Kabanata 2: Harapan ng mga Leon

“You have five minutes, Ms. Mercado. Make it worth my time.”

Parang malamig na boses ang bumabasag sa katahimikan ng malaking opisina. Malamig, matigas, at puno ng awtoridad.

Nakatayo si Zabeth sa tapat ng napakalaking mesa na gawa sa itim na marmol. Sa kabilang dulo nito, nakaupo si Claudio Sanchez, nakasandal sa kanyang upuan, at nakahalukipkip. Tinitigan siya nito gamit ang mga matang tila nakakabasa ng bawat lihim na itinatago niya.

Sa loob ng maraming taon, ito ang lalaking itinuring niyang kaaway. Ang taong laging nauuna sa lahat ng karera. Ang dahilan kung bakit gabi-gabi siyang puyat kakaisip ng estratehiya. At ngayon, nasa teritoryo siya mismo ng leon.

Hindi siya nagpatinag. Humakbang siya palapit hanggang sa makarating sa harap ng mesa. Tinitigan niya ito nang diretso sa mata na tila walang kaba.

“Hindi ko kailangan ng limang minuto, Mr. Sanchez,” sagot niya, matigas din ang boses. “Kailangan ko lang ng isang segundo para masabi sa’yo na mali ang desisyon ninyong kunin ang kontrata na dapat ay sa amin dahil kami ang naghirap para dun.”

Tumaas ang isang kilay ni Claudio. Dahan-dahan itong tumayo. Mataas ito, maskulado, at ang presensya nito ay sapat na para patahimikin ang buong kwarto. Lumapit ito sa kanya hanggang sa ilang pulgada na lang ang pagitan nila. Ramdam ni Zabeth ang init ng katawan nito at ang matapang na amoy ng cologne nito.

“Sa inyo?” pang-uuyam nito. “Last time I checked, Zabeth, the contract goes to the company who can deliver results. And right now… your company is drowning. While mine is soaring.”

“Dahil tinatapakan mo ang iba para umangat!” matapang na sagot niya. “Ginagamit mo ang lakas at pera mo para takutin ang mga investors at partners namin! Alam kong ikaw ang nasa likod ng mga problema namin nitong mga nakaraang buwan!”

Tumawa nang mahina si Claudio, pero walang halong saya ang tawa nito. Mas lalo lang nitong pinainit ang ulo ni Zabeth.

“Accusations. Accusations everywhere,” sabi nito sabay lingon sa malaking salamin kung saan makikita ang buong siyudad. “In business, Zabeth, survival of the fittest. Kung mahina ka, lalamunin ka. Huwag mong sisihin ang iba dahil mas magaling lang sila sa’yo.”

“Hindi ako mahina!” mariin niyang tanggi. “Kailangan ko lang ng pagkakataon. At kung hindi dahil sa mga patibong mo”

“Wala akong oras makipag-away sa ego mo,” putol nito at binalikan siya ng tingin. “Bakit ka nandito? Para magreklamo? O para humingi ng awa?”

Napakuyom ang mga palad ni Zabeth. Gusto niyang isigaw kung gaano niya ito kinamumuhian. Gusto niyang sabihin na hinding-hindi siya hihingi ng awa sa taong katulad nito. Pero naalala niya ang sitwasyon ng kumpanya. Naalala niya ang mga empleyadong umaasa sa kanya.

Kailangan niyang lunukin ang pride niya. Kahit gaano pa ito kasakit.

“Hindi ako nandito para makipag-away, Claudio,” panimula niya, pinipilit na maging kalmado kahit nagninigid na ang dugo sa ugat sa leeg niya. “Nandito ako para pag-usapan ang isang bagay na makikinabang tayong dalawa.”

Umupo ulit si Claudio at sumandal, tila naghihintay. “Go on. I’m listening.”

“Alam kong nakuha niyo na ang approval mula sa investors,” sabi ni Zabeth habang dahan-dahang umuupo sa silyang kaharap nito. “Pero alam ko ring may problema kayo sa local partnership requirements. Hindi niyo pwedeng simulan ang proyekto nang walang malakas na koneksyon dito sa bansa. At sino pa ang may pinakamagandang network kundi kami?”

Nanliit ang mga mata ni Claudio. Kitang-kita ni Zabeth na tinatamaan ito sa sinabi niya. Totoo iyon. Ang Sanchez Group ay malakas sa international market, pero sa local laws at connections, mas lamang ang Mercado Inc.

“So?” maikling tanong nito.

“Pagsamahin natin ang lakas,” suhestiyon niya. “Bigyan mo ako ng parte sa kontrata. Ibibigay ko sa’yo ang access sa lahat ng resources at connections namin. Mananalo tayong dalawa sinisigurado ko sayo.”

Umiling si Claudio at tumawa nang mapang-uyam. “You must be joking. Bakit ko gagawin iyon? Nasa akin na ang lahat. Kailangan ko lang bumili ng maliit na kumpanya para mapunan ang kulang ko. Bakit ikaw pa?”

“Dahil kilala ako sa industriya,” mabilis na sagot ni Zabeth. “Dahil kung ako ang makakasama mo, hindi lang basta partnership ang makikita nila. Makikita nila ang unity. At higit sa lahat… dahil alam mong magaling ako. Mas magaling ako sa mga empleyado mo.”

Hindi sumagot si Claudio. Tinitigan lang siya nito nang matagal. Ang bigat ng tingin nito ay parang dinudurog ang bawat buto niya. Ramdam niya ang tensyon sa pagitan nila nag halo ang galit, kompetisyon, at kakaibang kuryente na hindi niya maipaliwanag.

“Matapang,” bulong ni Claudio. “Kahit nasa gilid na ng bangin ang kumpanya mo, ang taas pa rin ng pride mo.”

“Kaya ako nandito, ‘di ba?” balik niya. “Para iligtas ang kung ano ang sa akin. At para bigyan ka ng pagkakataong maging mas matagumpay.”

Biglang tumayo si Claudio at lumapit sa kanya. Hindi siya umatras kahit sobrang lapit na nito sa kanya. Tiningnan siya nito mula ulo hanggang paa, tila sinusuri kung seryoso ba siya o nagloloko lang.

“You really want a piece of this deal that bad?” tanong nito nang mahina, malapit sa mukha niya.

“Gagawin ko ang lahat,” sagot ni Zabeth nang walang pag-aalinlangan.

Nakita ni Zabeth kung paano nagbago ang ekspresyon ng mukha ni Claudio. Mula sa pagiging seryoso, bigla itong ngumisi isang ngising alam niyang may masamang balak.

“Everything?” tanong ulit nito.

“Everything.”

Dahan-dahang inilapit ni Claudio ang mukha sa tenga niya, dahilan para kuminang ang mga mata nito sa isang ideyang biglang pumasok sa isip niya.

“Then maybe… we shouldn’t just talk about partnership, Zabeth,” bulong nito, nakakapanginig ang boses.

Napaatras nang bahagya si Zabeth at tiningnan ito nang nagtataka. “Anong ibig mong sabihin?”

Tumalikod si Claudio at bumalik sa kanyang mesa. Kinuha nito ang isang folder at binuksan.

“May paraan para makuha mo ang gusto mo. Para mailigtas mo ang kumpanya mo. At para maging kami ang pinakamalakas na pwersa sa buong industriya,” sabi nito nang seryoso.

“Ano ‘yon?” hindi na makapaghintay na tanong ni Zabeth.

Tumingin si Claudio sa kanya, at sa unang pagkakataon, nakita ni Zabeth ang kislap ng isang plano na sigurado siyang babago sa buong buhay niya.

“Instead of just merging resources…” panimula ni Claudio, dahan-dahan at sadyang pinapatagal ang bawat salita.

“...Why don’t we merge our lives completely?”

Natigilan si Zabeth. Hindi niya agad naintindihan. “Anong… anong ibig mong sabihin?”

Tumayo ulit si Claudio at lumapit sa kanya, hawak ang isang dokumento.

“Magpakasal tayo, Zabeth,” sabi nito nang diretsahan, walang halong biro. “Ikakasal ka sa akin.”