로그인Unti-unting bumukas ang pintuan.Napaunat ako ng pagkakaupo sa aking wheelchair nang makita ko kung sino ang pumasok.Si Uncle Melchor.Hindi ko inaasahan ang pagdating niya, lalo na't wala naman siyang appointment sa schedule ko. At base sa ekspresyon ng mukha niya, hindi rin ito simpleng social vi
JaredAraw ng bidding at, kagaya ng gusto kong mangyari, si Sherwin ang nakakuha ng prime lot na matagal ko nang minamarkahan sa Central Luzon.Hindi na ako nag-abala pang pumunta roon mismo kagaya ng aking plano. I trusted Sherwin enough to handle the bidding on my behalf, at sa oras na matanggap k
Napatango ako.Alam ko ’yon.Iyon mismo ang dahilan kung bakit mas lalo akong nag-iingat.Hindi ko alam kung sino ang tunay kong kalaban, at mas nakakatakot iyon kaysa sa pagkakaroon ng isang malinaw na kaaway. At kung parehong may dahilan ang ilang tao mula sa magkabilang panig ng pamilya para paba
Jared“Ang prime lot na ito sa Central Luzon ay dadaan sa bidding process. Do you have plans to attend, Sir?” tanong ni Jacob habang inilalapag niya sa harapan ko ang ilang documents na may kinalaman sa property.Saglit kong pinagmasdan ang mga papeles bago ako napabuntong-hininga at sumandal nang b
Naging kilala lang talaga ang dalawa dahil palagi silang magkasama.As in, kung nasaan si Maximus, naroon din si Sarina.Pero after kong makausap ang mga ito, mukhang kabaligtaran iyon.Ang tama ay kung nasaan si Sarina, naroon din ang asawa nitong si Maximus Lardizabal.Literal na ayaw ng lalaki na
Jared“Sir, your future father-in-law is really good.”Napangisi ako sa sinabi ni Jacob habang nakasandal ako sa wheelchair at nakatingin sa kanya. May kakaibang amusement sa mukha niya, na para bang hanggang ngayon ay hindi pa rin siya makapaniwala sa mga impormasyong nakuha niya tungkol sa pamilya
Estella Sinundan ko ng tingin si Chansen habang naglalakad palayo para sundan si Dad, ang biyenan kong lalake. Ramdam ko pa rin ang titig niya bago siya tumalikod; ‘yung tipong nakangiti pero may pag-aalala. “Hija,” tawag ni Mommy dahilan upang lingunin ko siya. “’Wag kang mag-alala, walang mangya
Matatapos na ang lunch break pero hindi pa namin napapangalahati ang pagkain na dala ko. Panay kasi ang asaran, panay ang sulyapan, at sa bawat tawa niya, parang mas bumibigat ang dibdib ko hindi sa takot, kundi sa anticipation.Kasi ngayong sinabi niyang kailangan naming pumunta as one, alam kong m
Estella “Come on, girl. Gusto ko talagang subukan ‘yung kainan na ‘yon eh,” pilit ni June habang nakakunot ang noo pero may ngiting parang batang nagmamakaawa. Nagkatinginan kami ni Vivian. Pareho kaming napailing. Kapag tungkol na sa pagkain, hindi talaga matitinag ‘tong si June, lalo na ngayong
Palagi siyang nakangiti sa akin, ‘yung tipong ngiting nakakahawa at nakakapawi ng pagod. Pero alam ko rin kung kailan nagbabago ‘yon. Kapag nag-aalala na siya, kapag may takot na sa mga mata niya. At kadalasan, ako pa rin ang dahilan. Minsan naiisip ko, baka nga sobrang mahal na niya ako. Mas higit







