LOGINReady na Chanden...
"Done."Napabuntong-hininga si Mitch."Finally.""Hindi pa tapos," natatawang sabi ni Ate Selena. "May first fitting pa tayo after magawa ang base gown."Napalaki ang mga mata ni Mitch."May next level pa pala.""Marami pa."Napahawak siya sa noo."Love..." Napatingin siya sa akin na tila humihingi
ChandlerMatapos naming mapagkasunduan ang bagong design na ginawa ni Ate Selena, isinara niya ang sketchbook at inilapag iyon sa mesa na tila ba pormal nang nagsimula ang susunod na yugto ng paggawa ng wedding gown ni Mitch."Perfect," nakangiti niyang sabi habang inaayos ang measuring tape na naka
Ngumiti siya nang makita kami."So..." sabi niya habang nakatingin kay Mitch. "This must be our beautiful bride."Lumapit siya at iniabot ang kamay."I'm Selena."Nakipagkamay si Mitch."Hello po.""You can call me Ate Selena since magbestfriend kami ni Cha."Pagkatapos ay lumingon siya sa akin."Ik
ChandlerMula sa opisina ay wala pang sampung minuto ang naging biyahe ko papunta sa boutique ni Ate Cha. Mabuti na lang at hindi pa nagsisimula ang matinding traffic kaya naging maayos ang takbo ng sasakyan ko.Pagdating ko roon ay agad akong nakahanap ng bakanteng parking space sa kabilang bahagi
Magkasama na kami sa iisang bahay. Pero iba ang excitement ngayon. Hindi lang kasi simpleng date ang pupuntahan namin. Susukatan na siya para sa kanyang wedding gown.Hindi ko nga makikita ang mismong gown na napili niya kapag sinukat niya iyon. Alam kong bawal iyon. Pamahiin man o hindi, gusto nami
ChandlerWednesday. Isa sa mga araw na dapat ay normal lang—meetings, emails, approvals—pero for some reason, hindi ako mapakali.Nasa opisina ako, nakaupo sa likod ng malaking mesa, pero ang utak ko? Wala roon. Nasa hawak kong phone, naka-focus sa pangalan ni Mitch na nakapaskil sa screen, tahimik,
EstellaFriday night at nasa bahay ng aking mga magulang kami ni Chansen kasama ang aming mga anak para sa family dinner. Ginagawa namin ito once a month para makabawi sa mga taong nawala sa amin. Somehow, every time na nagga-gather kami nang ganito, parang may unti-unting gumagaling na parte sa aki
Ngayong may baby kami at mabilis siyang mapagod, mas lalo kong naiintindihan ang mga araw na wala siya sa mood. Ako na ang mag-aadjust. Ako ang asawa niya, ang unang dapat mag-intindi. Kaya heto ako, nandito lang… handang maghintay kung kailan siya ready.Bago matapos ang hapon ay tumawag si Kuya Lu
Estella “So, napagdesisyunan niyo na every Tuesday and Thursday ka na lang muna papasok dito, ha? Dahil sa pagbubuntis mo?” Nakangiti akong tumango habang nakatingin kay June na obvious na pilit pinipigilan ang excitement sa mukha niya. Umikot agad ang mga mata nila ni Vivian bago sabay din silan
Estella Kita ko ang kaba sa mukha ni Chansen. Halos hindi siya mapakali sa kinauupuan niya, pa-tap tap ng daliri sa hita, sabay kagat-labi na parang may gusto siyang sabihin pero pinipigilan. Hindi ko siya masisisi. Kasi kahit ako, ramdam ko ang bawat pintig ng puso ko na parang gusto nang tumalon







