Chapter 3: Ang Bagong Pagkatao

TALA POV

Maaga pa lang ay gising na ako, o mas tamang sabihing hindi talaga ako dinalaw ng antok. Nakaupo ako sa gilid ng malambot na kama sa guest room ni Rocco habang pinaglalaruan ang singsing sa daliri ko. Masyadong maluwag ang t-shirt na suot ko, pero mas komportable ito kaysa sa mabigat at basang gown na naiwan sa banyo kagabi.

May kumatok sa pinto. "Miss Tala? Gising na po ba kayo?"

Si Lena iyon, ang assistant ni Rocco. Pagbukas ko ng pinto, nakatayo siya doon kasama ang dalawa pang babae na may dalang mga malalaking paper bags at makeup kits.

"Good morning po. Pinapunta na po kami rito ni Sir Rocco. We have exactly six hours to get you ready for the gala," sabi ni Lena na may tipid na ngiti.

"Six hours? Para saan?" tanong ko.

"Transformation, Miss. Sabi ni Sir, kailangan daw magmukha kang 'million-dollar revenge,'" sagot ng isang stylist habang inilalapag ang mga gamit sa vanity table.

Pumasok sila at nagsimulang kumilos na parang mga sundalo. Hindi nila ako tinigilan. Mula sa paglilinis ng kuko hanggang sa pag-aayos ng buhok ko na tila nasunog sa stress kagabi. Habang minamasage nila ang anit ko, pumasok si Rocco sa kwarto. Naka-gym attire pa siya, may towel sa leeg, at pawis na pawis.

"You're awake," pansin niya. Tumayo siya sa likuran ko at tumingin sa salamin.

"Anong oras ang gala?" tanong ko sa kanya sa pamamagitan ng repleksyon sa salamin.

"Seven. Pero kailangan nating dumaan sa office ko ng alas-kwatro. May mga papers ka pang kailangang tingnan tungkol sa shares mo," sabi niya. Tumingin siya sa mga stylist. "Make sure she doesn't look like the girl from last night. I want her sharp."

"Yes, Sir," sabay-sabay nilang sagot.

"Rocco," tawag ko bago siya makalabas. "Sigurado ka ba na lilitaw ako roon? Nandoon si Papa. Nandoon si Mark. Paniguradong itataboy lang nila ako."

Lumapit siya sa akin, inihilig ang ulo nang kaunti. "They can't kick you out if you're with me, Tala. Ako ang guest of honor sa gala na 'yun. They need my investment more than they need air."

Umalis siya nang hindi na naghihintay ng sagot.

Lumipas ang mga oras na puro amoy ng hairspray at dikit ng kung anu-anong cream sa mukha ko ang naramdaman ko. Hindi sila gumamit ng masyadong makapal na makeup. 'Yung tama lang para magmukha akong fresh pero matapang. 'Yung lipstick na pinili nila ay deep red—parang kulay ng alak.

Nang matapos sila, inabot ni Lena ang isang dress bag. "Subukan niyo na po ito, Miss."

Isinuot ko ang dress sa loob ng walk-in closet. Isa itong emerald green na backless gown na hapit sa katawan pero hindi bastos tingnan. Simple lang ang cut nito, pero ang tela ay halatang gawa ng isang sikat na designer. Paglabas ko, nakita ko si Rocco na naghihintay sa living area. Naka-tuxedo na siya ngayon. Napahinto siya sa pag-check ng relo niya nang makita ako.

"Bagay ba?" tanong ko habang inaayos ang laylayan ng gown.

Hindi siya sumagot agad. Pinasadahan niya ako ng tingin mula ulo hanggang paa. "It'll do. Wearing that, no one will dare ask if you cried last night."

Bumaba kami papunta sa parking lot kung saan naghihintay ang sasakyan niya. Sa loob, iniabot niya sa akin ang isang tablet.

"These are the documents for the San Jose project. Alam kong ikaw ang gumawa ng financial projections nito para sa tatay mo," sabi ni Rocco.

"Paano mo nakuha 'to? Confidential ito," gulat kong sabi habang binabasa ang mga files.

"Hindi na mahalaga kung paano. Ang gusto kong malaman, nasaan ang margin of error dito? My team found something fishy sa materials cost."

Tinignan ko ang spreadsheet. Kabisado ko ang bawat formula rito. "Dito. Sa line 45. Dinagdagan ni Mark ang markup ng fifteen percent para sa mga 'miscellaneous expenses.' Pero sa totoo lang, kickback niya 'yan sa supplier. Alam ni Celine 'yan, siya ang nag-pasa ng invoice."

Narinig ko ang mahinang tawa ni Rocco. "So, they're stealing from your father even before the wedding?"

"Ganyan sila kadesperado," sabi ko, ramdam ang pait sa dila ko.

"Good. Mamaya, pagkatapos nating maipakilala ang sarili natin, I want you to talk to Mr. Sy. Siya ang main investor ng project na 'yan. Just drop a hint about the markup. Nothing too obvious. Just a seed of doubt."

"Gagamitin natin 'to para sirain sila?"

"Gagamitin natin 'to para iligtas ang kumpanya mo sa mga magnanakaw," pagtatama niya.

Nakarating kami sa venue ng gala—isang sikat na hotel sa Makati. Pagbaba pa lang namin ng sasakyan, sunud-sunod na ang flash ng mga camera. Mahigpit ang hawak ko sa braso ni Rocco. Pakiramdam ko ay lulubog ang mga paa ko sa bawat hakbang sa pulang carpet.

"Relax, Tala. Angat ang baba," bulong ni Rocco sa tabi ko.

Pagpasok namin sa ballroom, biglang tumahimik ang paligid. Ang mga taong kanina ay abala sa pakikipag-usap ay unti-unting lumingon sa direksyon namin. Nakita ko agad ang pamilya ko sa gitnang table.

Nakatayo si Papa, may hawak na baso ng wine, kausap ang ilang business associates. Sa tabi niya, si Celine ay naka-angkla kay Mark. Mukhang masayang-masaya sila, hanggang sa mahagip ng mga mata nila kami.

Nakita ko ang unti-unting pagbagsak ng mukha ni Celine. Ang hawak niyang wine glass ay tila manginginig na sa kamay niya. Si Mark naman ay napabitaw sa pagkakaakbay kay Celine, laglag ang panga habang nakatitig sa akin—o baka sa lalaking kasama ko.

Naglakad kami ni Rocco nang dahan-dahan papunta sa table nila. Bawat hakbang ko ay parang may kasamang bigat ng lahat ng sakit na naramdaman ko kagabi. Pero ngayon, hindi ako nakayuko.

"Good evening, Oscar," bati ni Rocco sa tatay ko nang makalapit kami. Ang boses niya ay kalmado pero puno ng awtoridad.

Bahagyang napaatras si Papa. Tumingin siya sa akin, pagkatapos ay sa kamay kong nakahawak kay Rocco, kung saan kuminang ang malaking dyamante sa ilalim ng chandelier.

"Rocco? What is the meaning of this?" tanong ni Papa, halatang pilit na pinapakalma ang sarili sa harap ng maraming tao. "At bakit kasama mo ang anak ko?"

Ngumiti si Rocco—'yung ngiting hindi umaabot sa mata. Hinawakan niya ang kamay ko at itinaas ito nang bahagya para makita ng lahat.

"I believe you know my fiancée, Tala Valerio," sabi ni Rocco.

"Fiancée?" singit ni Celine, lumalapit na siya sa amin, ang boses niya ay medyo matinis na. "Ate, anong kalokohan 'to? Kagabi lang ay—"

"Kagabi lang ay nalaman ko kung sino ang mga tunay na ahas sa buhay ko, Celine," putol ko sa kanya. Tumingin ako kay Mark na hanggang ngayon ay hindi pa rin makapagsalita. "And thank you, by the way. If not for your betrayal, I wouldn't have realized that I deserve someone so much better."

Hinarap ko si Papa. "Sabi mo kagabi, wala akong lugar sa bahay mo kung hindi ako hihingi ng tawad. Don't worry, Pa. I found a much better home."

"Tala, hindi tayo pwedeng mag-usap dito. Umuwi ka na muna," mahinang utos ni Papa, pilit na itinatago ang galit dahil marami nang nakatingin sa amin.

"Actually, Oscar, we're here for the gala, not a family reunion," sabi ni Rocco. "Excuse us. I believe Mr. Sy is waiting for us at the bar."

Tinalikuran namin sila. Habang naglalakad kami palayo, naramdaman ko ang matalim na titig ni Mark sa likuran ko.

"You did well," bulong ni Rocco habang kumukuha ng dalawang baso ng champagne mula sa isang waiter.

"Nanginginig pa rin ang mga kamay ko," amin ko sa kanya.

"Inumin mo 'yan. Magsisimula pa lang ang gabi," sabi niya sabay abot ng baso sa akin.

Ininom ko ang champagne sa isang lagukan. Mula sa gilid ng mga mata ko, nakita ko si Mr. Sy na papunta sa direksyon namin. Kasunod niya si Mark na mukhang desperadong makuha ang atensyon ng investor.

"Ready?" tanong ni Rocco.

Inayos ko ang tayo ko at hinarap ang papalapit na matanda. "Ready."