บทที่ 4 คนที่เหมาะสม

Elite Club

นักรบ Talk

ร่างสูงเดินกลับขึ้นมานั่งบนโซนวีวีไอพีชั้นสามที่มีเพียงเจ้าของผับเท่านั้นที่สามารถขึ้นมาได้ ภายในห้องประกอบด้วยผู้ชายทั้งหมด 7 คนที่เป็นกลุ่มเพื่อนกัน และใช่พวกเขาคือเจ้าของผับร่วมกันโดยมีเสือที่ถือหุ้นมากกว่าใครเพื่อน

คนแรกที่นั่งเล่นเกมในมือถือเรือนผมสีแดงเพลิงท่าทางหัวร้อนง่ายคือต้าร์ ถัดไปคือผู้ชายเย็นชาและไม่สนโลกชื่อโซ่ ทั้งสองคนนี้เป็นทั้งเพื่อนและลูกพี่ลูกน้องของผมเอง พวกเราเกิดในครอบครัวที่มีเชื้อสายจีนฮ่องกง มีแต่ผมเป็นลูกเสี้ยวเยอรมันเพราะแม่เป็นลูกครึ่งไทยเยอรมัน

“อ้าวไอ้ห่ามาเงียบ ๆ นะมึง หายไปไหนมาตั้งนาน” เสียงแหบเอ่ยทักผมพลางทำสีหน้าเบิกบานใจ มันชื่อเพทายเป็นเพื่อนอีกคนที่พูดมากและน่ารำคาญ แต่ก็ดูปกติที่สุดแล้วในกลุ่มของเรา

อีกคนที่นั่งข้างเพทายผมสีน้ำตาลทอง เจาะหูข้างขวาคนนี้ชื่อไฟ มันเรียนเครื่องกลคนละสาขากับผมแต่ก็ยังนัดเจอกัน

บ่อย ๆ พูดถึงมันแล้วมันเป็นคนที่แทงสนุกเกอร์เก่งที่สุดในกลุ่ม แล้วที่สำคัญมีเมียก่อนเพื่อนด้วย เมียแบบเมียจริง ๆ จดทะเบียนกันแล้วน่ะ

และอีกสองคนที่นั่งข้างกัน ไอ้หน้าดุตาคมผมสีดำสนิท หน้าหล่อจัดมันชื่อเสือ เรียนเครื่องกลเหมือนไอ้ไฟ ส่วนอีกคนที่นั่งนิ่งไม่พูดไม่จามีลายสักเต็มแขนขวามันชื่อไนต์ เรียนโยธาเหมือนผม

“มึงไปไหนมา...” ต้าร์ละสายตาจากเกมแล้วหันมาถามผม สายตาของมันไล่มองตั้งแต่หัวจรดเท้าและเท้าจรดหัวพร้อมกับขมวดคิ้วไปด้วย

“ดูดหรี่” ผมตอบนิ่ง ๆ ขี้เกียจพูดเยอะ อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็กแค่นี้มันตรัสรู้ได้

“เออ” เห็นไหมมันรู้โดยไม่ต้องขยายความ ผมเลยเดินไปนั่งโซฟาที่ยังว่าง

“แล้วเสื้อมึงไปไหน” ไม่สามารถหลุดรอดสายตามันไปได้สินะ ผมนิ่งไปสักพักเพราะกำลังหาคำตอบที่สั้นที่สุด

“ทิ้ง” ใช่ถึงจะหวงแต่คงไม่ได้คืนและไม่คิดจะเอาคืน

“เสื้อตัวนั้นมึงรักมากไม่ใช่เหรอ กูเห็นมึงใส่ตลอดจนคิดว่าถ้าหมาคาบไปทำรังมึงคงจะตามไปเก็บกลับมาใส่” ไอ้ต้าร์ร่ายยาวเหยียดก่อนจะวางมือถือลงบนโต๊ะ ผมไม่คิดว่าตัวเองในสายตาของมันจะเป็นแบบนี้

“เออทิ้งไปก็ดี ใส่แต่ตัวเดิม รำคาญ” เพทายเอ่ยแทรกขึ้นมาพร้อมกับวางแก้วเหล้าลงตรงหน้าผม บางทีก็สงสัยนะพวกมันมีปัญหาอะไรกับเสื้อของผม และอีกอย่างผมมีสีและลายแบบนั้นอีก 7 ตัว

“มึงข้อง?” ผมถามกลับอย่างไม่เข้าใจ แค่เสื้อพวกมันก็จะมีปัญหาเหรอ

“เออกูข้อง เสื้อมีเยอะแยะใส่แต่ตัวเดิม กูถามจริงมึงชอบอะไรนักหนาลายไส้เดือนดินน่ะ” เพทายเดินมานั่งลงตรงขอบโซฟาข้างผม ก่อนจะกอดอกและแสดงความคิดเห็นเรื่องเสื้อต่อ

“ไร้สาระ”

“มึงว่าไงนะ” เพทายขมวดคิ้ว

“มันบอกมึงไร้สาระพูดไปก็เปลืองน้ำลาย” คำตอบที่ทำให้เพทายฉุน แน่นอนว่าไม่ใช่ผมเพราะผมไม่ตอบยาวขนาดนี้เปลืองพลังงาน

“ไอ้เชี่ยต้าร์มึงด่ากู” เพทายโวยวายเมื่อรู้สึกว่าโดนเพื่อนด่า

“กูด่าที่ไหนกูขยายความไอ้รบให้มึงเลยนะ”

“ไอ้สัสมึงนั่นแหละพูดเอง”

ผมหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาจิบแล้วหันหน้าหนี แต่ไม่วายได้ยินเสียงไอ้ต้าร์กับเพทายพ่นน้ำลายใส่กันไม่หยุด

น่ารำคาญ!

นัยน์ตาคมเอื่อยเฉื่อยมองบรรยากาศภายนอกที่กำลังครึกครื้น แต่คนภายนอกไม่สามารถมองเข้ามาเห็นว่าคนภายในห้องทำอะไรอยู่ เพราะห้องนี้ทำกระจกทึบแบบพิเศษ

ร่างสูงใบหน้าเรียบเฉยไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ออกมา ก่อนที่ความนิ่งเฉยจะถูกทำลายลงเมื่อเห็นเสื้อที่ตกเป็นประเด็นในโต๊ะผ่านหน้าไป แม้คนข้างล่างจะเดินอยู่ชั้นหนึ่งแต่เพราะชั้นสามสามารถเห็นได้ทุกมุม ทำให้ผมเห็นได้ชัดว่าเป็นเสื้อของตัวเอง โดยที่เธอสวมทับชุดเดรสสั้นเอาไว้

ก็ยังดีที่รู้จักใส่….

กับคนอื่นผมก็คงจะเดินผ่านไป แต่ไม่รู้ทำไมต้องยื่นมือไปช่วยเหลือเธอให้เสียเวลาด้วย และยังทิ้งเสื้อแจ็กเก็ตคลุมให้อีก แต่พอคิดย้อนกลับไปผมก็คงยังจะทำเหมือนเดิมคือ ช่วยเธอ

ผมพูดกับตัวเองในใจก่อนจะหันกลับมาที่โต๊ะเพื่อเติมเหล้า แต่สายตาของผมดันสบเข้ากับนัยน์ตาคมกริบของไอ้เสือพอดี มันมองผมนิ่งก่อนจะเหลือบตามองไปยังชั้นล่างที่มีร่างบางเดินอยู่จนลับสายตาไป มุมปากของมันยกยิ้มให้ผมก่อนจะเมินหน้าหนี

ไม่ใช่ว่ามันเห็นผมมองเธอหรอกนะ…

End

กาแฟ Talk

13.00 น.

“อื้อ...ปวดหัว”

ฉันพลิกตัวอยู่บนเตียงมาครึ่งชั่วโมงแล้วแต่ไม่ยอมลุกเพราะอาการปวด ผลพวงมาจากเมื่อคืนที่ดื่มหนักจนหาทางกลับแทบไม่ได้ จนต้องให้คนขับรถที่บ้านมารับซึ่งเป็นปกติของฉันอยู่แล้ว

“ไปอาบน้ำสระผมหน่อยละกัน เผื่อจะดีขึ้น”

ปกติเวลาไม่สดชื่นก็ต้องอาบน้ำสระผม เมื่อโดนน้ำเย็นชโลมร่างมันก็ช่วยได้มาก โชคดีที่วันนี้เป็นวันหยุดได้นอนพักอยู่ที่บ้านอีกวัน แต่พูดตามตรงฉันเบื่อมากบ้านเงียบสุด ๆ

ลืมเล่าว่าที่บ้านหลังนี้มีคุณตาบุญธรรมเป็นเจ้าของและท่านมีลูกสาวสองคน ภายในรั้วบ้านเดียวกันนอกจากบ้านหลังที่ฉันอยู่ก็ยังมีบ้านอีกหลังคือบ้านของอัศวินหรือพี่วินนั่นแหละเพราะป้าดวงแม่ของพี่วินเป็นลูกสาวคนโตของท่าน ส่วนวาโยเป็นลูกของลูกสาวคนเล็กท่านแต่เขาไม่ได้อยู่ที่นี่นะ รายนั้นอยู่บ้านกับพ่อเขา

นี่คือเหตุผลที่ฉันไม่ชอบใจมากกับการเปลี่ยนแปลงปุ๊บปั๊บของเขา ตั้งแต่เด็กจนโตเพราะอายุห่างกันปีเดียวฉันแทบจะตบหัวเขาได้ อยู่ดี ๆ ทำไมหันมาทำตัวประหลาดและบอกความรู้สึกที่มันไม่สมควรแบบนี้กัน แล้วแทนที่ตาจะห้ามปรามเขากลับเห็นดีเห็นงามด้วย!

ติ๊ด

หลังจากที่อาบน้ำเรียบร้อย ระหว่างที่นอนเล่นมือถืออยู่บนเตียงนอนก็มีแชตแจ้งเตือนขึ้นมา

นิด้าส่งอะไรมานะ….

อย่าลืมคิดเรื่องแฟนนะ

ฉันขมวดคิ้วทันทีแต่ก็เข้าใจได้ เพื่อนอาจจะรีบเพราะเป็นห่วง ไหน ๆ ฉันก็ว่างแล้วลองเฟ้นหาว่าที่แฟนดูก็แล้วกัน แต่ยังไม่ทันจะทำอะไรเพื่อนก็ส่งลิงก์เพจมาให้พร้อมข้อความกำกับอีกว่า

นิด้า : โพรไฟล์ดี

กาแฟ : ขอบใจมากแก

นิด้า : รีบคิดรีบเลือก

กาแฟ : แป๊บ

ฉันตอบกลับไปแค่นั้นก่อนจะเปิดดูที่เพื่อนส่งมา เป็นเพจของมหา’ลัยแอลพร้อมระบุข้อมูลของหนุ่มฮอตสิบอันดับ ฉันเลื่อนผ่านไปเรื่อย ๆ โดยที่คนไหนมีแฟนฉันก็เลื่อนผ่านหมดจนมาสะดุดที่คนนี้

หนุ่มฮอตอันดับ 9

ออสการ์ ชวัลกร ชื่อเล่น นักรบ

อายุ 22 ปี เรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์

“หล่อขนาดนั้นทำไมอันดับไกลจัง”

ฉันพึมพำในใจพลางนึกถึงใบหน้าเรียบนิ่งของคนซึนเมื่อคืน แม้ในที่มืดมีไฟสลัวเขากลับโดดเด่นขึ้นมาจนฉันเผลอจ้องจนลมหายใจสะดุด

เอ๊ะ! ซึนและโสดงั้นเหรอ

ไวเท่าความคิดฉันก็หยิบไอแพดขึ้นมาเพื่อเซิร์ชหานามสกุลของเขา เพียงไม่นานข้อมูลจากเว็บต่าง ๆ ก็ขึ้นมาให้พรึ่บ นามสกุลดังจริงด้วยเพราะรู้สึกคุ้นมาก แน่นอนว่าเป็นลูกหลานในวงนักธุรกิจหรือไฮโซไฮซ้อจำเป็นต้องรู้จักนามสกุลดัง ๆ

และตระกูลชวัลกรก็เป็นหนึ่งในนั้น ปกติลูกหลานบ้านนี้เหมือนจะเรียนที่มหา’ลัยแอลกันหมด ฉันก็ไม่รู้จักใครหรอกได้ยินป้าดวงพูดกับคุณตาเพราะตอนพี่วินจะเข้ามหา’ลัย ป้าดวงอยากให้ไปเรียนที่มหา’ลัยแอลเผื่อจะได้เป็นเพื่อนกับลูกหลานไฮโซคนอื่น แต่คุณตาตามใจพี่วินและเขาเลือกจะเรียนที่คิงเวลล์

“ไม่ใช่ว่าเขาเป็นตัวเลือกที่ดีงั้นเหรอ หล่อ เรียนต่างมหา’ลัยไม่จำเป็นต้องวุ่นวายกันมาก ที่สำคัญที่บ้านมีอำนาจมากกว่าบ้านเราด้วย…กรี๊ด คิดออกแล้วเขานี่แหละ”

ร่างบางกลิ้งไปกลิ้งมาอย่างดีใจ ในที่สุดแฟนปลอม ๆ ก็ไม่ได้หายาก เลือกพี่นักรบนี่แหละคือตัวเลือกที่ดีที่สุด เสี่ยงน้อยสุดและไม่มีพิษมีภัยเท่าคนอื่นด้วย ข่าวเสียหายก็ไม่มี คนแบบนี้ไม่มีแฟนได้ยังไง!