดูลูกหน่อยนะ ฝากคุณจัดการมันให้เรียบร้อยก็พอ”

“ครับ คุณเหอ”

กูเดินมาตามโถงทางเดินภายในคฤหาสน์ ทุกอย่างดูไม่ปลอดภัยเมื่อได้รู้ว่ามีหนอนบ่อนไส้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในแม่บ้านของคฤหาสน์หลังนี้ หลังจากฝากคุณหยวนไปตรวจสอบก็ได้ตัวการมาอย่างง่ายดาย แต่พอต้องมาจัดการแบบนี้รู้สึกไม่ชินเลยว่ะ แม้จะพูดอวดเก่งไปเยอะ ว่าระหว่างสองปีที่ฝึกนั่นก็มีการฆ่าคนเป็นหนึ่งในนั้นด้วย

แต่เลือดกลับทำให้อยากอ้วกทุกที

มือหนาที่สั่นเทาถูกยกขึ้นมา กูที่กลายเป็นฝานเหอไม่ได้เข้มแข็ง ไม่ได้แกร่งต่างอะไรจากไอ้ขวดคนเดิมเลย มองยังไงก็แค่คนที่พยายามเปลี่ยนลุคตัวเองให้น่าเกรงขามขึ้น แต่ความอ่อนแอ ภาพที่เสี่ยเป้เลือดโชกเต็มรถ ทั้งเสียงกรีดร้องของเด็กเล้าจน์คนนั้นยังติดตา

เหตุการณ์วันนั้นทำให้กูกลัวเลือดไปเลย นั่นคือเรื่องจริง

แต่ต่อหน้าทุกคน ต้องทำเหมือนเข้มแข็งซะมากมาย รวมถึงน้องมนต์ด้วย

ทั้งตัวเย็นวาบขึ้นมา แค่คิดว่าต้องกดลั่นไกระเบิดสมองสาวรับใช้คนนั้น ก็ขนหัวลุก ดีที่มันยอมเปิดปากออกมาก่อน ไม่งั้นคงได้ฆ่าคนไปอีกครั้งจริงๆ

“... แฮ่ก” กูล้มตัวลงนั่งภายในห้องที่รายล้อมไปด้วยของเล่นเด็กแสนน่ารักของเจ้าขา เอนตัวพิงกับเปลข้างหลัง ท่ามกลางเสียงหายใจเล็กๆ แสนน่ารักน่าชังของลูกที่กินนมนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง

การแลกอิสรภาพมากับครอบครัวที่สมบูรณ์ ทำไมมันยากเหลือเกิน

ก็แค่... อยากสัมผัสกับคำว่าครอบครัวอีกครั้งแค่นั้นเอง

“ทำไมพระเจ้าถึงใจร้ายกับป๊าจังล่ะครับ”

“...”

“หวังว่าพอเจ้าขาโตขึ้น จะไม่ใจร้ายกับป๊าไปอีกคนนะ”

[จบพาร์ท : ตะขวด]

ในเช้าวันต่อมา หนูลืมตาตื่นขึ้นท่ามกลางความปวดร้าวที่ข้อเท้าพอได้วางลงไปบนพื้น

จริงสิ เมื่อคืนหลังจากที่กลับมาจากงานเลี้ยงที่ใหญ่โตนั่น ก็ผล็อยหลับเพราะปวดข้อเท้ามากๆ ไปเลย จนมาถึงเช้านี้ก็ยังปวด แต่เหมือนจะมีคนเอาแผ่นสมุนไพรอะไรสักอย่างมาประคบข้อเท้าให้ด้วยนะคะ มีกลิ่นหอมแบบฉุนๆ ออกมาด้วย

แม่บ้านเข้ามาทำความสะอาดภายในห้อง พร้อมกับวางถ้วยซุปลงบนโต๊ะที่สามารถวางทานบนเตียงได้ หนูทำหน้ายู่เลย รู้สึกว่าพี่ขวดจะเลี้ยงดูหนูสบายเกินไปแล้ว แค่ข้อเท้าแพลงเองนะ

แต่ก็เพราะพูดภาษาจีนไม่เป็นแล้วก็ถามใครไม่ได้ อีกอย่างแม่บ้านที่นี่ก็ไม่สันทัดภาษาอังกฤษด้วย ก็เลยได้แต่นั่งตักซุปเห็ดทานอย่างอ้อยอิ่ง พร้อมกับเขี่ยเห็ดวางไว้บนถาดเพราะไม่ชอบทานเห็ดด้วยค่ะ

พี่ขวดไปไหนแล้วนะ? แล้วเจ้าขาล่ะ?

ตั้งแต่มาถึงที่จีน งานพี่ขวดก็รัดตัวต้องพาหนูไปนู่นมานี่ ไม่มีเวลาอยู่กับลูกเลย แค่คิดก็หงอยแล้วสิเรา

... ว่าแต่ซุปเห็ดนี่ไม่อร่อยเลยอ่ะ

หนูดันถ้วยไปทางอื่น ในขณะที่จะพยายามก้าวขาลงจากที่นอน เดินกะเผลกๆ ทั้งๆ ที่ขาถูกพันผ้าพันแผลไปตามโถงทางเดินด้านนอก จนสะดุดปลายเท้าล้มไปที่อ้อมอกของใครคนหนึ่ง

“อะ... พี่ขวด?” สีหน้าเขาดูอิดโรยเล็กน้อย แต่ร่างสูงก็พยายามยิ้มกลับให้หนู

“ตื่นแล้วเหรอครับ กินข้าวรึยัง”

“หนูอิ่มแล้ว พี่ขวดล่ะคะทานรึยัง” ไม่น่าเชื่อเลยนะว่านี่คือการสนทนาของสองสามีภรรยา ดูเป็นทางการมากๆ เลยค่ะ

“พี่อิ่มแล้วครับ”

“... โกหก” หนูทำหน้ามุ่ย แล้วค่อยๆ เอื้อมหลังมือไปแตะหน้าผากของร่างสูงกว่าเบาๆ ก่อนที่จะเลื่อนมาแตะหน้าผากตัวเอง “หน้าผากร้อนจี๋เลยนี่คะ เป็นไข้รึเปล่าเนี่ย”

“ขาหนูดิน่าเป็นห่วงกว่า”

“แต่พี่ขวดเป็นไข้นะ” หนูย้อนกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้ อยู่ดีๆ ก็รู้สึกโมโหที่เขาเอาแต่ห่วงหนูมาตลอดจนไม่รักตัวเองเลย ก็เลยจัดการหยิกแขนเขาเบาๆ จนร่างสูงร้องโอดโอย “มานอนพักที่ห้องหนูเถอะค่ะ เดี๋ยวหนูจะทำให้หน้าผากเย็นลงให้”

พูดแล้วก็เดินกะเผลกหมุนตัวหันหลังทำท่าจะเดินนำเขาไปที่ห้อง แต่ก็ถูกคนตัวโตกว่ารวบเอวเข้ามากอดไว้แน่น พร้อมกับซุกไซ้หน้าร้อนผ่าวของตัวเองมาที่ซอกคออย่างทะเล้น

“ถ้าอยากกินหนู... จะอนุญาตรึเปล่า?” หนูหน้าแดงก่ำ ครางอื้ออึงเบาๆ เมื่อเขาขบเม้มที่ซอกคออย่างอ่อนโยน

“ละ... แล้วถ้าหนูติดไข้ล่ะคะ”

“พี่จะรับผิดชอบเอง”