Chapter 1: Ang Toast

TALA POV

Mabigat ang suot kong gown, pero hindi ko iniinda. Nakakangalay din ang halos tatlong oras na pagtayo sa suot kong stilettos para lang makipag-beso sa mga taong hindi ko naman talaga kilala. Pero kailangan. Engagement party ko ito.

"Tala, hija. Have you seen Mark? Kanina pa siya hinahanap ng Tito Miguel mo," tawag sa akin ni Papa. Naka-ngiti siya, 'yung ngiting pang-business partner.

"Sabi niya kukuha lang siya ng drinks, Pa. Check ko lang po sa may bar," sagot ko.

Lumingon-lingon ako sa paligid ng engrandeng ballroom ng hotel. Puno ng mga tawa, kalantog ng mga baso, at amoy ng mamahaling pabango. Lahat sila, narito para batiin ako. Kinuha ko ang laylayan ng gown ko para mas mabilis akong makalakad.

Dumaan ako sa main hall papuntang garden area. Baka nandoon siya, umiiwas sa init ng crowd. Pero pagdating ko sa garden, tahimik. Ang tanging maririnig lang ay ang mahinang tugtog mula sa loob at ang agos ng artificial fountain.

Naglakad pa ako palayo, malapit sa may library wing ng hotel. Medyo madilim na rito at kakaunti na ang tao.

"Mark?" tawag ko nang makita ko ang pamilyar na anino sa dulo ng pasilyo, malapit sa isang alcove.

Walang sumagot. Pero may narinig akong kaluskos. At mahinang tawa. Isang tawang pamilyar na pamilyar sa akin.

"Ano ba, baka may makakita sa atin," boses iyon ni Celine. Ang kapatid ko sa labas na dinala ni Papa sa bahay limang taon na ang nakararaan.

"Hayaan mo sila. Naka-focus silang lahat sa party," sagot ng isang baritonong boses.

Parang nanigas ang mga binti ko. Kilala ko ang boses na 'yon. Kay Mark 'yon. Ang lalaking kakamayan sana ni Papa para sa pormal na pag-anunsyo ng kasal namin mamaya.

Dahan-dahan akong humakbang. Sumilip ako sa pagitan ng mga malalaking halaman.

Doon ko sila nakita. Si Celine, nakasandal sa pader, habang si Mark ay nakayakap sa bewang niya. Magkadikit ang mga mukha nila, nagbubulungan habang tumatawa.

"Kawawa naman si Ate Tala. Feeling niya talaga siya ang bida ngayong gabi," pangungutya ni Celine. Hinawakan niya ang kwelyo ng suit ni Mark.

"You know I’m only doing this for the company, right?" sabi ni Mark. Hinaplos niya ang pisngi ni Celine. "Kailangan lang nating tiisin 'to para hindi maghinala ang Papa mo. Once makuha ko na ang tiwala niya, tayo na ang magpapatakbo ng lahat."

"Talaga? Paano kung magpakasal na kayo?"

"Paperwork lang 'yun, Celine. Alam mo naman kung sino ang mahal ko."

Hinalikan ni Mark si Celine. Matagal. Malalim.

Nabitawan ko ang wine glass na hawak ko. Hindi ko man lang namalayan na may dala pa pala ako. Bumasag ang kristal sa sahig. Ang tunog niyon ay parang kulog sa gitna ng katahimikan ng pasilyo.

Agad silang naghiwalay. Nanlaki ang mga mata ni Celine, habang si Mark ay mabilis na nag-ayos ng kanyang tuxedo.

"Tala," tawag ni Mark. Maputla siya. "Tala, it’s not what it looks like."

Hindi ako makapagsalita. Nakatitig lang ako sa kanila. Ang gulo ng buhok ni Celine, at ang lipstick niya—kalat sa gilid ng labi niya. Kulay red. Tulad ng sa akin.

"Hindi pala ha?" mahinang sabi ko. Ramdam ko ang panginginig ng boses ko. "Anong tawag dito? Scripted rehearsal para sa kasal?"

Humakbang si Celine palapit sa akin, hindi man lang bakas ang takot sa mukha niya. "Ate, wag ka namang mag-eskandalo rito. Maraming tao sa labas."

"Eskandalo?" Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa. "Nakuha mo pang mag-alala sa eskandalo matapos mong makipaglampungan sa mapapangasawa ko?"

Lumingon ako kay Mark. "Mark, sabihin mo sa akin. Totoo ba 'yung narinig ko? Na ginagamit mo lang ako?"

Hindi sumagot si Mark. Yumuko lang siya.

"Sumagot ka!" sigaw ko.

"Tala, please. Calm down," sabi ni Mark, sinusubukang lumapit sa akin pero umatras ako. "Pag-usapan natin 'to sa loob. Huwag dito."

"Walang pag-uusapan," sabi ko. Inabot ko ang daliri ko at hinugot ang engagement ring na kasing-laki ng buto ng calamansi. Inihagis ko iyon sa dibdib niya. "Tapos na tayo."

Tumalikod ako para umalis, pero narinig ko ang mahinang tawa ni Celine.

"Sige, Tala. Umalis ka. Tingnan natin kung sino ang paniniwalaan ni Papa," hamon niya.

Hindi ko siya pinansin. Naglakad ako palayo, mabilis, hanggang sa marating ko ang gitna ng ballroom. Nakita ko si Papa na nasa stage na, may hawak na mic.

"Attention, everyone," anunsyo ni Papa. Naka-ngiti siya sa harap ng mga investors. "I would like to call on stage my daughter, Tala, and her fiancé, Mark, for a very special announcement."

Tumingin ang lahat sa akin. Ang spotlight ay tumapat sa pwesto ko. Pakiramdam ko ay nasusuka ako.

Tumakbo ako. Hindi papuntang stage, kundi palabas ng ballroom. Narinig ko ang pagtawag ni Papa sa pangalan ko, ang bulungan ng mga tao, at ang mabilis na yabag ng mga sapatos sa likuran ko.

"Tala! Bumalik ka rito!" sigaw ni Papa mula sa malayo.

Hindi ako tumigil. Tuloy-tuloy ako sa lobby, hanggang sa makalabas ako ng hotel. Sakto namang bumuhos ang malakas na ulan. Wala akong pakialam kung mabasa ang gown ko. Wala akong pakialam kung masira ang make-up ko.

"Tala! Stop!"

Hinarap ko si Papa na humabol sa akin sa may driveway ng hotel. Basang-basa rin siya. Kasunod niya sina Celine at Mark. Si Celine, umiiyak—pero alam kong acting lang 'yun.

"Ano bang nangyayari sa 'yo? Bakit ka nag-wawala?" galit na tanong ni Papa.

"Pa, nahuli ko sila. Si Mark at si Celine—"

"Tala, stop lying!" putol ni Celine, humihikbi. "Papa, she’s just making stories. Nag-away lang kami kanina kasi sinabihan ko siyang ayusin ang attitude niya kay Mark, tapos bigla na lang siyang nag-hysterical."

"Ano?" Tumingin ako kay Mark. "Mark, sabihin mo ang totoo!"

Tumingin si Mark kay Papa, pagkatapos ay sa akin. "Tala, I think kailangan mo lang magpahinga. Masyado ka lang sigurong stressed sa wedding preparations."

Napanganga ako. Tumingin ako kay Papa. "Pa, maniniwala ka ba sa kanila? Ako ang anak mo!"

Tiningnan ako ni Papa nang may halong poot at kahihiyan. "Hiyang-hiya ako sa mga guests, Tala. Sinira mo ang gabing ito dahil sa selos at guni-guni mo."

"Hindi guni-guni 'yun!"

"Enough!" sigaw ni Papa. "Kung hindi ka hihingi ng tawad kay Mark at Celine ngayon din, huwag ka nang babalik sa bahay. I’ve had enough of your dramas."

Napatitig ako sa kanya. "Pinapalayas mo ako? Dahil lang dito?"

"Umalis ka muna. Palamigin mo ang ulo mo sa kung saan," sabi ni Papa bago tumalikod.

Sumunod sa kanya sina Mark at Celine. Bago pumasok si Celine sa loob, lumingon siya sa akin. Wala na ang mga luha sa mata niya. Nginitian niya ako—isang matamis at mapait na ngiti ng tagumpay.

Naiwan akong nakatayo sa ulan. Ang bigat ng gown ko dahil sa tubig. Nilalamig na ako, at ramdam ko ang bawat patak ng ulan na humahalo sa mga luha ko. Wala akong pera, walang cellphone, wala kahit ano.

Naglakad ako palabas ng hotel grounds. Hindi ko alam kung saan ako pupunta. Habang naglalakad ako sa gilid ng highway, may isang itim na sasakyan na dahan-dahang sumunod sa akin.

Huminto ang sasakyan sa tabi ko. Bumaba ang bintana sa backseat. Isang lalaki ang nakaupo roon. Madilim ang loob ng sasakyan pero kitang-kita ko ang matatalim niyang mata.

"You look like a mess," sabi niya. Malalim ang boses niya, walang emosyon.

Pinahiran ko ang mukha ko. "Sino ka ba?"

"Someone who hates your father as much as you do right ngayon," sagot niya. Binuksan niya ang pinto ng sasakyan mula sa loob. "Pasok."

Tiningnan ko ang loob ng sasakyan, pagkatapos ay ang daan na madilim at maulan.

"Bakit ako sasama sa 'yo?" tanong ko.

"Dahil wala ka nang ibang pupuntahan, Tala," sabi niya, alam ang pangalan ko. "And because I can give you exactly what you want."

"At ano sa tingin mo ang gusto ko?"

Tumingin siya nang diretso sa mga mata ko. "Gusto mong makitang lumuhod sila sa harap mo."

Lumapit ako sa pinto ng sasakyan at sumakay. Inayos ko ang basang gown ko sa upuan. Isinara ng driver ang pinto at mabilis na humarurot ang sasakyan palayo sa hotel.