로그인Ngunit hindi nagtagal ang katahimikan na iyon.May narinig akong pagbukas ng pinto sa katabing cubicle.Napahinto ako.Kasunod nito ay isang boses—malinaw, pamilyar.“Yes, may kasamang girlfriend si Chandler. Kailangan ko pa ngang lumabas para magyosi dahil ayaw ni Chandler na makalanghap ng usok an
MitchDahil sa akin, nag-order si Chandler ng kung anu-anong pagkain—fried chicken, fries, pati kung anong pulutan na hindi ko na maalala ang pangalan. Parang gusto niyang siguraduhin na may mapagkakaabalahan ako, na hindi ako maiilang sa lugar na hindi ko naman talaga nakasanayan.Napangiti ako sa
“At ni Chandler, of course,” singit ni Arnie mula sa upuan niya, may pilyong ngiti.Narinig ko ang bahagyang pag-ubo ni Chandler sa tabi ko, parang gusto niyang pigilan ang usapan bago pa lumalim.Pero hindi ko napigilan ang mapatingin sa kanya.Sandali lang, pero sapat na para makita ko yung itsura
MitchPagkapasok namin sa private room ng club, parang biglang tumahimik ang mundo ko—o baka ako lang ang biglang naging hyper-aware sa lahat. Ang ilaw ay dim, may halong kulay na gumagalaw sa dingding, at kahit wala pang malakas na tugtog, ramdam ko na agad na hindi ito yung mga lugar na nakasanaya
“Sige, mag-ingat sa pagmamaneho, Chandler,” sagot ng papa niya, seryoso pero may halong tiwala na rin sa boses.Tumango ako bilang sagot bago ako napatingin kay Mitch. Nakangiti siya—yung tipong may gustong sabihin pero pinipigilan.“Mukhang sanay ka na tumawag ng Mama at Papa ah,” tukso niya, at hi
ChandlerSa wakas, tapos na rin ang isang linggong bakasyon ni Mitch—at kahit ilang araw lang ‘yon, pakiramdam ko ang daming nagbago sa akin. Hindi sa pagitan namin, kundi sa loob ko mismo. Mas naging klaro. Mas naging buo.Mamaya, susunduin ko siya sa kanila. At pagkatapos noon, diretso kami sa usu
Estella “Uy, mas maganda kung ganito,” sabi ni Ate Sheree habang nakapamewang at tinuturo ang isang gown sa brochure ng kanilang boutique. Para bang convinced na siya na iyon na ang perfect choice. “Ay naku, napaka-old fashion mo talaga!” Hinila ni Ate Loren ang brochure at tiningnan ito na parang
“Chansen…” mahina kong tawag sa kanya. Kita ko na ang luha na dahan-dahang gumuhit sa pisngi niya. It was the first time I saw him cry, the man who always tried to appear strong, cold, and in control, ngayon ay unti-unting gumuho sa harap ko.“I was at fault,” mahina kong sabi, pilit pinipigilan ang
“Then why are you still worried?” tanong ni Tristan, marahan pero puno ng concern.“Because…” Napahinga ako nang malalim, sabay napayuko. “Because I’m jealous of her.”Tumingin siya sa akin, halatang nagulat sa pag-amin ko.Ipinikit ko ang mga mata ko sandali bago muling nagsalita. “Extremely jealou
Parang may invisible na pader sa pagitan namin. Hindi galit, pero puno ng ingat. Para bang pareho kaming tinitimbang kung sino ang dapat unang magsalita, at kung ano ang tamang tono para sa usapan na ‘to. Pinaglalaruan niya ang takip ng bottled water, paikot-ikot lang, habang ako naman ay kunwarin







