EP.4 คนเลวกลับใจ (2)

กูไม่ยอมรับ กูทำเหี้ยมาตั้งแต่เข้า ปวช. 1 ในขณะที่คนอื่นตั้งใจเรียน กูเอาแต่พาพวกเพื่อนๆ น้องๆ ที่รู้จักเล่นหัวโขนไปทั่ว

กูไม่ใช่คนดีขนาดที่ใครจะให้อภัยได้

“ขวดจะขอโทษน้องสวดมนต์” ถึงกูจะไม่ยอมรับสิ่งที่ไอ้แก่พูด แต่เรื่องที่ทำเหี้ยๆ ใส่น้องแม่งก็ไม่ใช่เรื่องเหมือนกัน “ขวดจะไม่ยุ่งกับน้องเค้าอีก”

“พ่อของน้องสวดมนต์จะเอาเรื่องมึงอยู่ คราวนี้กูคงประกันตัวให้มึงไม่ได้ มึงเสพยา กับลักลูกสาวคนอื่นไปเสพยาด้วย ความผิดหลายกระทง ค่าปรับมันหลายหมื่น” พ่อเดินมาพูดข้างๆ หูกู “ถามว่ามีไหมมันก็มี แต่ปู่สั่งมาว่า ต้องดัดสันดานมึงในห้องขังสักพัก”

กูหันไปจ้องตาพ่อนิ่ง ก่อนที่จะก้มหน้าลงมองกุญแจมือ

“ก็ลองดูละกัน” กูเลิกคิ้วอ้อนๆ ตีนให้พ่อ แล้วพวกตำรวจก็พาตัวกูเข้าไปหาน้องมนต์ที่ยืนอยู่กับพ่อของเธอ ทันทีที่น้องเห็นกู ร่างเล็กกลั้นน้ำตาไม่ไหว เดินไปหลบหลังพ่อทันที

กูสะท้อนใจกับภาพนั้นว่ะ

“มีอะไรจะแก้ตัวไหม ไอ้เด็กเวร” พ่อน้องที่ชกหัวคิ้วกูไปวันก่อนจ้องเขม็งอย่างโกรธแค้น “มึงทำระยำกับลูกสาวกู เข้าไปชดใช้ในคุกเถอะ”

“ผมแค่อยากขอโทษน้องเขา” กูพูดเรียบๆ ก่อนที่จะเดินไปตรงหน้าน้องมนต์โดยที่ไม่ได้โดนตำรวจจับจูง

กูย่อตัวลงคุกเข่า พนมมือ แล้วโน้มตัวลงไปกราบที่ตีนน้องต่อหน้าทุกคนใน สน.

โดยที่กูคิดเอง ทำเอง และจะจบมันตรงนั้น

“... ฮึก” น้องเบ้หน้า พยายามหลบตีนออกเพราะกูกราบตรงหน้าตีนน้องพอดี

“ขออโหสิกรรมให้ผม นายศักรินทร์ ไม่ว่าจะกายกรรม วจีกรรม มโนกรรมที่ผมได้ทำกับน้องทั้งหมด”

“...”

“ผมจะเลิกยุ่งกับน้อง แล้วเลิกทำชั่วแบบนี้กับผู้หญิงทุกคน” กูลุกขึ้นมาหลังจากพูดจบ แล้วหันหน้าประจันกับตำรวจนายนึง “พาผมเข้าห้องขังเถอะครับ”

“นายศักรินทร์ ถูกจับกุมในข้อหาเสพยาเสพติด กับกระทำอนาจารโดยมิชอบ ข้อหลังจะเป็นการปรับ ส่วนข้อแรก กักขังเป็นเวลา 2 ปี 1 เดือน”

แม่นุ่มร้องไห้ออกมาทันทีตอนที่กูโดนพาตัวเข้าไปในที่กักขังที่ไม่ใช่เรือนจำ กูไม่ได้สนใจภาพนั้น แต่กลับเหลียวหลังไปมองร่างเล็กของน้องสวดมนต์ที่ยืนกับพ่อ

กูเห็นแววตาของเธอในตอนนั้น แต่ดูมันไม่ค่อยออก ก่อนที่ภาพนั้นจะไกลไปเรื่อยๆ

จบชีวิตวัยรุ่นอันแสนคึกคะนอง ไปพร้อมๆ กับรักแรกของกูในวันนั้น

สองปีหกเดือนผ่านไป...

“มึงมาถูพื้นตรงนี้ด้วย” เสียงทุ้มเข้มของพี่ทองดังขึ้นกลางสนามกอล์ฟ กูหันไปมอง ในขณะที่จะกำชับหมวกร็อคแอนด์โรลใบเท่ของตัวเองไว้ตอนที่พ่นควันบุหรี่ออกมาเป็นวง “ดูดจัดไปล่ะ หัดทำงานมั่ง”

“โห่ พี่ทอง กูแววดูดหรี่แปปเดียว” กูพูดอย่างอ้อนๆ ตีนไปตามประสา ก่อนที่จะลากถังไม้ถูพื้นมาที่หน้าเคาน์เตอร์โรงอาหาร “ไม่จัดหรอก แค่สามสี่มวนในครึ่งชั่วโมงเองครับพี่”

“เพิ่งออกจากห้องขัง ขยันให้หนักหน่อยนะมึง” ร่างกำยำของพี่ทองพูดพร้อมกับชี้ไปที่พื้นที่มีรอยเท้า “เมื่อคืนฝนตก พื้นข้างนอกแฉะหมด ลูกค้าใส่รองเท้าเข้ามาก็ย่ำกันเข้าไป”

“กูเข้าใจ” กูพูดพร้อมกับชุบไม้ถูพื้นในถังสองสามครั้ง แล้วถูละเลงไปตามรอยตีนทั้งหมด “หน้าที่ของกูก็มีแค่นี้”

“เออ แล้ววันนี้ หลานสาวนายกจังหวัดจะมาตีกอล์ฟกับท่านเขา” พี่ทองพูดเหมือนนึกขึ้นได้ กูก็ฟังๆ ไป “เขาย้ายมาเรียนมหาวิทยาลัยแถวนี้ เลยได้อยู่กับท่านแทนพ่อแท้ๆ เขา”

“ลูกสาวนายกจังหวัด?” กูหันไปหรี่ตามองพอเห็นว่ามันมีพิรุธ “ไรวะพี่ รู้เรื่องขนาดนี้ไม่ธรรมดา”

“ก็กูรู้จักกับท่านอยู่” พี่ทองในร่างกำยำบิดไปมาแบบน่าหมั่นไส้ชิบหาย “หลานสาวเขาสวยแบบเกินบรรยาย”

“ชอบน้องเขา?” กูเลิกคิ้ว

“ก็แค่ปลื้มๆ แหละวะ หลานสาวนายกจังหวัด กูคงไม่กล้าเอื้อมหรอกไอ้ขวด” พี่ทองเรียกชื่อกูขึ้นมาเสียงดังเหมือนเขินๆ กูฉีกยิ้มจนเห็นเขี้ยวที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของตัวเอง แล้วถองศอกใส่มัน

“แล้วกูจะคอยดู”

กูถูพื้นรอบๆ ตรงนั้น จนย้ายไปถูพื้นตรงลานตีกอล์ฟ พอถูพื้นเสร็จ ก็ต้องมานั่งเก็บลูกกอล์ฟให้ลูกค้าที่เข้ามาเล่นในนี้

ท่ามกลางแดดร้อนจัด กูเก็บลูกกอล์ฟไปประมาณเกือบสี่สิบลูก คงอยากรู้ใช่ปะว่าทำไมหลังออกจากห้องขังกูถึงมาทำงานที่นี่ แล้วทำไมกูถึงเปลี่ยนไปเยอะ

ตอนเข้าไปในห้องขัง โดนขังแยกจากทุกคน กูได้เรียนรู้สัจธรรมอะไรหลายๆ อย่างพอเข้ามาอยู่ในที่แคบ ว่าแม่งก็ไม่ต่างไรจากกรอบที่ตีรอบตัวตนกูไว้ ให้กูได้สงบความบ้าคลั่งคึกคะนองของตัวเองลง

พ่อแม่มาเยี่ยมบ้าง แต่กูละอายเกินกว่าจะมองหน้า เลยได้แต่ถามคำตอบคำ ถามว่ารู้สึกผิดต่อครอบครัวไหม กูก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่เท่าที่รู้ หลังจากอยู่ที่ห้องขังประมาณปีกว่า ปู่ฉลามดุก็มาเยี่ยม แล้วได้พูดอะไรบางอย่างกับกู

นั่นทำให้พอกูออกจากห้องขัง กูก็กลับมาอยู่บ้าน หางานยิบย่อยทำ สะสมเงินไปเรื่อยๆ ตอนแรกก็หางานยากอยู่เพราะมีประวัติต้องคดียาเสพติด แถมกับที่สักเต็มแขนสมัยที่คะนองตอนเด็ก

วันๆ กูเทียวออกแต่ไปทำงาน กลับมาก็นอน จนสะสมเงินได้จำนวนนึง กูก็ออกจากบ้าน ย้ายมาที่สัตหีบ มาทำงานลานตีกอล์ฟกับพี่ทองที่รู้จักกันผ่านเว็บพนัน ที่เคยหลงไปเล่นทีนึงตอนอยากได้เงินก้อนใหญ่ๆ แต่กลับหมดตัวจนต้องให้เขาช่วย

อย่างน้อยสังคมพวกนี้ พี่ทองก็ยังเป็นอีกคนนึงที่ไว้ใจได้ หางานให้ทำ แล้วกูก็ไม่ได้ทำที่นี่แค่ที่เดียว เพราะพอกูเรียนไม่จบ งานก็ยิ่งหายากขึ้นกว่าคนอื่นมากว่ะ

โลกแม่งกว้างใหญ่ชิบหาย จากที่ตอนวัยรุ่นคิดว่าเป็นคนที่รู้โลกสีเทามากกว่าใคร พอเข้ามาอยู่ในสังคมที่ใหญ่ขึ้นจริงๆ กูกลับแทบไม่รู้เหี้ยไรเลย

ถามว่ากูดีขึ้นไหม ก็ดีขึ้นหน่อย แบบพอเป็นผู้เป็นคนจากตอนนั้น พอมีเหตุมีผล ไม่ทำไรตามอารมณ์แบบเมื่อก่อน โดยเฉพาะเรื่องผู้หญิง กลายเป็นเข็ดไปเลยตั้งแต่เรื่องครั้งนั้น ไม่ได้มีแฟนตั้งแต่เข้าห้องขังยันออกมาจนตอนนี้ เพราะกลัวใจตัวเองจะไปเข้าหาเขาแบบไม่ดี

คนคุยก็ไม่มี ไม่มีเหี้ยไรเลย เพราะทำงานจนไม่มีเวลาไปหา

โหลดแอพหาคู่มาเล่นบ้างว่ะ แต่ก็ไม่มีเวลาอยู่ดี

อย่างกูแม่งต้องหาคนที่เข้าใจได้จริงๆ อ่ะ ก็อย่างว่า คนมันมีอดีตไม่ดี

อีกอย่างทุกวันนี้ แค่ผู้หญิงปกติเห็นหน้ากู ก็ถอยกันหมด ไม่มีใครกล้ายุ่ง เพราะหน้ากูมันออกทรงผู้ชายใจทราม

กูเก็บลูกกอล์ฟจนถึงเวลาพักงาน นั่งเช็ดเหงื่อที่แตกตามหน้าอยู่ข้างสนามกอล์ฟ ร้อนชิบหายวันนี้ แต่กูมันผู้ชาย ก็แค่ร้อน แต่ไม่ถึงตาย

งานหนักๆ มาก็ก็บ่ย่านอ่ะ

กูทำท่าจะลุก แต่เห็นว่าพี่ทองเดินพาใครมาเป็นโขยง ไม่เยอะ แค่สี่ห้าคน สองคนแรกเป็นคนมีอายุกับผู้หญิงในชุดเสื้อโปโลกระโปรงจีบเลยเข่ามานิดนึง ผมยาวสยายสีดำมัดขึ้นหางม้าผูกโบว์แบบในการ์ตูน มองไกลๆ เห็นไม่ชัดเพราะกูสายตาสั้น แต่เดาว่าคงเป็นหลานสาวนายกจังหวัดอะไรนั่น

แต่พอเดินมาใกล้ๆ เท่านั้นอ่ะ

... เชี่ย

“เอ้อ ท่านครับ นี่ลูกน้องผมเอง น้องที่สนิทกันมาก” พี่ทองที่เดินมาถึงตัวกูที่ยืนถือผ้าขี้ริ้วค้างเพราะตะลึงกับภาพตรงหน้าเดินมาตบบ่า เหมือนจะฝากฝังให้กูเป็นเด็กเส้นเขา พี่ทองชอบทำงี้กับกูตลอด จะให้มีแต่งานเข้ามาอย่างเดียวรึไงวะ

“หน้าตาดุดันใช้ได้” ท่านพูดตอนที่ไล่มองกูตั้งแต่หัวจรดตีน ฉีกยิ้มสามัญโต้ พอกูรู้ตัวว่าจ้องหน้าหลานสาวเขามากไปหน่อยเลยรีบก้มหน้า “น่าจะขยันนะ”

“ครับ คนนี้ขยันมาก” กูเห็นผู้หญิงคนนั้นมองมา รีบเอามือดึงหมวกคลุมมิดหน้าไว้ไม่ให้เธอเห็นหน้ากูชัดๆ แล้วก้มหน้าแทบชิดเข่าไหว้ท่านนายกจังหวัด

“สวัสดีครับท่าน”

“สวัสดีๆ ทำงานดีๆ นะไอ้หนุ่ม วันนี้แดดมันร้อน” ท่านตบบ่ากูหนักๆ ท่าทางใจดี ก่อนที่จะหันไปทางหลานสาวที่ยืนกุมมือท่าทางเรียบร้อย “มนต์ สวัสดีพี่เขาสิ”

“... สวัสดีค่ะ” เด็กสาวยกมือไหว้กู กูยกมือไหว้กลับแล้วเอาแต่ก้มหน้า จนเธอพูดขึ้นมา “... ใช่พี่ขวดรึเปล่าคะ”

“’...!!” กูเบิกตากว้างอย่างตกใจ เงยหน้าขึ้นมองเธอทันที ท่ามกลางท่าทีสงสัยของพี่ทองกับลุงของเธอ

ทำไมเธอถึงยังจำไอ้ชั่วอย่างกูได้อยู่อีก?