Could Be Us... or Not(TagLish)

มือเรียวสวยที่เล็บยาวทั้งสิบนิ้วถูกทาทับด้วยสีชมพูอ่อนจากฝีมือของหญิงแปลกหน้านามว่า สีฝุ่น ที่ทาให้เธอและเพื่อนสนิทอีกสองคนซึ่งก็คือเดือนอ้ายและลัลนา วักน้ำที่อยู่ในลำธารขึ้นมาชโลมหน้าอกและแขนเรียวทำให้ ไพรพาย รู้สึกเย็นยะเยือกเพราะเป็นจังหวะที่สายลมพัดหอบความเย็นผ่านร่างกายของเธอราวกับมาทักทายและเตือนให้เธอรู้ว่า อีกไม่กี่วันจะถึงช่วงที่มีอากาศหนาวเย็นมากกว่าปกติแล้ว

“หนาวเนื้อต้องห่มเนื้อ ถึงจะคลายหนาว”

ริมฝีปากสีแดงระเรื่อเป็นธรรมชาติขยับพูดเปล่งเสียงหวานด้วยใบหน้าและสายตาที่เป็นประกาย ยิ่งขับให้เครื่องหน้าที่สวยอย่างเด็ดขาดและเสน่ห์ของเธอที่เจ้าตัวรู้ว่าจะต้องใช้มันอย่างไร ยิ่งเป็นภัยต่อชายหนุ่มหากเธอใช้ดวงตาคู่นี้จ้องมองและใช้เสียงหวาน ๆ เอ่ยอ้อน

แต่กลับมีชายผู้หนึ่งที่รำคาญและเกลียดชังเสียงของเธอจนไม่อยากได้ยิน

“จะร้อนหรือหนาว ข้ากลับไม่เคยเห็นพ่อครูออกมาอาบน้ำ ไม่อาบรึ”

เมื่อพูดจบไพรพายที่ยืนแช่ตัวอาบน้ำอยู่ในลำธารก็หันหน้ามองไปยังเรือนของพ่อครูเปลวเทียนที่ตั้งอยู่ด้านในป่าห่างจากลำธารพอสมควรด้วยความสงสัย เพราะไม่ว่าจะยามฟ้าสว่างหรือจนถึงตอนนี้ที่ฟ้ามืดไพรพายกลับไม่เคยเห็นพ่อครูเปลวเทียนออกมาอาบน้ำเหมือนผู้อื่นเลย

“เหตุใดคนไม่อาบน้ำ เนื้อตัวถึงได้หอมเหลือเกิน”

พูดจบใบหน้าขาวที่อยู่ภายใต้หัวสวมก็ร้อนผ่าวราวกับยื่นหน้าเข้าไปอังไฟและแก้มเนียนใสก็ขึ้นสีแดงระเรื่อ เพราะไพรพายเคยได้กลิ่นกายของพ่อครูเปลวเทียนและเธอก็จำได้ดีว่ากลิ่นของเขามันหอมเพียงใด หอมจนเธออยากแนบหน้าซบแผงอกกว้างเพื่อสูดดมกลิ่นนั้นอย่างใกล้ชิด

ไพรพายสะบัดหน้าไปมาเบา ๆ เพื่อสลัดความคิดฟุ้งซ่านของตัวเองที่มันเริ่มเตลิดไปไกลออกไปจากหัว แล้วบรรจงวักน้ำขึ้นมาทำความสะอาดเรือนร่างด้วยความใจเย็นอย่างไม่นึกกลัว แม้ว่าตอนนี้จะมีเพียงแค่เธออยู่ที่ลำธารคนเดียวก็ตาม

ขาเรียวก้าวเดินขึ้นมาบนฝั่งหลังจากที่อาบน้ำเสร็จด้วยสภาพที่ผ้าพันอกและผ้านุ่งเปียกชุ่มแนบชิดไปกับผิวหนัง แล้วเดินกลับเรือนด้วยใบหน้าที่นิ่งเรียบ แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าวไพรพายก็หยุดชะงักแล้วหันหน้ากลับไปมองยังเรือนไม้ที่อยู่ในป่า

“ไม่เจอหน้าข้าหลายวัน ป่านนี้พ่อครูคงจะคิดถึงข้าไม่น้อย”

แม้จะรู้ว่าสิ่งที่พูดออกมาช่างแสนจะห่างไกลจากความจริงนักแต่ไพรพายกลับยิ้มออกมาราวกับมีความสุข แล้วเปลี่ยนใจเดินเข้าไปในป่าเพื่อหมายจะไปหาชายหนุ่มที่เธอรักจนโงหัวไม่ขึ้นถอนตัวไม่ได้

เรือนพ่อครูเปลวเทียน

ไพรพายเดินย่องมานั่งคุกเข่าอยู่ข้างหน้าต่างเรือนพ่อครูเปลวเทียน หัวใจในอกข้างซ้ายก็เต้นแรงถี่รัวด้วยความกลัว ซึ่งชายหนุ่มที่อยู่ในเรือนนี้เป็นผู้เดียวที่ทำให้ไพรพายหวาดกลัวได้ กลัวว่าเขาจะไล่ กลัวว่าเขาจะด่าด้วยถ้อยคำที่ทำให้เธอช้ำในยิ่งกว่าถูกตบตี

ไพรพายนั่งหันหลังพิงผนังแล้วกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ด้วยความระแวง เพราะนอกจากจะกลัวพ่อครูเปลวเทียนแล้วไพรพายยังกลัวกุมารเด็กและผีพรายที่พ่อครูเลี้ยงไว้ แต่ไม่ได้กลัวพวกเขาจะมาหลอกหรือมาทำร้าย แต่กลัวว่าจะเอาไปฟ้องพ่อครูว่าเธอแอบมาหาจนพานเสียเรื่อง

ไพรพายค่อย ๆ ขยับนั่งยอง ๆ หันหน้าเข้าหาหน้าต่างแล้วสอดมือเข้าไปในช่องว่างเล็ก ๆ เพื่อเปิดแง้มหน้าต่างที่ไพรพายรู้ดีว่าพ่อครูเปลวเทียนไม่เคยลงไม้ขัด และเมื่อเธอลองงัดขึ้นก็พบว่ายังเหมือนเดิมจึงยิ้มออกมาด้วยความดีใจ

“!”

หัวใจของไพรพายเต้นแรงยิ่งกว่าเดิมเมื่อสายตาที่สอดส่องมองผ่านช่องว่างเข้าไปในเรือนที่จุดเทียนเล่มเล็กส่องสว่างไว้ไม่กี่เล่ม มองเห็นชายหนุ่มที่นั่งทำสมาธิอยู่บนตั่งไม้หน้าหิ้งบูชามีสีผิวที่แปลกไปจากทุกครั้งที่เธอเคยพบเห็น

เขามีผิวกายสีน้ำผึ้งที่ไม่ได้เข้มมากจนเกินไปเพราะพ่อครูเปลวเทียนแทบจะไม่เคยออกจากเรือนมาโดนแสง นอกเสียจากในยามที่จะต้องทำพิธีหรือว่ามีเรื่องใดเกิดขึ้นภายในหมู่บ้าน แต่ก็ไม่ได้ขาวมากหากเทียบกับสีผิวของไพรพายแล้วพ่อครูยังคล้ำกว่านัก 

ซึ่งทำให้ไพรพายที่จ้องมองหน้าท้องของพ่อครูเปลวเทียนอยู่นั้น เห็นกล้ามเนื้อความแข็งแรงของเขาได้อย่างชัดเจน

ยิ่งได้มองไพรพายก็ยิ่งตื่นเต้นและร้อนรุ่มไปหมดทั้งตัวด้วยความเขินอายกับเรือนร่างของชายหนุ่มในวัยที่เพียบพร้อมมีคู่ครอง แต่ก็จำต้องตั้งสติแล้วค่อย ๆ ก้มหน้าลงต่ำเพื่อจะได้เห็นหน้าของพ่อครูเปลวเทียนเนื่องจากตอนนี้เธอเห็นเพียงแค่ลำคอที่มีลูกกระเดือกแหลมลงมาเท่านั้น

ตุบ!

“อุ๊บ!”

แต่ยังไม่ทันที่ไพรพายจะได้เห็นปลายคางของพ่อครูเปลวเทียนเธอก็หงายหลังล้มลงนั่งที่พื้นด้วยความตกใจ เมื่อเห็นดวงตาคู่หนึ่งโผล่ขึ้นมาจ้องตากับเธอใกล้ ๆ แต่ไพรพายก็ยังมีสติรีบยกมือขึ้นมาปิดปากและกลืนเสียงที่กำลังจะกรีดร้องของตัวเองลงคอไปได้

และไม่เพียงแค่มองแต่คนที่อยู่หลังบานหน้าต่างยังกลิ้งเกลือกดวงตาหมุนไปตาจนดวงตาถลนออกมานอกเบ้า พร้อมกับเลือดสีแดงสดที่ไหลออกมาขอบตาและแลบลิ้นยาวออกมานอกหน้าต่าง ทำให้ไพรพายมองภาพนั้นด้วยดวงตาที่สั่นระริกและกลัวจนตัวสั่นไม่มีแม้แต่แรงจะขยับลุกหนีไปไหน

พรึบ

แต่แล้วตัวของเธอก็ถูกช้อนอุ้มลอยขึ้นจากพื้นทำให้ไพรพายที่กำลังช็อกจนสติแทบจะหลุดลอยออกจากร่างเงยหน้าขึ้นมองใครคนนั้นด้วยความตกใจไม่แพ้กัน แต่เมื่อเห็นใบหน้าของหัวสวมที่พอจะคุ้นตาก็ทำให้ไพรพายรู้สึกโล่งอกว่าอย่างน้อยชายผู้นี้ก็ยังเป็นคน

เขาอุ้มเธอเดินออกมาจนห่างจากเรือนพ่อครูเปลวเทียนโดยไม่พูดอะไรออกมาสักคำ ซึ่งไพรพายก็ยังตกใจจนพูดอะไรไม่ออกทำได้เพียงมองย้อนกลับไปยังเรือนไม้ที่ตั้งอยู่โดดเดี่ยวด้านหลัง ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกลัวและเสียดาย

“พ่อจ๋ามีคนมาช่วยมันไป”

กุมารภพยืนเท้าเอวจ้องมองไพรพายและชายคนนั้นเดินจากไปจนสุดสายตา แล้วหันกลับมาเอ่ยฟ้องเจ้าของดวงตาสีน้ำตาลอ่อนที่ลืมตาขึ้นมองตรงอย่างไร้ความรู้สึก

“ให้ข้าไปจัดการชายผู้นั้นด้วยดีรึไม่ ที่มันบังอาจมาเสือก”

“...ไม่ต้อง”

น้ำเสียงเข้มตอบกลับเพียงสั้น ๆ ทำให้กุมารภพที่แม้จะเสียดายเพราะยังอยากเล่นสนุกต่อไม่อาจจะดื้อรั้นทำตามใจตัวเองได้ จึงสลายหายตัวกลับเข้าไปอยู่ในหุ่นกุมารที่ปั้นจากดินชนิดเดียวกันกับที่นำมาปั้นเป็นหัวสวม

และเมื่อภายในเรือนตกอยู่ในความเงียบอีกครั้งพ่อครูเปลวเทียนก็หันไปมองยังหน้าต่าง ด้วยสายตาที่ไม่อาจจะคาดเดาได้ว่าเขากำลังคิดอะไร