LOGINMabuti naman at mabait din ang mga magulang ni Nina.. See you po sa next chapter!
Ngunit hindi nagtagal ang katahimikan na iyon.May narinig akong pagbukas ng pinto sa katabing cubicle.Napahinto ako.Kasunod nito ay isang boses—malinaw, pamilyar.“Yes, may kasamang girlfriend si Chandler. Kailangan ko pa ngang lumabas para magyosi dahil ayaw ni Chandler na makalanghap ng usok an
MitchDahil sa akin, nag-order si Chandler ng kung anu-anong pagkain—fried chicken, fries, pati kung anong pulutan na hindi ko na maalala ang pangalan. Parang gusto niyang siguraduhin na may mapagkakaabalahan ako, na hindi ako maiilang sa lugar na hindi ko naman talaga nakasanayan.Napangiti ako sa
“At ni Chandler, of course,” singit ni Arnie mula sa upuan niya, may pilyong ngiti.Narinig ko ang bahagyang pag-ubo ni Chandler sa tabi ko, parang gusto niyang pigilan ang usapan bago pa lumalim.Pero hindi ko napigilan ang mapatingin sa kanya.Sandali lang, pero sapat na para makita ko yung itsura
MitchPagkapasok namin sa private room ng club, parang biglang tumahimik ang mundo ko—o baka ako lang ang biglang naging hyper-aware sa lahat. Ang ilaw ay dim, may halong kulay na gumagalaw sa dingding, at kahit wala pang malakas na tugtog, ramdam ko na agad na hindi ito yung mga lugar na nakasanaya
“Sige, mag-ingat sa pagmamaneho, Chandler,” sagot ng papa niya, seryoso pero may halong tiwala na rin sa boses.Tumango ako bilang sagot bago ako napatingin kay Mitch. Nakangiti siya—yung tipong may gustong sabihin pero pinipigilan.“Mukhang sanay ka na tumawag ng Mama at Papa ah,” tukso niya, at hi
ChandlerSa wakas, tapos na rin ang isang linggong bakasyon ni Mitch—at kahit ilang araw lang ‘yon, pakiramdam ko ang daming nagbago sa akin. Hindi sa pagitan namin, kundi sa loob ko mismo. Mas naging klaro. Mas naging buo.Mamaya, susunduin ko siya sa kanila. At pagkatapos noon, diretso kami sa usu
Biglang uminit ang pisngi ko sa sinabi niya.Hindi dahil may mali kundi dahil ramdam ko ang sincerity sa boses niya. Hindi iyon pangpa-impress. Hindi rin scripted. Parang simple lang niyang ipinapaalala sa mga magulang niya kung gaano niya ako nirerespeto.“Mabuti naman kung gano’n,” nakangiting tug
ChantonMaaga pa lang ay gising na ako. Halos wala pa ngang araw pero gising na ang diwa ko—siguro dahil hindi pa rin talaga ako mapakali. Unang pumasok sa isip ko si Honey. Kaya bitbit ang cellphone at mga gamit niya na narecover kahapon at kagabi ni Thadeus, diretso agad ako sa silid ko kung saan
Hindi ko alam kung bakit, pero gumaan ang pakiramdam ko.Hindi niya ako directly dinepensahan.Hindi niya ako binaby.Pero sa paraan ng pagsasalita niya, alam ko na kasama ako doon.Sa “pamilya.”Pagkatapos ng mini-huddle, naghiwa-hiwalay kami para mag-setup ng peripherals, lumilipat sa next phase n
Honey“Kalagan mo na ng tali ’yan at nang masimulan na,” malamig na utos ng isang lalaki.Kahit nakapikit ako, ramdam ko agad kung sino siya, ang lalaking sa palagay ko ay siyang nakakakilala sa Boss Juan na tinutukoy nila. Base sa palitan nila ng salita, halata ring hindi nila alam kung sino talaga







