Capturing Cinderella (Mafia Series #1)

Nathalia’s POVPinatay ko ang makina ng aking sasakyan, nang itigil ko ito sa tapat ng isang mataas na building. Nang masigurong wala na akong naiwan ay bumaba na ako at tiningala ang matayog na building sa ‘king harapan.Napailing na lang ako, bago nagsimulang maglakad at makisabay sa agos ng mga tao na papasok din sa loob.Nang makapasok ay agad na bumungad sa ‘kin ang lounge area, kung saan ay marami ang mga nakatambay at nagbabasa ng magazines. Nasisiguro ko na karamihan sa kanila ay guests nitong hotel.Mayroon ding mga naglalakihang chandelier na nakasabit sa kisame. Malamig ‘tong tingnan sa mga mata dahil gawa ito sa crystal. Carpeted naman ang hallway at sa bawat pillar na madaanan ko ay mayroong mga indoor plant na nakasabit dito.Napangiti na lang ako, bago tuluyang dumiretso sa reception area.“Good afternoon, Ma’am. How may I help you?” magalang na bati ng receptionist na mayroong ngiti sa kanyang mga labi.Inilibot ko ang paningin. It’s not my first time here. Pero kahit

Halos isang oras na ang lumipas magmula ng maging abala ako sa harap ng laptop ko. Napagdesisyunan ko kasi na mangalap ng mahahalagang impormasyon tungkol kay Stephen Anderson.Kung dati ay iniignora ko lamang ang mga balita na naririnig at nababasa ko tungkol sa kanya, ngayon ay kailangan ko ng magkaroon ng pakielam. I need to know every single detail about him.I should be aware of who he really is and what is he capable of doing.Aside from killing and manipulating people.Napailing na lang ako at halos malukot ang aking mukha, dahil karamihan sa artikulong nababasa ko tungkol sa kanya ay puro negatibo. Marami na pala talagang issue ang naikabit sa pangalan niya. Though there are some recognition as well.But still, it wouldn’t change the fact that he’s indeed a bad person, and it won’t cover his bad deeds.Just this recently, he’s been accused as the one who killed the well-known businessman, Mr. Choi. Bali-balita na isa raw ito sa matinding karibal niya sa negosyo at kamakailan l

Nakatulala lang ako hanggang sa huminto ang van na sinasakyan namin. Unti-unti ko ng nararamdaman ang pagod nang dahil sa walang tigil kong pag-iyak kanina. Namaga na lang ang mga mata ko at namaos na rin ang boses ko sa pagmamakaawa, pero wala pa rin itong naging silbi. Tila naging bingi sila sa ‘king mga hinaing at bulag sa takot na bumabalot sa ‘kin.Hindi ako umimik nang hilahin ako palabas ng sa tingin ko ay kanang kamay ni Stephen. Mahigpit ang naging pagkakahawak niya sa braso ko. Na para bang magagawa ko pa silang takasan sa lugar na ‘to.Nasisiguro ko naman na hindi lang isang simpleng tauhan ni Stephen ang lalaking ‘to, dahil narinig kong tinawag siyang boss ng isa sa mga kasamahan niya kanina.Nahigit ko naman ang hininga nang makita ang mga lalaking nakasuot ng kulay itim na suit, na nagbabantay sa paligid at may mga nakasukbit na baril sa kanilang beywang. Nang dahil doon ay masasabi kong mahigpit ang seguridad nila rito.Sa pag-angat ko naman ng tingin ay bumungad sa ‘kin

Bakas ang gulat sa kanyang mukha nang dahil sa ibinato kong tanong. May dumaan na pag-aalala sa kanyang mga mata, pero mabilis din itong nawala. Napansin ko rin na ibinaba nina Ace at Shantel ang mga hawak nilang baril.“What do you mean?”Dahan-dahan niya akong binitiwan, bago bumalik sa kinauupuan niya kanina na para bang walang nangyari.Nagdududa ko siyang tiningnan. “Sino ka ba talaga? May kinalaman ka ba sa nakaraan ko?”He looked at me in disbelief. “What? I don’t know what you are talking about. Bakit? Nakita mo na ba ako rati?” balik tanong niya sa ‘kin.Natigilan ako. Sa totoo lang ay hindi ko alam kung bakit ko ba biglang naisip at naitanong ‘yon. Gusto kong batukan ang sarili nang dahil sa kahihiyan.“Hindi pa.”He shrugged. “That answers your question.” Napatingin siya sa phone niya na nakalapag na ngayon sa ibabaw ng mesa. “Oh. I forgot something. Hindi pa nga pala ako tapos makipag-usap sa—”Bigla akong natauhan nang maalala ang pinag-uusapan namin kanina.“Fine!” malak

“How dare you say that to them? We both know what’s the truth!” mahinang sigaw ko sa kanya. Pilit na pinipigilan ko ang sarili na magwala.Wala na ba talaga siyang ibang maisip na palusot na mas matino pa bukod roon?Tanan? Really?“Okay lang ‘yan, Thalia. Wala ka namang dapat na ikahiya pa sa ‘min. Kasal na kayo at para na rin naman tayong magkapatid.” Harold grinned like an idiot.Pakiramdam ko ay biglang sumakit ang ulo ko. Ang magaling kong mga kaibigan ay nagpaloko naman! Mukha ba akong lihim na nakikipagrelasyon at basta na lang sasama sa kung sino?Napataas ang kilay ni Stephen at nanghahamong tumitig sa ‘kin. “Then, what do you want me to tell them? The truth? Are you ready for the consequence, if ever?” nang-uuyam niyang bulong.That made me shut my mouth. Kung gano’n ay sinabi lang pala niya ang totoo sa pamilya ko. Marahil ay napalapit na rin sa kanya sina Mads kaya ayaw na niyang idawit pa ang mga ito hangga’t maaari.Napailing siya at muntik na akong mapatili nang bigla n