MasukShare
แนะนำตัวละคร+ INTRO
Tanggal publikasi:
2026-05-11 23:32:10เมื่อมหันตภัยความสวยทำให้เธอตกที่นั่งลำบากอยากมีแฟนก็ไม่มีเพราะโดนพี่ชายต่างสายเลือดขัดขวาง
งานนี้เธอต้องสลัดพี่ชายคนนี้ให้หลุดออกจากชีวิตรักในอนาคตให้ได้ถึงแม้ตอนนี้จะไม่มีแต่ในอนาคตก็ไม่แน่ดังนั้นเมื่อเพื่อนออกความเห็นมาเธอเลยคิดไว้และเป้าหมายของเธอในครั้งนี้
ก็คือ พี่นักรบ หนุ่มฮอตต่างมหาลัยเพราะเขามีสิ่งที่เธอต้องการดังนั้นการเอาตัวเข้าไปยุ่งกับเขาคงไม่ยากและไม่เสี่ยงเกินไปเมื่อเทียบกับคนอื่น
เพราะเจอกันครั้งแรกเขาก็บอกว่า "เกลียดเธอและรำคาญเธอแล้ว"
แต่เอาเข้าจริงเธอกลับรู้สึกว่าตัวเองคิดผิด
เพราะเขาคือ ตัวอันตรายต่อจิตใจอย่างแท้จริง!!!
---------------------------------------------------------
นางเอก : กาแฟ
เรียน : บริหารปีที่ 3 มหา'ลัยคิงเวลล์
สาวสวยสุดฮอต พูดมาก ปากเก่ง ใจแกร่ง
ชอบเพ้อและแพ้เสียงในหัว
พระเอก : นักรบ ออสการ์ ชวัลกร
เรียน : วิศวกรรมโยธาปี 4 มหา'ลัยแอล
หนุ่มฮอต 9 แม้อันดับจะรั้งท้ายแต่ความหล่อไม่แพ้ใคร
หนุ่มสุดฮอต หน้าลูกครึ่ง พูดน้อย ต่อยหนัก
---------------------------------------------------------
ร่างบางเรือนร่างสะโอดสะองในชุดเดรสสั้นสีแดงสดอวดเรียวขาสวย ก้าวเข้ามาภายในผับสุดหรูย่านมหา’ลัยแอล มหา’ลัยฝั่งตรงข้ามกับมหา’ลัยคิงเวลล์
ผมสลวยสีดำดัดลอนปล่อยสยายเต็มแผ่นหลังบอบบาง ใบหน้าสวยอย่างหาตัวจับยากตกเป็นเป้าสายตาของชายหนุ่มทันทีที่เธอปรากฏตัว
ผู้หญิงสวยใครก็ต้องมอง…
“ขอโทษนะครับ ไม่ทราบว่ามีโต๊ะหรือยังครับ” ชายหนุ่มใจกล้าเดินเข้ามาทักทายเธอ
ริมฝีปากสวยที่เคลือบลิปสีสดยกยิ้มก่อนจะเอ่ยตอบเสียงหวาน
“มีแล้วค่ะพอดีมากับแฟน”
“อ่า งั้นเหรอครับ”
“ค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ” ชายหนุ่มรับคำอย่างแสนเสียดายเมื่อเธอมีเจ้าของแล้ว แต่ไม่แปลกหรอกสวยขนาดนี้ไม่มีสิแปลก
คนสวยที่ทำให้คนมองเหลียวหลังเดินขึ้นไปยังชั้นสองโซนวีไอพีที่เพื่อนของเธอจองโต๊ะไว้ ส่วนเรื่องแฟน...เธอไม่มีหรอก ก็แค่หาข้ออ้างเท่านั้นเพราะไม่อยากเสียเวลาต่อความยาว
“กว่าจะเสด็จมานึกว่าต้องให้ราชรถไปรับคุณหนูกาแฟที่พระราชวังซะแล้ว” เสียงแหลมของเพื่อนสาวที่นั่งอยู่โต๊ะทักทายขึ้นแกมแซะเมื่อเห็นเธอมาถึงโต๊ะ
“เวอร์...ไม่ได้ช้าขนาดนั้น”
“หนึ่งชั่วโมงคือไม่ช้าเลย” สาวสวยในชุดเดรสสีชมพูแขวะไม่เลิก
“ขอโทษได้ไหมล่ะ” สาวสวยในชุดสีแดงสดกะพริบตาออดอ้อนส่งให้เพื่อนสาวจนอีกฝ่ายพยักหน้าอย่างปลง เพราะมีเพื่อนที่สวยและชอบขี้อ้อนแบบนี้แหละจะด่าก็ด่าไม่ลง
“อืม ๆ รีบนั่งลงได้แล้ว”
“เพื่อนด้าน่ารักที่สุดเลย” ร่างบางในชุดเดรสสีแดงสดเอื้อมมือไปบีบแก้มเพื่อนสาวคนสนิทอย่างมันเขี้ยว ก่อนจะทรุดตัวนั่งลงโซฟาข้างกัน
สวัสดีค่ะทุกคน ฉันมีชื่อว่า กาแฟ กำลังจะอายุ 21 ปี เรียนบริหารปีสามที่มหา’ลัยคิงเวลล์ ส่วนเพื่อนสนิทของฉันเธอมีชื่อว่านิด้าเป็นลูกครึ่งไทย-อังกฤษ รู้จักกันตั้งแต่เรียนไฮสกูลที่อังกฤษแล้ว แต่พอเข้ามหา’ลัยเธอกลับเลือกที่มหา’ลัยแอล
และวันนี้เธอและฉันว่างตรงกันพอดีเลยนัดมาปาร์ตี้ที่ผับแห่งใหม่ย่านมหา’ลัยแอล ซึ่งฉันก็ต้องลากสังขารมายังอีกฟากของเมือง ฝ่ารถติดเพื่อมาเจอเพื่อนสาวคนสนิททันทีที่เธอทักมา
“ทำไมชวนมาที่นี่ ปกติเห็นชอบไปสกายผับ” ฉันรับแก้วเหล้าจากเพื่อนสาวขึ้นมาจิบก่อนเอ่ยปากถามอย่างแปลกใจ เพราะเพื่อนไม่ค่อยเปลี่ยนที่เที่ยวเท่าไร
“ก็...เจ้าของผับหล่อน่ะ” คำตอบของเพื่อนทำให้ฉันขมวดคิ้วมากกว่าเดิม
“แค่เจ้าของหล่อแค่เนี้ย?”
“โอ๊ยแกจะไปรู้อะไรเจ้าของที่นี่เป็นรุ่นพี่มหา’ลัยของฉันเอง เขาเรียกกันว่า...แก๊งหนุ่มฮอตวิศวะ”
“นึกว่ามหา’ลัยแกมีแต่หนุ่มฮอตมอแอล” ฉันเปรยออกมาเพราะจำได้ว่าที่มหา’ลัยแอลมีการจัดอันดับชายหนุ่มหน้าตาดี ซึ่งฉันเคยได้ยินเพื่อนในคณะพูดถึงอยู่บ่อย ๆ แต่ฉันไม่เคยสนใจอะไรแบบนี้
“ก็หนุ่มฮอตนี่แหละแต่หนุ่มฮอตที่ว่าดันเป็นเพื่อนสนิทกัน แกคิดดูสิแก๊งพี่เขามีทั้งหมด 7 คนเลยนะ แล้วได้ตำแหน่งหนุ่มฮอตกันทุกคนด้วย ที่สำคัญผับนี้ก็มีพวกเขาหุ้นกัน...คิดดูสินี่มันพระเอกนิยายชัด ๆ” นิด้าเอ่ยเล่าอย่างกระตือรือร้นจนฉันอดเบะปากใส่ไม่ได้ เวอร์มาก
“จะหล่อขนาดไหนกัน...หล่อสู้พี่วินมหา’ลัยฉันได้ปะ?” ด้วยความหมั่นไส้เลยยกผู้ชายที่หล่อที่สุดในมหา’ลัยของฉัน หรือพี่อัศวินปี 4 ขึ้นมาเทียบหนุ่มฮอตของเพื่อนสาว
“หึ...พี่วินของแกก็หล่อจริงแหละ” ยัยด้าตอบเสียงอ่อย
“ของฉันอะไรไม่ใช่ซะหน่อย”
“ถ้าแกตอบรับเขา...พี่เขาก็เป็นของแก”
“เอิ่ม...คงไม่มีวันนั้นหรอก”
ฉันถอนหายใจออกมา ภัยความสวยอีกอย่างหนึ่งคือโดนผู้ชายตามตื๊อตามจีบไม่เว้นวัน ซึ่งฉันสามารถสลัดคนพวกนั้นไปได้หมดยกเว้นก็แต่พี่วิน เพราะเขาคือหลานชายอีกคนของคุณตาบุญธรรมของฉันเอง
พูดกันตามตรงฉันกับเขาใช้นามสกุล ภัทรเมธาสกุล เหมือนกัน เติบโตมาด้วยกัน ถึงไม่ใช่สายเลือดเดียวกันแต่ก็เหมือนพี่น้องกัน แต่เขามันไม่รู้จักความเหมาะสมหรืออะไรเลย ดื้อด้านจะเอาชนะใจฉันให้ได้ทั้งที่ฉันก็มองเขาเหมือนพี่ชายคนหนึ่ง
“เออฉันเข้าใจแก คนที่มองว่าเป็นพี่ชายมาตลอด อยู่ดี ๆ ก็มาบอกความในใจว่าไม่อยากได้เราเป็นน้อง มันดูน่ากลัวอะ” นิด้ายกแขนขึ้นมากอดตัวเองแล้วทำหน้าขนลุก
“นี่แหละที่หนักใจ แต่ช่างเถอะถ้าเขาไม่วุ่นวายมากฉันก็พอทนได้”
“แต่แกจะไม่มีแฟนไปตลอดชีวิตนะยัยแฟ”
“อืม...” จะให้ทำยังไง พอมีคนมาจีบฉันหน่อยเขาก็มาอาละวาดระรานคนอื่นแล้ว นิสัยโคตรแย่ แต่ก่อนเขาก็ปกตินะ แต่เรื่องมันเริ่มมาจากตอนฉันไปเที่ยวที่ผับแห่งหนึ่งแถวมหา’ลัยคิงเวลล์แล้วมีคนมาจีบ มันทำให้อัศวินที่นั่งดื่มกับกลุ่มเพื่อนอยู่ชั้นบนโมโหและลงมือกับผู้ชายคนนั้น นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันรับรู้ความรู้สึกของเขา
และเริ่มระแวงเขาขึ้นมา….
“ปวดหัวแทนเลย แต่พี่วินก็หล่อนะ หรือแกจะลองมองเขาใหม่...”
“โอ๊ย...คบกับอัศวินน่ะเหรอ ฝันไปเถอะ ให้ฉันไปคบกับคนบื้อใบ้ยังดีกว่าอยู่กับเขา ฉันได้แก้วหูระเบิดพอดี” ฉันไม่ได้พูดเกินจริงนะแต่เป็นแบบนั้นจริง ๆ เขาเสียงดังเอะอะโวยวายเก่ง พูดตามตรงฉันรำคาญ
“แกเรื่องมากอะ...เรื่องเยอะขนาดนี้ขอให้ได้แฟนบื้อใบ้อย่างที่พูดนะ”
“มาเลย...เพี้ยง!” ฉันหัวเราะคิกคักก่อนจะยกมือขึ้นไหว้เหมือนขอพรสิ่งศักดิ์สิทธิ์ อะไรก็มาเถอะฉันจะได้หนีจากพี่วินสักที
Bab terbaru
Chained Engineerล่ามรักวิศวะ ตอนพิเศษ ความรักที่เห็นแก่ตัว(อัศวิน)
อัศวิน ภัทรเมธาสกุลนั่นคือชื่อของผม ตั้งแต่เด็กจนโตแม่สอนเสมอว่าผมอยากได้อะไรก็ต้องได้ ทุกสิ่งทุกอย่างในบ้านคือของของผม รวมถึงน้องสาวตัวน้อยที่คุณตาพามาแนะนำว่าเธอคือน้องสาวน้องสาวที่ต้องดูแลให้ดี...เราเติบโตมาด้วยกันมีอะไรก็แบ่งปันกัน น้องสาวคนนี้เป็นคนน่ารักแต่บางครั้งก็ดูบอบบางจนเกินไป ผมเลยต้องประคบประหงมเธออย่างดี จนกระทั่งเราทั้งคู่โตขึ้นมีช่วงเวลาที่ต้องห่างกัน เพราะน้องสาวต้องไปเรียนที่ต่างประเทศและกลับมาอีกครั้งตอนเข้ามหา’ลัย เราก็มีความรู้สึกที่ห่างไกลกันออกไป แม้ผมจะปฏิบัติตัวกับเธอเหมือนเดิมแต่ภายในใจไม่ใช่เลย น้องสาวที่กำลังโตขึ้นและต้องมีแฟนมีสังคม ผมห่างกับเธอในช่วงมัธยมแล้ว มหา’ลัยก็ยังต้องห่างอีกเหรอแค่เข้ามหา’ลัยปีแรกเธอก็โดดเด่นจนคนทั้งมหา’ลัยพูดถึง เพียงแต่ว่าความรู้สึกที่ผมมีมันเริ่มเปลี่ยนไป ผมเฝ้ามองเธอมาตลอดจนคิดได้ว่าความรู้สึกที่มีมันไม่เหมือนเดิมจนลืมฉุกคิดไปว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกยังไง ผมลงทุนทำทุกวิถีทางไม่ให้ใครมายุ่งกับเธอ โดยเฉพาะผู้ชายใครก็ห้ามแตะต้องเธอ แม้ยังปฏิบัติกับเธอเหมือนเดิมเพื่อไม่ให้อึดอัด แต่มันคงยากที่อีกฝ่ายจะไม่อึดอัดผมใช้เวลาทุกชั่วลมหา
Chained Engineerล่ามรักวิศวะ ตอนพิเศษ ครอบครัวของเรา
“ผิดทั้งคู่เลยค่ะไม่ต้องทะเลาะกัน” ทั้งกอดทั้งปลอบและลูบหัวเบา ๆ นำทัพร้องไห้ง่ายแต่จริง ๆ คงเสียใจที่พี่ชายพูดไม่ดีด้วย ส่วนศึกก็ค่อนข้างเอาแต่ใจจนเกินไป ไหนจะปากที่เอ่อ...ปากจัดแหละ“ศึกลูกใจดีกับน้องหน่อย น้องก็อยากเล่นด้วย ส่วนทัพการใช้กำลังไม่ใช่ทางออกของปัญหานะคะ อย่าไปฟังลุงคีนมาก” “ครับ” นำศึกตอบหงอย ๆ “ทัพไม่เคยเชื่อลุงคีนอยู่แล้ว ทัพเชื่อพ่อ” “หืม” ฉันเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ เกี่ยวอะไรกับพี่นักรบ รายนั้นพูดแทบนับคำได้“ก็…เอ่อ...” นำทัพมีท่าทางอึกอักทันที“ว่าไงคะเกี่ยวอะไรกับคุณพ่อ” ฉันเพ่งสายตามองอย่างจับผิด และเห็นว่าลูกชายคนเล็กกำลังมองไปที่พี่ชายของตัวเอง“เอ๋...หรือศึกก็รู้แต่ไม่บอกแม่เหรอ”“ก็คุณพ่อบอกว่าถ้าไม่อยากอดทนก็ต่อยเลย” ฮ้า...เขาพูดจริงเหรอ“คุณพ่อน่ะเหรอพูดแบบนี้”“ใช่ครับ/ครับ” เด็ก ๆ ตอบเสียงเดียวกันทำให้ฉันกัดฟันโมโหทันที คอยดูนะกลับมาโดนแน่ มาสอนอะไรลูกไม่เข้าเรื่อง“ทำอะไรกัน” พูดถึงโจโฉ...โจโฉก็มาเลย ร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำเดินเข้ามาในบ้านด้วยใบหน้าเรียบแต่ยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะหุบยิ้มลงเมื่อเห็นสีหน้าของฉัน“เอ่อ ศึกกำลังจะออกไปเล่นข้างนอกกับ...เอ่อ ก
Chained Engineerล่ามรักวิศวะ ตอนพิเศษ ลูกชายหัวแก้วหัวแหวน
7 ปีผ่านไปทุกอย่างผ่านไปไวมาก อย่างคนเขาว่ากันว่าความสุขมักจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว เผลอแป๊บเดียวฉันและพี่นักรบก็แต่งงานกันแล้ว ที่สำคัญยังมีพยานรักด้วยกันถึงสองคนอีก“ทำอะไรกันลูก” ฉันในวัยยี่สิบเจ็ดปีเป็นคุณแม่ลูกสองที่ยังสวยยังแซ่บ! เอ่อ เหมือนกับบรรดาภรรยาคนอื่น ๆ ของเพื่อนพี่นักรบนั่นแหละ แต่ละคนสวยกันมาก ยิ่งอายุมากขึ้นยิ่งสวยและมีเสน่ห์หลังจากเราตกลงหมั้นกัน แลกแหวนเรียบร้อยพี่เขาก็โทรบอกพ่อกับแม่ของเขาที่อยู่ฮ่องกง ส่วนฉันก็บอกคุณตาไว้ซึ่งท่านก็ดีใจมากที่มีคนมาคอยดูแลฉันแล้ว อย่างที่บอกท่านอายุมากเลยค่อนข้างกังวลกับอนาคตของฉันส่วนเฮียคีน หรือวาคีนก็ยังเป็นพี่ชายที่สม่ำเสมอ รวมถึงความปากหมาปากจัดด้วย และยังเผื่อแผ่มาถึงหลานสองคนหรือลูกของฉันนั่นเอง“แข่งรถกันครับ” ใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารักแบบฉบับเด็กลูกครึ่ง ทั้งที่มีสายเลือดยุโรปน้อยมากเพราะฉันและพี่รบได้สายเลือดมาแค่เสี้ยวเดียว คนที่หันมาตอบฉันผมสีอ่อน ตากลม แต่หางตาเฉี่ยวชื่อ นำศึก อายุห้าขวบเป็นพี่ ส่วนอีกคนที่นั่งเล่นข้างกัน ผมสีอ่อน หน้าตาคมกว่าคนพี่เล็กน้อยแต่ก็น่ารัก ชื่อ นำทัพ อายุสี่ขวบ ทั้งสองห่างกันแค่ปีเดียว“มีแต่ศึ
Chained Engineerล่ามรักวิศวะ ตอนพิเศษ ขอหมั้นได้ไหม(ปลาย)
“โซนนี้เป็นหาดส่วนบุคคล” เสียงทุ้มตอบกลับมาเบา ๆ ก่อนจะยื่นมือมาเกี่ยวเส้นผมสีดำขึ้นทัดหูให้เธอ“อ๋อถึงว่าเงียบผิดปกติ” ร่างบางหันมาก่อนจะชะงักค้างเมื่อเห็นร่างสูงกำลังยิ้ม ใบหน้าหล่อเหลาที่เธอรู้สึกใจเต้นแรงทุกครั้งที่เจอกำลังส่งยิ้มอ่อนโยนมา ทำเอาเธอไปต่อไม่เป็นเพราะมัวแต่ตะลึงกับรอยยิ้มของเขาอยู่“กาแฟ…” นักรบเอ่ยเสียงทุ้ม“หืม...เอ่อคะ?” ร่างบางเจ้าของชื่อตอบกลับตะกุกตะกักไม่เป็นตัวของตัวเอง เมื่อโดนรอยยิ้มของเขาตกจนถอนตัวไม่ขึ้น“ขอมือหน่อย” เขายังคงยิ้มส่วนเธอที่ยังมึนเบลอก็ทำตัวเงอะงะ จนเขาจับมือเธอไปกุมไว้ตรงหน้า คลี่มือให้แบออกก่อนจะวางบางสิ่งที่พอโดนแสงแล้วแวววาวจนแสบตา“อ๊ะ...” ยังไม่ทันได้พิจารณาว่าเขาเอาอะไรมาวางบนฝ่ามือ เขาก็เชยคางของเธอขึ้นก่อนจะประกบริมฝีปากลงมาทาบทับอีกครั้ง ลิ้นร้อนสอดเข้ามาเกี่ยวพันลิ้นเล็กตวัดไปมาอย่างอ่อนโยนนุ่มละมุน สร้างความแปลกใจให้กับเธอมาก แต่เพียงชั่วครู่เธอก็สลัดมันทิ้งไปแล้วเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสของเขา“แต่งงานกันไหม” ร่างบางเบิกตากว้างก่อนจะจ้องไปที่ของในมือที่เขาวางไว้ในตอนแรก มันคือแหวนเพชรพระแม่แซงคิวให้ลูกเหรอ นอกจากได้แฟนแล้วยังได้ว
Chained Engineerล่ามรักวิศวะ ตอนพิเศษ ขอหมั้นได้ไหม NC
“เสียวอื้อ” ร่างเล็กเงยหน้าตอบ หลับตารับสัมผัสวาบหวามจากร่างสูง เธอเสียวแทบขาดใจบดสะโพกใส่เขาไม่หยุดเช่นกัน“งั้นจะกระแทกแรง ๆ นะเด็กแสบ” ร่างสูงถามพลางเดินกระแทกเธอไปจนถึงเคาน์เตอร์บาร์ ทุกครั้งที่ก้าวเดินสะโพกสอบกระทุ้งแก่นกายเข้าไปเน้น ๆ จนเธอเผลอขมิบถี่ ครางกระเส่าเรียกชื่อเขาไม่หยุด“อ๊ะพี่รบ...มันจุก” แม้ปากจะบอกจุกแต่กลับขยับเอวร่อนสะโพกใส่ท่อนลำจนเขากัดฟันจนเลือดซิบยัยเด็กขี้ยั่ว!“ร่อนใส่ไม่หยุดเลยนะ” เขายกยิ้มเอ่ยอย่างเย้าแหย่จนเธอตัวแดงไปหมด แต่ก็ยังกัดฟันพูดต่อได้“ก็แฟนเสียว...อื้อจะเสร็จ” เธอสะบัดหน้าไปมาเมื่อภายในหดรัดแน่น ปลายเท้าจิกเกร็ง“พร้อมกันนะ...”เขาเร่ง วางเธอลงบนเคาน์เตอร์บาร์ จับขาเรียวแหวกออกกว้างก่อนจะแทรกตัวเข้ามาตรงกลาง นัยน์ตาคมจ้องมองท่อนลำของตัวเองกระแทกเข้าออกร่องสวาทของเธอไม่หยุดตับ ตับ ตับคนตัวเล็กเอนไปด้านหลังเล็กน้อย พลางยันมือกับเคาน์เตอร์เพื่อทรงตัว เมื่อเขาจับยึดเอวเธอไว้แน่น เร่งสะโพกซอยถี่ยิบจนน้ำหวานฉ่ำแฉะกระเซ็นพร้อมเสียงดังหยาบโลน“อ่า~ พี่รบแรง ๆ เลยค่ะ”เพียงเท่านั้นเขาก็พยักหน้าตอบรับก่อนจะเร่งจังหวะกระแทกแบบหนักหน่วงและแรงตามอารมณ์
Chained Engineerล่ามรักวิศวะ ตอนพิเศษ จุดชมวิว NC
คนตัวเล็กตกใจก่อนจะยกแขนขึ้นไปคล้องคอเขาเอาไว้เพราะกลัวตก ไหนจะขาเรียวทั้งสองข้างที่เกี่ยวเข้ากับเอวสอบอีก“ชมวิวไปด้วย กินกาแฟไปด้วย” ร่างสูงตอบเสียงแหบพร่าก่อนจะอุ้มร่างบางในชุดนอนบางเบาเดินไปชมพระอาทิตย์ขึ้น โดยที่คนตัวเล็กทำหน้าตาเลิ่กลั่กไปมา“อื้อ ทำแบบนี้มัน...” คนตัวเล็กแนบหน้าลงกับบ่าเมื่อร่องรักของเธอที่ไร้แพนตี้กำลังถูไถกับหน้าท้องแข็งแกร่งของเขา“หึ เสียวเหรอ” “รู้ได้ยังไงคะ?” “ก็แฉะขนาดนี้จะไม่รู้ได้ยังไง” ร่างสูงตอบหน้าตายก่อนจะอุ้มเธอมายืนตรงหน้าต่างกระจกสีใส ภายนอกมีเพียงธรรมชาติสีเขียวขจี ถึงอย่างนั้นก็อดจะรู้สึกเขินอายไม่ได้เธอเงยหน้ามองเสี้ยวหน้าคมที่กำลังทอดสายตามองออกไปไกล แสงสีทองในยามเช้าสาดกระทบลงบนผิวของทะเลเกิดเป็นภาพระยิบระยับสวยงาม“ให้มองวิวไม่ใช่มองคน”“เอ๊ะ...แฟก็มองวิวนะ”“แน่ใจ?” ร่างสูงหันมามองแฟนสาวในอ้อมแขน เธอตัวเล็กกว่าเขามากเวลายืนด้วยกันสูงแค่ไหล่เอง แต่พออยู่ในท่าอุ้มแบบนี้แล้วทำให้เราสบตากันได้ง่ายขึ้น“แน่ใจค่ะ” เมื่อร่างบางตอบเสร็จเขาก็พยักหน้ายกยิ้ม ก่อนจะวางเธอลงบนพื้นและจับไหล่บางให้พลิกตัวหันหน้าออกไปทางกระจกใสเพื่อมองวิว โดยที่เธอ
Chained Engineerล่ามรักวิศวะ บทที่ 8 กาแฟเดินเกม
Elite Pub21.00 น.ฉันก้าวเท้าเข้ามาในผับหรูที่เป็นถิ่นของเขา วันนี้ตั้งใจมาเพื่ออ่อยเขาเต็มที่เลยจัดเต็มนิดหน่อย ด้วยชุดเสื้อแขนยาวสีดำปาดไหล่โชว์ไหปลาร้าได้รูปสวย และกระโปรงสีขาวพร้อมกับรองเท้าส้นสูง ผมดัดลอนเหมือนอย่างเคย“นั่งไหนดีอะ...ได้จองโต๊ะไหม” จิงจิงในชุดเดรสสั้นเว้าเนินอกหันมาถามเพราะเธ
Chained Engineerล่ามรักวิศวะ บทที่ 7 ตัดสัมพันธ์ (ปลาย)
ฉันเดินออกมาจากร้านอาหารด้วยความโมโห ไม่คิดเลยว่าเขาจะยอมรับมาตรง ๆ แบบนี้ ไม่ได้การฉันต้องรีบเดินตามแผนให้เร็วที่สุด“ถ้าอยากได้ก็ต้องเข้าหาเขาสินะ” ไวเท่าความคิดฉันล้วงหยิบมือถือในกระเป๋าแบรนด์หรูออกมา ก่อนจะกดโทรหาเพื่อนสาวคนสนิท“นิด้าคืนนี้ว่างไหม” [ทำไมเหรอ ก็ว่างอยู่นะ]“คืนนี้ไปผับกัน” [
Chained Engineerล่ามรักวิศวะ บทที่ 6 ตัดสัมพันธ์
“อืม”ฉันพยักหน้าให้เมื่อเขารีบตัดบทและเดินกลับไปหาเพื่อนของเขาที่รออยู่ที่โต๊ะอาหารอีกฟาก ในกลุ่มของเขาก็มีทั้งพี่นินจาและพี่จ๋ายเป็นหนุ่มหล่อด้วยกันทั้งกลุ่ม“เราก็ไปหาโต๊ะนั่งเหอะ” หลังจากเจออัศวินเล่นใหญ่ยืนรอเอาของให้ฉันหล่อ ๆ ฉันก็รู้แล้วทำไมคนมองแปลก ๆพวกเรานั่งกินข้าวกันจนถึงเวลาเข้าเรียนช
Chained Engineerล่ามรักวิศวะ บทที่ 5 เป้าหมาย
หาววววฉันยกมือปิดปากหาวอย่างหมดสภาพเพราะเมื่อคืนอ่านประวัติพี่นักรบทั้งคืน ทำการบ้านเรื่องเขาหนักยิ่งกว่าเรื่องเรียนอีกพ่อแม่ที่อยู่บนสวรรค์คงภูมิใจมากแหละ...“โอ๊ยใต้ตาแกดำมาก” เสียงแหลมดังขึ้นข้างหูจนฉันสะดุ้ง นี่บอกหลายครั้งแล้วว่าให้พูดเบา ๆ“อารายยย” ริมฝีปากบางตอบยานคางก่อนจะแนบหน้าลงกับโต๊
Anda juga akan menyukai
พระรามอย่าร้าย
Spypink14.7K DibacaBad Engineer ล่ามรักร้ายวิศวะหวงรัก
BlueSoda11.3K DibacaBAD ENGINEER วิศวะ (เลว) หวงรัก
Badstyle_38.1K Dibacaพายุร้ายพ่ายเจ้าเอยNC20++
เรนเดียร์ B-5212.8K Dibacaใต้ปีกรักนายคู่หมั้นวิศวะ
Duck.bell2.0K Dibacaบำบัดรัก บอดี้การ์ดหัวใจ
Siratha37 DibacaCODE GUY กับดักร้ายนายพี่รหัส
B.crazy’77 Dibacaสุดท้ายคือความรัก | แบม+ธาวิน {NC25+}
พิมลอริน [Pim.Lorin]102 Dibaca
