EP.4 คนเลวกลับใจ (1)

น้องมนต์มีสีหน้ากระอั่กกระอ่วน มองหน้ากูสลับกับหน้าตักกู ดูมีความคิดหลากหลายในหัว ก่อนที่จะร้องไห้ออกมาเสียงดังเพราะเธอทนความใจหมาของกูไม่ไหว

คราวนี้เป็นครั้งแรกที่น้องมันร้องไห้จริงๆ แบบที่ไม่กั้ก จากที่ปกติจะทำแค่ทำหน้าหวาดๆ หวั่นๆ กูนิ่งไป หมดความรู้สึกสนุกไปชั่วขณะ น้องสะอื้น สีหน้าบ่งบอกว่ากลัวกูมากแสดงออกมาให้เห็น กูนั่งอึ้งในขณะที่เพื่อนจะยกเค้กเข้ามา

เค้กผสมกัญชา

“เอ้า แดกดิ รอไรอ่ะ มาสุมที่นี่ก็เพื่อจะแดกไอ้นี่แกล้มเหล้าไม่ใช่ไง” มันวางเค้กลงกลางวง กูนิ่งไป ไม่ได้สนใจเหี้ยไรนอกจากน้องมนต์ที่ซบหน้าร้องไห้กับมือเล็กเหมือนอับจนหนทางกับคนอย่างกู

อยู่ดีๆ ก็รู้สึก...

“น้อง...” กูอ้าปากจะพูด แต่ก็ได้ยินเสียงไรสักอย่างหน้าบ้านร้าง

ปื้น ปื้น!

เสียงที่คุ้นเคยดี

“เฮ้ย ตำรวจมา!” ไอ้แดงเป็นคนตะโกนมาก่อนเพื่อน น้องๆ ทุกคนลุกหนี้ทิ้งเค้กกัญชาไว้กลางบ้าน กูไม่ทันคิดอะไร ฉุดแขนน้องมนต์ให้วิ่งออกไปทางหลังบ้านตาม แต่น้องรั้งแรงไว้ ถึงแรงเธอจะน้อยแต่เพราะความรู้สึกแปลกๆ เมื่อกี้ทำให้กูต้องหยุดแล้วหันไปจ้องหน้าเธอ

“... หนูไม่ไป” เธอดึงดัน น้ำหูน้ำตาไหลเต็มสองแก้ม

“...!”

“หนูไม่ไปค่ะ”

ครั้งแรกที่ไม่รู้จะเอาไง

ตำรวจบุกเข้ามาในบ้าน จับกุมกูกับน้องมันไว้ได้ทั้งสองคน ที่ยืนอ้ำๆ อึ้งๆ กันอยู่กลางบ้านทั้งที่ปกติกูไม่ใช่คนใจเสาะแบบนี้ กูถึงลูกถึงคน กูพร้อมบวกถ้าใครเข้ามาระรานชีวิตกู ตำรวจมากูนี่แหละคือคนแรกที่วิ่งนำ

กูเป็นคนเหี้ยที่แท้จริง

พวกน้องๆ ของกูถูกจับได้บางส่วน ไอ้เจเห็นกูโดนจับเลยไม่ยอมไปไหนตาม มันเป็นเพื่อนรักกูเสมอ เวลาโดนจับก็โดนจับด้วยกัน

ตำรวจรวบตัวพวกกูมาสอบปากคำเกี่ยวกับยาเสพติดในอาหาร (เค้ก) ผลสอบสวนออกมาว่าพวกกูทำผิดจริง ตรวจฉี่แล้วฉี่ม่วงเพราะยังมีสารเสพติดตกค้าง มีแต่น้องมนต์ที่เป็นปกติ เธอถูกกันตัวไปอีกทาง ในขณะที่กูเอาแต่มองตามหลังเธอ แบบว่ากูยังรู้สึกตกค้างเหมือนสารเสพติดในฉี่

“นางสาวสวดมนต์บอกว่าตัวการที่ลักพาตัวน้องมาคือเธอ” ตำรวจนายนึงมองมาทางกูที่ถูกสวมกุญแจมือไว้บนหน้าตัก ชูซองพลาสติกที่มีผงอะไรอยู่ในนั้นขึ้นมา “มีกัญชาอยู่ในเค้ก แล้วมีหลักฐานจากรูปถ่ายในกล้องวงจรปิดว่าพวกเธอแวะมาสุมหัวกันในบ้านหลังนั้นอยู่บ่อยๆ เพื่อเสพยาเสพติดกัน”

“...”

“พวกเธอคิดว่าอายุเกินสิบแปดแล้วจะทำอะไรก็ได้อย่างนั้นเหรอ ยังไงประเทศไทยก็ยังมีกฎหมายคุ้มหัวพวกเธออยู่นะ”

“...”

“ผู้ใดเสพยาเสพติด อันเป็นการฝ่าฝืนมาตรา 57 จำคุกตั้งแต่ 6 เดือนถึง 3 ปีหรือปรับตั้งแต่ 10,000–60,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ เพราะพวกเธอก็อายุเกินคำว่าเยาวชนแล้วด้วย”

“งั้นก็จับเข้าคุกไปดิ” กูโพล่งขึ้นมาอย่างอ้อนตีนตำรวจตามประสากู น้องๆ กูมันไม่กล้าเพราะนานๆ เรื่องจะถึง สน. แต่สายตาก็มองไปทางร่างเล็กของน้องมนต์ไม่ห่าง

ไม่รู้ดิ กู...

แอบรู้สึกแย่นิดนึง

“เอาเป็นว่าพี่เรียกพ่อเธอมาแล้ว จะมาจ่ายค่าปรับทั้งหมด แต่แค่เธอนะศักรินทร์” มันเรียกชื่อจริงกูขึ้นมา กูเบ้หน้าอย่างเซ็งๆ อะไรๆ ก็ต้องให้ไอ้แก่นั่นรับรู้ตลอด กูเบื่อ กูไม่ถูกกับคนในครอบครัวเลยสักคน

ก็เพราะไม่มีใครเข้าใจกูสักคนในบ้านไง เอะอะก็ว่ากูเป็นตัวปัญหา

นั่งจนขาชา ไอ้แก่ก็ขับรถมาถึงหน้าสถานีตำรวจ เดินเข้ามากับแม่ กูเงยหน้าไปมองแล้วเลิกคิ้ว พ่อเหลือบไปมองร่างเล็กของน้องมนต์ที่นั่งร้องไห้กับอกพ่อเธอ พ่อน้องมันทำท่าจะมาเล่นกูแล้วล่ะ แต่ทางตำรวจห้ามไว้

“มึงไปลักลูกใครมาเสพยากับมึง ไอ้ขวด” ไอ้แก่เริ่มด่ากูคำแรก “ทำเรื่องนี้มากี่ครั้งแล้วลับหลังกู กูบอกแล้วใช่มั้ยว่ายาเสพติดมันไม่ดี แล้วนี่มึงยังไปลักลูกสาวใครมาทำไม่ดีอีก”

“ทำอย่างกับว่าไม่เคยวิ่งขาย” กูย้อน พ่อฟาดหน้ากูไปทีนึงทันทีเหมือนทนไม่ไหว แม่กูเดินเข้ามาจับมือไว้

“พี่เข้... อย่าตบลูก” แม่ออกตัวให้กูตลอด ใช่ ในบ้านนี้กูไม่ถูกกับใคร แต่กูรักแม่ที่สุด แค่ไม่แสดงออกมา

“เพราะเอาแต่ยอมเพราะปมของมันอยู่ได้ ทุกวันนี้มันแทบจะไม่เป็นผู้เป็นคนอยู่แล้ว” พ่อตวาดแม่เสียงดัง กูเลยเงยหน้าขึ้นมองตาขวางตอนที่พ่อชี้หน้าสั่งสอน “มึงจำไว้นะไอ้ขวด เด็กผู้หญิงคนนั้นเขามีพ่อมีแม่ เขาเป็นคน ไม่ใช่สิ่งของ ที่มึงจะมาทำระยำตำบอนยังไงกับเขาก็ได้”

“...”

“บัตรประชาชนของมึงในม่านรูด กับกล้องวงจรปิด ปู่มึงสืบมาหมดแล้ว” กูเบิกตากว้าง หันไปมองน้องมนต์ที่เหลือบมามองกูอีกฝั่ง แล้วเธอก็หลบหน้ากูไปเหมือนกลัวจัดๆ “มึงกล้ามากนะ ที่ทำงามหน้าแบบนี้กับเด็กผู้หญิงที่มึงไม่รู้จัก”

“เอาจริงๆ ปะ” กูยกมือทั้งสองข้างที่ใส่กุญแจมือมาลูบหัวตัวเองแรงๆ เพราะฉุนที่พ่อเอาแต่พูดเรื่องความผิดของกู ทั้งที่ตัวเองก็ไม่ต่างกัน “สมัยวัยรุ่น ที่ขวดไปรู้เรื่องมา”

“...”

“พ่อข่มขืนแม่จนมีอีเอยไม่ใช่เหรอวะ?” ทั้งสองคนเบิกตากว้าง เมื่อกูเลือกที่จะมาพูดเรื่องนี้ต่อหน้าตำรวจและทุกคนใน สน. “ทำไมวะ ทำไมขวดจะฉุดผู้หญิงไปไหนตามใจขวดไม่ได้?”

“...”

“ในเมื่อพ่อก็ทำ ผู้หญิงคนอื่นที่ขวดคบก็ยอม”

“...”

“ถ้าจะให้ขวดเลิกทำ ก็เลิกเป็นพ่อขวดก่อนดิ”

ตั้งแต่เด็ก ที่ไปรู้เรื่องพ่อขึ้นมาจากปู่ฉลาม ว่าพ่อข่มขืนแม่จนมีอีเอย แล้วขายยาจนเข้าคุก ตอนหลังพยายามชดเชยความผิดสารพัด จนแม่ยอม แต่ในความคิดกู แม่คงไม่ได้รักไอ้แก่นี่หรอก ก็แค่ยอมเพราะมีลูกด้วย

กูรู้ดีว่าที่ทำไปมันไม่ดี มันเหี้ย แต่เอาตรงๆ ปะ

กูก็แค่เด็กมีปัญหาที่อยากทำให้พ่อรู้ว่า ถ้าพ่อทำร้ายแม่ได้ กูก็ทำร้ายเพศแม่ได้เหมือนกัน เอาให้พ่ออับอายขายขี้หน้าจนอยู่ไม่ได้

กูคึกคะนองตามประสาวัยรุ่น ตีรันฟันแทง ใช้ชีวิตสมบุกสมบัน

แต่กูก็มีความรู้สึก

ไม่รู้ดิ ตอนแรกก็แค่สนุก อยากหยาบคายกับเด็กผู้หญิง แต่พอเอาเธอมาที่ม่านรูดจริงๆ กูก็แค่กลบเกลื่อนว่าเธอซิงกูเลยจะรอ แต่จริงๆ กูก็ไม่กล้าเหมือนกัน

ปีนไปหาเธอที่บ้าน จูบน้อง ลวนลามน้อง

กูก็แค่

“กูเลิกเป็นพ่อมึงไม่ได้หรอกไอ้ขวด” พ่อโพล่งขึ้นมาหลังจากกูโต้ไปแบบนั้น กูเงยหน้าขึ้นไปมองพ่อนิ่งงัน “เรื่องที่ทำผิดต่อแม่ กูยังคงคิดว่ามันเป็นบาปของกูเสมอ”

“...”

“กูพยายามทำดีกับแม่เท่าที่จะทำได้จนทุกวันนี้ การที่มึงคนสุดท้องเกิดมาก่อนที่กูจะทำหมัน กูว่ามันเป็นอะไรที่โชคดีมาก”

“...”

“แต่มันก็คงเป็นกรรมของกูด้วย ที่กูทำกับแม่มึง ปู่มึงเคยบอกว่า พอกูทำกรรมอะไรไว้ กรรมมันจะตกมาที่ลูก และลูกก็จะทำกับกูเหมือนกับที่กูเคยทำ” พ่อก้มหน้าลงยอมรับชะตากรรม กูเริ่มชะงักไปเพราะคำพูดที่กินใจ “แต่มึงรู้อะไรมั้ยไอ้ขวด”

“...”

“ครอบครัวทุกคนคิดว่ามึงเป็นลูก เป็นพี่เป็นน้องเสมอ” กูที่ได้ยินคำนั้นนิ่งค้างไปทันที สถานการณ์รอบตัวเงียบสงัด กูก้มหน้าลงมองมือตัวเองที่ถูกใส่กุญแจมือ หายใจแรงขึ้นจนได้ยินเสียงชัด