บทที่8 คำหลอกลวง

มีคนกำลังเดินมาใกล้ๆ เลโอเลยหยุดการสนทนากับเอวาไว้แค่นั้น และหันไปพยักหน้าให้รุ่นน้อง เมื่อเห็นว่าเป็น ธามไทกับเพื่อนของเขา

“ออกมาช้าจังวะไอ้ธาม พี่ยืนรอนายเลื่อนรถเป็นเพื่อนน้องเอวาตั้งนานแล้ว”

“ผมอาบน้ำเปลี่ยนชุดก่อนกลับครับพี่เลโอ พอดีจะไปเที่ยวกันต่อ”

“เที่ยวทุกวัน แล้วพรุ่งนี้ไปด้วยนะที่พี่คิวนัดน่ะ ให้ไหวนะไอ้ธามนายอย่าเบี้ยวเชียวนะ”

“ครับพี่ ผมไปนะ” เลโอพยักหน้าให้ รอธามกับเพื่อนขับรถออกไป และหันมายิ้มให้เอวา

“เราโอเคจริงใช่ไหมเอวา ให้พี่ขับรถไปส่งให้ดีไหม” เลโอถามด้วยความรู้สึกสงสารเธอมากเลย ที่พูดระบายทุกอย่างออกมา ถ้าไม่หนักมากจริงๆ เอวาคงไม่พูดให้คนนอกอย่างเขาฟังหรอก

“ขอบคุณมากค่ะพี่เลโอ เอวากลับได้ค่ะ”

“พี่ไม่สบายใจน่ะสิ ถ้าปล่อยเรากลับไปคนเดียว ไปหาน้องคริสดีไหม เราไม่ควรอยู่คนเดียวนะ”

“เอวาเป็นคนบอกคริสเองค่ะว่าเอวาขออยู่คนเดียว เอวาอยากแน่ใจค่ะพี่เลโอ ว่าตัวเองจะทำใจไม่ให้โทรหาเขาก่อนได้ไหม เพราะถ้าอยู่คนเดียวเอวาจะได้ดึงสติตัวเองและได้คิดทบทวนทุกอย่างค่ะ แบบนี้ดีที่สุดแล้วค่ะพี่เลโอ”

“งั้นก็ตามนั้น ขับรถดีๆ นะพี่อยากให้เราถึงบ้านแล้วทักบอกพี่หน่อยพี่จะได้สบายใจ แต่ไม่รู้จะให้เราทักบอกยังไง”

เอวายิ้ม “เอามือถือพี่มาสิคะ” เลโอปลดล็อกและยื่นมือถือให้เธอทันที เอวาสแกนเข้าLineให้เขา และทักสติกเกอร์ “เอวาจะบอกพี่ทางนี้นะคะ เลยทำพี่ไม่สบายใจไปด้วยเลย พี่ต้องมารับรู้เรื่องอะไรก็ไม่รู้นะคะ“

“ไม่เป็นไร มีอะไรอยากให้ช่วยก็บอกนะ พี่ยินดี” เลโอยิ้มให้พูดปลอบใจเอวา

“ขอบคุณค่ะ เอวาไปก่อนนะคะ รบกวนพี่เลโอนานมากแล้ว”

“ไปเถอะ” เลโอยืนมองคนตัวเล็กเดินไปที่รถและมองจนเธอขับรถออกไป

“เจอกันทุกวันเลยแฮะ” เลโอเผลออมยิ้มแล้วเดินไปที่รถตัวเอง “กูจะยิ้มทำไมวะ น้องเขาจะเลิกกับแฟน” เลโอดุตัวเองเมื่อคิดขึ้นมาได้

เอวากลับมาถึงบ้านไม่ลืมที่จะทักบอกพี่เลโอเพราะรู้สึกดีที่เขาเป็นห่วง เขาอ่านข้อความเร็วมาก และตอบเร็วจนฉันรู้สึกดีใจ

เอวา เอเวอลิน : พี่เลโอคะ เอวาถึงบ้านแล้วนะ

เลโอ : ครับ พักผ่อนนะ

เอวา เอเวอลิน : ค่ะ

เอวานั่งพักคุยกับคุณพ่อคุณแม่และทานข้าวด้วยกัน เสร็จก็ขอตัวขึ้นไปพักผ่อน

ครืดดด ครืดดด ครืดดด

เสียงเรียกสายเข้าโทรศัพท์เอวา คงเป็นเคนโซ่เอวาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู และเป็นเขาจริงด้วย ฉันมองชื่อเขาอย่างรู้สึกเซ็ง เพราะมันจะเป็นแบบนี้ทุกครั้ง เขากลับมาและรีบมาหาฉันที่บ้าน จอดรถเลยบ้านฉันไปและโทรตามฉันให้เดินออกไปคุยกับเขาในรถ และไล่ทุกคนลงจากรถ เพื่อง้อฉัน และฉันก็ใจอ่อนกับเขาเหมือนเดิม เอวากดรับสายเมื่อปรับอารมณ์ไม่ให้โมโหมากเกินไป

“ฮัลโหล”

“ที่รัก ผมกลับมาแล้วนะ จอดรถรอที่รักอยู่ที่เดิม ออกมาคุยกันหน่อยสิครับ” เคนโซ่พูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

“ได้ค่ะ แต่ช่วยถอยรถมาจอดหน้าบ้านเอวาด้วย ถ้าทำไม่ได้ก็ไม่ต้องคุย” เอวายื่นคำขาด

“เอวาเดี๋ยวมีคนแอบถ่ายนะ ถ้าแฟนคลับบุกมาที่บ้านเอวาล่ะจะทำไง” เขาหาข้ออ้าง เพราะกลัวตัวเองมีข่าวซุบซิบ

“งั้นก็กลับไปค่ะ เอวาไม่อยากเดินออกไปที่มืดๆ พ่อแม่เอวาก็เป็นห่วงลูกสาวท่านเหมือนกัน”

“โอเค ผมตามใจที่รักครับ ถึงจะโดนผู้จัดการบ่นก็ตาม”

“ถ้าลำบากมากไม่ต้องก็ได้นะเคนโซ่ นายกลับไปเถอะ” เอวาพูดอย่างเหลืออด

“เอวาอย่าโกรธผมสิ ผมอยากเจอที่รักนะครับ คิดถึงมากเลยด้วย ออกมาเถอะนะ อยากกอดที่รักจังเลยครับ” เขาออดอ้อนเสียงหวาน

“ค่ะ” เอวาหยิบเสื้อคลุมมาสวม แล้วก็เดินออกมาจากบ้าน เปิดประตูรั่วบานเล็กและเดินไปหยุดยืนที่ข้างรถตู้คันใหญ่ของเคนโซ่ คนขับรถเดินมาเปิดประตูให้เอวา และผู้จัดการของเขาก้าวลงมาจากรถ มองหน้าเอวาด้วยสายตาไม่พอใจมากนัก เอวาก็มองสบตาผู้จัดการไปด้วยสายตาแบบนั้นเช่นกัน

เคนโซ่ส่งยิ้มให้เอวาและอ้าแขนรอให้เธอเข้าไปในอ้อมกอดเขาเหมือนทุกครั้ง

เอวาขึ้นไปนั่งในรถตรงเบาะข้างๆ เขา คนขับรถปิดประตูเรียบร้อย เอวาถึงจะหันมองสบตาเขาตรงๆ โดยที่นั่งนิ่งไม่ได้โผเข้าอ้อมกอดเขาเหมือนที่เคย

เคนโซ่เอาแขนลงและมองเอวาด้วยสีหน้าไม่พอใจ “ไม่คิดถึงผมเหรอ”

“ไม่ค่ะ”

“ที่รัก เราได้เจอกันน้อยมากนะ อย่าเอาแต่งอนสิ เรื่องไม่เป็นเรื่องอย่าเอามาใส่ใจเลยนะครับ”

“เรื่องอะไรเหรอคะที่บอกว่าไม่เป็นเรื่อง”

“ก็แค่ข่าวเท่านั้นนะเอวา ที่รักน่าจะชินได้แล้วนะครับ ข่าวมันก็เขียนไปเรื่อย” เคนโซ่พูดอย่างขอไปที เพื่อให้มันจบๆ

“งั้นก็คงแปลกที่ข่าวเขียนถึงคนเดิม บ้านหลังเดิมด้วยนะ แล้วก็สามครั้งแล้ว มันปกติจริงเหรอคะเคนโซ่” เอวามองสบตาเขานิ่งต้องการคำตอบ

เคนโซ่หลบตาสวย และจับมือเล็กมือกุมไว้ “ที่รักใจผมอยู่ที่คุณเท่านั้นนะครับ คุณเป็นตัวจริงของผม ไม่ว่าจะยังไงกับใคร ผมก็กลับมาหาคุณอยู่ดี เห็นไหม ที่รักคุณเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของผมนะ เป็นเหมือนบ้านของผมด้วย ไม่ว่าผมจะไปไหนต่อไหน แต่ผมก็ยังกลับบ้านอยู่ดีไม่ใช่เหรอ คุณยังกังวลอะไรอีกครับ เราคบกันมาสามปีแล้วนะเอวา” เขาใช้ไม้นี้ได้ผลเสมอ ให้เธอเป็นที่หนึ่ง เอวาใจอ่อนทุกครั้ง

“นั่นสินะสามปีแล้ว นานเกินไปแล้ว” เอวาพึมพำขึ้นมาเบาๆ