Mag-log inShe doesn't remember anything, not even her own name. She woke up one morning greeted by a sinful dark temptation every woman craves. Tinulungan siya nito. Ito ang lalaking nakakita sa kaniya sa gitna ng daan na walang malay. Hindi niya maipaliwanag kung bakit napakakomportable ng pakiramdam niya kapag kasama niya ito. Alam niyang kailangan siyang maging maingat sa estrangherong nakakasalamuha niya lalo pa't wala siyang maalalang kahit ano tungkol sa buhay niya. But Raziel Buenaventura was caring and charming she can't help falling in love with him. Isang gabi, nagising siya na naaalala na ang lahat ng tungkol sa nakaraan niya. Wala siyang ibang nagawa kundi titigan ang natutulog na tagapagligtas niya. What unnerved her was the fact that the man she fell in love with again was her ex-husband. But Lyxelle soon realized that her husband was the least of her problems because something dangerous lurks in the dark and she had no clue about it, or how she ended up being a prey of it. Book 1 of Dark Desires series: Standalone SPG content ahead. You've been warned.
view moreMila
Je sais ce qu’il mange au petit-déjeuner.
Trois œufs brouillés, un café noir, jamais de sucre.
Je sais comment il respire quand il dort, je l’ai écouté pendant des heures, à travers les murs, derrière les portes, sur les enregistrements volés.
Je sais à quelle heure il se réveille. Toujours entre 6h47 et 6h53, sauf quand il a bu la veille.
Je sais ce qu’il lit même s’il ne finit jamais ses livres. Il commence tout, abandonne tout. Sauf la musique.
Et surtout, je sais qu’il ne se souvient jamais de ses rêves. Il l’a dit une fois, en interview. Il l’a dit comme si c’était banal. Pour moi, c’était une révélation. Comme un code secret qu’il m’adressait. Un vide à combler. Un rôle à jouer.
Il est 3h42. J’ai le souffle coupé.
Pas à cause du froid ,la clim est coupée .
Mais parce que je suis là.
Dans sa chambre d’hôtel.
Assise. Sur le fauteuil en cuir beige. Celui qu’on voit en fond sur ses stories I*******m. Celui qu’il n’utilise jamais. Celui qui attendait que je m’y assoie. Que je m’imprime dans le décor de sa vie.
Il dort paisiblement . Il a gardé ses écouteurs. Je distingue le fil blanc qui dépasse de son oreille gauche. Il doit écouter les maquettes de ses nouveaux morceaux. Ou peut-être sa propre voix, en boucle.
Son bras droit est replié sous sa tête. L’autre repose sur le drap, ouvert, offert.
Je l’entends respirer.
Chaque inspiration est un secret que je recueille.
Je pourrais rester ici pour toujours.
Ne rien dire juste le regarder et l’aimer en silence.
Chaque détail me traverse comme un frisson.
Je repense à la première fois où je l’ai vu sur scène. Il y avait des milliers de gens. Ils criaient, pleuraient, brandissaient leurs téléphones. Mais moi, j’étais immobile. J’étais figée. Comme si mon cœur reconnaissait quelque chose.
Ce n’était pas de l’admiration. C’était de la certitude.
Lui , c’était lui....et moi, j’étais à lui.
Ce n’est pas du hasard, si je suis ici.
Ce n’est pas une coïncidence.
J’ai attendu des semaines. Observé chaque date de concert , croisé les publications de ses fans , suivi les déplacements du van noir qui le transporte.
J’ai infiltré des groupes de fans privés, j’ai noté les horaires, j’ai posé des questions discrètes.
J’ai payé un faux badge de technicienne. Un type dans une ruelle m’a donné une clé magnétique. J’ai attendu qu’il cligne des yeux pour copier son code d’accès sur l’écran de l’hôtel.
J’ai menti. Beaucoup.
Mais maintenant… je suis là.
Et lui, il dort.
Il n’a pas encore vu mon visage.
Pas vraiment.
Une fois, à la sortie d’un concert, nos regards se sont croisés.
Il a souri.
Pas pour moi. Pour la foule. Mais je l’ai reçu comme un appel.
Comme une promesse.
Je n’ai pas détourné les yeux.
Lui non plus. Enfin… c’est ce que j’ai cru.
Ou voulu croire.
Et maintenant, j’attends.
Je ne vais pas le réveiller.
Pas encore.
Juste… rester un peu.
Me noyer dans sa présence.
Respirer en même temps que lui. Imaginer que c’est moi qu’il rêve.
J’ai lu que l’amour peut commencer à sens unique.
Et qu’ensuite, il se propage.
Comme une fièvre.
Comme un feu sans oxygène qui devient brasier dès qu’on ouvre la fenêtre.
Est-ce que ça fait de moi une folle ?
Je ne crois pas.
Je suis juste en avance.
Sur lui.
Sur nous.
Il a besoin de temps. Moi, j’ai déjà tout vu. Tout senti. Tout compris.
Je connais la forme exacte de ses mains.
Je sais que son oreille droite est légèrement plus basse que la gauche.
Je sais qu’il a une tâche de naissance dans le creux de l’épaule gauche.
Je sais que ses cicatrices sont discrètes, mais réelles.
Je sais qu’il doute, qu’il se cache derrière des lunettes de soleil et des punchlines.
Je sais que parfois, il regarde le public avec un vide dans les yeux.
Et je veux être celle qui le remplit.
Il a parlé un jour d’une chanson qu’il n’osait pas écrire.
Une chanson trop intime.
Je l’écrirai pour lui.
Je la connais déjà. Elle est en moi.
Chaque mot. Chaque note.
Je suis cette chanson.
Il ouvrira les yeux, un jour.
Et il comprendra.
Je suis celle qui a toujours été là.
Dans l’ombre.
À sa place.
La seule capable de comprendre ce qu’il ne dit jamais.
Je me lève doucement. Je m’approche du lit.
Ses paupières tremblent.
Un murmure s’échappe de ses lèvres , un prénom , mais ce n'est pas le mien , pas encore.
NAPAKISLOT si Lyxelle nang bumukas ang pinto sa kanyang tabi. Bumaba siya ng kotse pero hindi niya sinalubong ang mga mata ng taong nagbukas ng pinto para sa kanya. Buong biyahe ay pinipilit niyang huwag umiyak kaya hindi siya iiyak ngayon.Pagod na siyang umiyak. Magang-maga na ang mga mata niya. Masakit na ang mga iyon. Pero sa tuwing gusto niyang magsalita, pakiramdam niya ay maiiyak na naman siya.Hindi nga niya namalayang umuulan pala kung hindi pa dumikit sa kanya ang binata para pareho silang makinabang sa payong.Pagtapak na pagtapak nila sa pinto ng mansion ay sinalubong sila ng isang eleganteng babae.“Lyx?” tanong nito.Nagtagpo ang mga mata nila ng babae. Kitang-kita niya ang pagkagulat nito at ang sumunod na mga tanong na pinili nitong huwag isatinig. Binuksan nito ng malaki ang braso para yayain siyang pumailoob doon.Hindi na siya nakatanggi. The feeling of wanting to be comforted was strong, her knees almost buckled.Walang pag-aalinlangang niyakap siya nito. Muli na n
NANLULUMONG napaupo si Raziel nakasarang pinto ng resort. Nangyari na ang kinakatakutan niya. Iniwan na siya ni Lyxelle.Iniuntog niya ang ulo sa nakasarang pinto ng bahay. Damn! Bakit naman kasi siya nagsinungaling dito? Kung sana sinabi na lang niyang ito ang dati niyang asawa noong wala itong naaalala.Kung sana nagawa niyang umamin kaagad bago bumalik ang mga alaala nito sana hindi humantong sa ganoon. Sana mas naging bukal itong makinig sa kanya. Pero hindi niya magawa dahil natatakot siya na baka iwan siya nito oras na malaman nitong hiwalay na sila.“Duwag ka kasi,” bulong niya sa sarili.Pinahid niya ang mga luhang kumawala. Hindi iyon ang oras para sisihin niya ang sarili. Kailangan niyang maabutan si Lyxelle. Wala itong mapupuntahan ngayon kundi ang bahay nila kaya baka maabutan pa niya ito roon.Raziel felt like it was the longest ride he ever had. All scenarios are rushing in his brain, making him feel even more burdened. Natanaw niya sa malayo na bukas ang gate kaya nab
NAPABALIKWAS ng bangon si Lyxelle. Hinihingal siya at pinagpapawisan. Madilim ang silid na kinaroroonan niya. Muntik na siyang mag-panic attack pero na-relax din kaagad siya.Ipinikit niya ang mga mata. Isang panag-inip. Muli siyang humiga at sinubukang matulog ulit. At dahil pagod siya ay mabilis siyang nakatulog ulit.“Ano’ng nangyari?”“Lyxelle, we’re so sorry.”“Ano ba naman `yang mga mukha niyo. Para kayong namatayan ah?” nakangiti niyang saad. “Buhay pa naman ako.”Alam niyang nagi-guilty ang mga ito dahil sa nangyari sa kanya kaya panay ang paghingi ng mga ito ng paumanhin. Hindi naman ginusto ng mga ito na maaksidente siya. Gusto lang niyang tumingin sa positive side dahil sa dami ng mga negative na nangyari sa buhay niya nitong mga nakaraan buwan.Sa apat niyang kaibigan, wala ni isa ang makatingin ng diretso sa kanyang mga mata.Doon na napakunot ang noo niya. “Hey, everything’s alright. Wala namang masamang nangyari sa akin ah. Ano ba kayo?”“Lyxelle…”Nanginginig na muling
RAZIEL took Lyxelle’s virginity the night she agreed to be his. Hindi na niya naisip na sobrang bilis ng mga pangyayari. Hindi niya akalaing nakakablanko pala ng isip ang pakikipag-isa sa taong gusto mo.Ang akala niya ay pagsisisihan niya ang gabing iyon. Akala niya, sex lang ang habol ng binata sa kanya. Maraming mga “akala” ang nagsulputan sa kanyang isip kinabukasan. Lalo na nang magising siya na mag-isa sa kama.Nagsimula ang kaba sa kanyang dibdib dahil baka totoo ang mga iniisip niya at pinaglalaruan lang siya ni Raziel. Isa nga lang naman siyang dukha.Nakahinga siya ng maluwang nang makita ito sa kusina at nagluluto ng agahan nila. Muntik na siyang maiyak sa ginhawang naramdaman niya ng mga sandaling iyon kaya patakbo siyang pumasok sa banyo bago pa siya makita nito.Noong humarap siya rito ay nagulat ito sa pamamaga ng kanyang mga mata pero tinukso pa siya nito na dahil daw magaling ito sa kama kaya naiiyak na lang siya sa sarap. Namula ang kanyang mga pisngi dahil doon.At
NAGISING si Lyxelle dahil sa liwanag na tumatama sa mga mata niya. Gusto niyang bumalik sa pagtulog pero gising na gising na ang diwa niya. Dahan-dahan niyang imulat ang mga mata. Kinabahan siya sa nakita. Hindi siya pamilyar sa kwartong iyon. Hindi rin siya sigurado kung ano ang mararamdaman sa ku
“RAZIEL…” Mabilis na tiningnan ni Raziel ang asawa niya nang sambitin nito ang pangalan niya pero nakita niya itong nakapikit at pantay na rin ang paghinga. It was heartbreaking seeing her in distress, but he couldn't do anything about it. Feeling helpless was sitting well with Raziel. Hindi siya s
“SIGURADO ka bang maingat ka? Kulang na nga lang ay kaladkarin mo siya kagabi.” nanunuyang sabi ng isang parte ng utak niya. Marahas na napailing siya. “No! Hindi ko kayang gawin iyon sa asawa ko.” “You were like a wild animal last night.” Nababaghang napatingin siya kay Lyxelle. Hindi niya masig
HINDI alam ni Raziel kung paanong nakarating sila sa kaniyang bahay—no, bahay pala nila ng asawa niya. Isa lang ang alam niya, nasa bisig na niyang muli ang kaniyang pinakamamahal na asawa at hinding-hindi na niya ito pakakawalan pa. Magkakamatayan muna bago niya gawin ang bagay na iyon. Naging imp






Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.
Rebyu