LOGINบทที่7
จีบ
“ขึ้นรถดิรอไร” ไต้ฝุ่นเอ่ยด้วยความหงุดหงิด
“เอาโทรศัพท์มา” เตชินท์เอ่ยพลางยื่นมือออกไป
“ทำไมวันนี้เลิกช้าเเล้วไม่บอก” ไต้ฝุ่นเอ่ยถามก่อนจะยื่นโทรศัพท์ให้อีกฝ่าย
“ทำไมต้องบอก จะกลับก็กลับไปดิ รอทำไม” เตชินท์ถอนหายใจ
“ฉันก็ไม่ได้อยากจะรอหรอก เเต่เเม่ให้ฉันกลับมารับตั้งหากรีบขึ้นมาได้ล่ะ เสียเวลาจริงๆ”
“อือ”
เมื่อเห็นท่าทีอารมณ์เสียของพี่ข้างบ้าน เตชินท์ก็ยอมขึ้นรถเเละไม่ต่อปากต่อคำต่อเพราะกลัวจะมีเรื่อง เมื่อเห็นแบบนั้นไต้ฝุ่นก็ส่ายหัวออกมาก่อนที่จะขับรถออกไป ระหว่างทางทั้งคู่ไม่ได้คุยกันเลยแม้แต่น้อย ทำให้บรรยากาศบนรถไม่ค่อยดีนะ แต่ไม่นานนักทั้งคู่ก็กลับมาถึงบ้าน
“ขอบใจ” เตชินท์ลงจากรถพลางเอ่ยปากบอกอีกฝ่ายตามมารยาท
“นี่ เอาเบอร์มา” ไต้ฝุ่นเอ่ยเสียงดัง
“เอาไปทำไม” เตชินท์ทำหน้าสงสัย
“เอาไว้โทรไง พรุ่งนี้เวลาเดิม” ไต้ฝุ่นยื่นโทรศัพท์
ของตนให้อีกฝ่าย
“ไม่ให้ได้ป่ะ ไม่อยากมีเบอร์” เตชินท์มองหน้าอีก
ฝ่าย
“เอามาเถอะน่ะ เอาไลน์มาก็ได้” ไต้ฝุ่นถอนหายใจ
“อือๆ” เตชินท์ตอบก่อนจะตัดปัญหาโดยการให้
ไลน์ไป
“ว่าเเต่ นายชอบพี่เกื้อหนุนหรือ” เตชินท์เอ่ยถาม
ขณะที่อีกฝ่ายสแกนไลน์ของตน
“ทำไม” ไต้ฝุ่นเอ่ยถามทันที
“ก็ไม่มีอะไร แค่พี่เกื้อก็น่ารักดีนะ” เตชินท์เอ่ย
ออกมาพลางยิ้มมุมปาก
“หยุดคิดที่จะจีบเกื้อหนุน เพราะเกื้อต้องเป็นแฟน
ของฉันคนเดียว” ไต้ฝุ่นเอ่ยออกมา
“แค่ตอนเที่ยงดูก็รู้เเล้วนิว่าเขาไม่เอา ยังจะตามตื๊อ
อีก” เตชินท์บ่นออกมาเบาๆแต่ก็ดังพอที่อีกฝ่ายจะได้ยิน
“นี่ พูดเเบบนี้เเกจะจีบเกื้อหรอ” ไต้ฝุ่นเอ่ยถาม
ออกมาเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมีท่าทีแปลกไป
“ถ้าใช่แล้วจะทำไม พี่เกื้อก็น่ารักดีนะ แล้วอีกอย่าง
พี่เกื้อก็โสด” เตชินท์เอ่ย
“งั้นเรามาเเข่งกันมั้ยล่ะ ใครจีบเกื้อหนุนได้ก่อนก็เป็นฝ่ายชนะ” ไต้ฝุ่นเอ่ยออกมา
“ทำไมฉันต้องเเข่ง เล่นกับความรู้สึกคนอื่นนายบ้าป่ะ” เตชินท์เอ่ยออกมาเสียงดัง
“เเกกลัวเเพ้ฉันละสิ” ไต้ฝุ่นหัวเราะเบาๆ
“ไม่ได้กลัวเเพ้เว้ย เเต่นายไม่ควรเอาความรู้สึกของพี่เกื้อมาเล่นกับเรื่องเด็กๆแบบนี้” เตชินท์เอ่ยออกมาเพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายต้องการชนะตนด้วยการเล่นกับความรู้สึกของคนอื่น
“ฉันไม่ได้เล่น ฉันชอบเกื้อหนุนเเละฉันก็ตามจีบเกื้อมานาน เเกนั่นแหละที่มาทีหลัง เพราะฉะนั้นแกห้ามยุ่งกับเกื้อหนุน” ไต้ฝุ่นชี้หน้าเตชินท์
“เรื่องนั้นฉันให้คำตอบนายไม่ได้หรอก เพราะฉันก็ชอบพี่เกื้อ” เตชินท์ยิ้มมุมปาก
“ตุลย์ เเกอย่ามายั่วโมโหฉัน” ไต้ฝุ่นขึ้นเสียง
“ไม่ได้ยั่วโมโห เเต่ถ้าจะเเข่งจีบพี่เกื้อก็เตรียมตัวเเพ้ได้เลย” เตชินท์เอ่ยพลางเดินมาที่ประตูบ้านของตน
“ฉันไม่ยอมเเพ้เเกหรอก”
“เเล้วจะได้รู้กันว่าใครถือไพ่เหนือกว่ากัน” เตชินท์ยิ้มมุมปากก่อนที่จะเดินถือกระเป๋าเขาไปในบ้าน ปล่อยให้ไต้ฝุ่นโมโหอยู่คนเดียว เเต่เมื่อเขามานึกดูเเล้วอาการที่เขินเวลาที่ประธานนักดรียนสาวมาอยู่ใกล้ๆ เป็นอาการที่เตชินท์ไม่เคยเป็นมาก่อนหรือว่าเขาจะชอบประธานนักเรียนสาวจริงๆ
“กลับมาเเล้วครับเเม่” เตชินท์เดินเข้ามาในบ้านก่อนจะเอ่ยทักทายมารดาของตน
“ทำไมวันนี้เลิกช้าจังเลยลูก” มารดาของเตชินท์เดินออกมาจากห้องครัว
“พอดีวันนี้มีจับสายรหัสน่ะครับเเม่” เตชินท์วางรองเท้าของตนลงบนชั้นก่อนจะเดินมาหาผู้เป็นแม่
“โอเค งั้นรีบเอาของไปเก็บเเล้วลงมากินข้าวนะลูก”
“ครับเเม่”
******
บ้านไต้ฝุ่น
“เป็นไงบ้างไปเรียนวันเเรก” บิดาของไต้ฝุ่นเอ่ยถามเมื่อเห็นลูกชายเดินเข้ามาในบ้าน
“ก็ดีครับพ่อ ทุกอย่างเหมือนเดิมโดยเฉพาะความฮอต” ไต้ฝุ่นยิ้มออกมาก่อนจะเดินมานั่งที่โซฟา
“เรานี่จริงๆเลย เห็นว่าตามจีบประธานนักเรียนนิ เมื่อไหร่จะติดล่ะ” มารดาเอ่ยถามออกมา
“เดี๋ยวก็ติดเองเเหละเเม่ ไม่เกินความสามารถหรอก” ไต้ฝุ่นยิ้ม
“พ่อเอาใจช่วย พ่อรู้ว่าลูกของพ่อต้องจีบประธานโรงเรียนติดดูอย่างพ่อสิจีบเเม่ตั้งนาน สมัยนั้นเเม่เราเป็นทั้งประธานเป็นทั้งสาวฮอตเเต่สุดท้ายพ่อก็จีบติด” ผู้เป็นพ่อเอ่ยออกมาพลางหัวเราะเบาๆ
“อย่าเอาพ่อเราเป็นเเบบอย่างนะ ไอ้เรื่องจีบเนี่ย มันเชยไปหมดแล้ว” ผู้เป้นแม่ส่ายหัว
“ไม่ต้องห่วงครับ เรื่องสาวไว้ใจผม” ไต้ฝุ่นยิ้ม
“เอ้อ แล้วพรุ่งนี้ก็รับน้องไปด้วยนะลูกจะได้ไม่เปลืองค่าน้ำมัน” มารดาเอ่ย
“เเม่ ไอ้ตุลย์นี่เเหละที่จะมาเป็นมารหัวใจผม” ไต้ฝุ่นหงุดหงิดออกมาเมื่อได้ยินชื่อของเตชินท์
“อ้าว ทำไมล่ะ” มารดาเอ่ยถาม
“ก็ดูเเล้วเหมือนมันจะชอบเกื้อหนุน”
“เเบบนี้ลูกเเม่ก็เสียเปรียบสิ” มารดากล่าว
“เสียเปรียบอะไรเเม่ ผมทั้งหล่อกว่า กิจกรรมดีกว่า ไหนจะรู้จักเกื้อหนุนดีกว่า เด็กนั้นไม่มีทางสู้ผมได้หรอก” ไต้ฝุ่นเอ่ยออกมาด้วยความมั่นใจ
“เเต่พ่อว่าตุลย์ก็ไม่ได้หล่อน้อยไปกว่าเเกเลยนะ เเล้วอีกอย่างตุลย์เก่งทั้งการเรียนเเล้วก็กิจกรรม พ่อว่าเเกนั้นเเหละจะสู้น้องไม่ได้” บิดาเอ่ยพลายหัวเราะเบาๆ
“โห่พ่อ ไม่ให้กำลังใจผมเลย”
“พอได้แล้วทั้งพ่อทั้งลูก มากินข้าวกันดีกว่า” มารดาเอ่ยพลางยกจานอาหารเข้ามา
“ครับ”
******
บ้านตุลย์
ตอนนี้เตชินท์นั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารพร้อมบิดาไม่นานมารดาก็เดินเข้ามาพร้อมถ้วยแกงร้อน
“ไปโรงเรียนวันเเรกมีเพื่อนยังลูก” ผู้เป็นพ่อเอ่ยถาม
“มีเเล้วครับตั้งสามคนเเหนะ” เตชินท์เอ่ย
“ดีเเล้วลูก” บิดายิ้มออกมา
“วันนี้มีทั้งเพื่อนใหม่เเล้วก็ได้รู้จักกับกลุ่มรุ่นพี่ด้วยครับ” เตชินท์พูดพลางตักข้าวใส่จานบิดาและมารดา
“หึม รุ่นพี่หรือ พวกของไต้ฝุ่นอะนะ” มารดาเอ่ยถาม
“ไม่ใช่ครับ ผมรู้จักกับกลุ่มพี่เกื้อหนุน พี่เขาเป็นประธานนักเรียนน่ะครับ เเล้ววันนี้พี่เขาก็มาช่วยสอนวิชาคณิตด้วย” เตชินท์ยิ้มก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ตามเดิม
“งั้นก็ดีเลยสิ เเบบนี้ถ้ามีอะไรสงสัยจะได้ถามพี่ๆเขา” บิดาเอ่ย
“ครับ อีกอย่างห้องพี่เกื้อก็เป็นพี่รหัสห้องผมด้วย วันนี้ก็พึ่งไปจับสายรหัสกันมา” เตชินท์ตักแกงที่กำลังร้อนราดลงไปบนข้าว
“พี่เขาสวยมั้ยลูก”
“สวยครับ น่ารักมากด้วย”
“ฮั่นเเน่ ชอบพี่เขาหรอลูก” มารดาเอ่ยถาม
“ม..ไม่ใช่หรอกครับเเม่”
“หน้าเเดงนะเรา เเบบนี้พ่อคงจะได้เห็นเเฟนลูกเร็วๆนี้เเล้วมั้ง” บิดาเอ่ยแซว
“ผมโฟกัสเรื่องการเรียนครับ เรื่องรักยังไม่เอาดีกว่า” เตชินท์ยิ้มออกมา
“เเต่ถ้าได้คบกับประธานนักเรียนก็ช่วยกันเรียน อันนี้พ่ออนุมัติ”
“เอ่อ ผมว่าเรากินข้าวกันดีกว่า” เตชินท์รีบเปลี่ยนเรื่องทันที
“เขินเเล้วเปลี่ยนเรื่องเลยนะเรา” บิดาเอ่ยแซว
“กินข้าวเลยคุณอย่าไปเเซวลูก”
บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความสุข หลังจากที่กินข้าวเสร็จ เตชินท์ก็เดินขึ้นไปบนห้องเเละจัดตารางเรียนก่อนที่จะไปอาบน้ำเเละกลับมานั่งที่โต๊ะทำงาน
ติ๊ง! ติ๊ง!
เเชทไต้ฝุ่น
ไต้ฝุ่น:พรุ่งนี้อย่าสาย
ตุลย์:อือ
ไต้ฝุ่น:ทำไรอ่ะ
ตุลย์:จะรู้ไปเพื่อ
ไต้ฝุ่น:ก็คิดว่าคุยกับเกื้อ
ตุลย์:ไม่ได้ชอบเข้าไปยุ่งกับชีวิตคนอื่น
ไต้ฝุ่น:เเกจะหาว่าฉันเสือกหรือ
ตุลย์:เเล้วเเต่จะคิด
ไต้ฝุ่น:โทรได้ป่ะเหงา
ตุลย์:ไม่มีเพื่อนหรอไง
ไต้ฝุ่น:เพื่อนเล่นเกม
ตุลย์:เเล้วไม่ไปเล่นเกมกับเพื่อน
ไต้ฝุ่น:ไม่เอาเบื่อเเล้วขี้เกียจเล่น
ตุลย์:งั้นก็ไปหาอะไรทำดิ
ไต้ฝุ่น:นี่ไง
ตุลย์:ไม่ว่างจะนอนเเล้ว
ไต้ฝุ่น:พึ่งเเต่สามทุ่มนอนไรเร็วจัง
ตุลย์:ปกติก็นอนเวลานี่
ไต้ฝุ่น:จะนอนจริงดิ
ตุลย์:อือ ง่วงเเล้ว
ไต้ฝุ่น:เออๆ ไปนอนไป ขอให้หลับเห็นผี
ตุลย์:ไม่เอา ฉันไม่อยากเห็นหน้าเเก
ไต้ฝุ่น:จะหาว่าฉันเป็นผีหรือ
ตุลย์:เเล้วเเต่จะคิด ไปนอนละ ไม่ต้องส่งอะไรมาอีกเเล้วนะ
ไต้ฝุ่น:เดี๋ยว
ไต้ฝุ่น:ไปจริงดิ
ไต้ฝุ่น:นอนก็ได้ว่ะ
บทที่8ไก่ย่างวันถัดมาเตชินท์และไต้ฝุ่นออกจากบ้านแต่เช้าเหมือนวันแรก และไต้ฝุ่นก็ยังคงขับรถไปกินโจ๊กร้านเดิมเหมือนทุกเช้าที่เขามาโรงเรียน7.30น.กรงรถของโรงเรียน “ตอนเย็นวันนี้เเกเลิกค่ำมั้ย” ไต้ฝุ่นเอ่ยถาม “ไม่รู้” เตชินท์ตอบสั้นๆ “งั้นฉันรอที่เดิม” ไต้ฝุ่นหันมาหาอีกฝ่าย “นายไม่ต้องรอก็ได้นะ ว่านี่ฉันกะว่าจะให้พี่เกื้อหนุนติววิชาคณิตให้” เตชินท์เอ่ยออกมาพลางยักคิ้วให้อีกฝ่าย “งั้นฉันไปด้วย” ไต้ฝุ่นเอ่ยออกมา “จะไปทำไม” “ก็จะไปหาเกื้อหนุนไง กะจะทำคะเเนนหรอ อย่าหวังเลยไอ้น้อง” ไต้ฝุ่นเอ่ยพลางยิ้มเยาะเย้ย “ใครน้องมึง” เตชินท์เอ่ยออกมา “เเรงนะอันนี้” ไต้ฝุ่นมองหน้าอีกฝ่าย “ไม่เเรงหรอก หน้าด้านเเบบนี้ไม่น่าสะเทือน” พูดจบเตชินท์ก็เดินหนีทันที “ไอ้ตุลย์ อ้าวเฮ้ย ด่าเเล้วเดินหนีเเบบนี้ได้เลยหรือ ไอ้เวรเอ้ย” หลังจากที่เตชินท์เดินออกไปไต้ฝุ่นก็ยืนบ่นหัวเสียอยู่ตรงนั้น “นี่ ตะโกนอะไรเสียงดังเนี่ย” เสียงของหญิงสาวดังขึ้น “เกื้อ โทษทีพอดีไอ้ตุลย์มันกวนตีนเราอ่ะ” เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย ไต้ฝุ่นก็หยุดโวยวายทันที “ตุลย์นี่นะกวนตีน ไม่อยากจะเชื่อ ถ้าบอกว่าแกกวนตุลย์เราจะเชื่อมากกว
บทที่7จีบ “ขึ้นรถดิรอไร” ไต้ฝุ่นเอ่ยด้วยความหงุดหงิด “เอาโทรศัพท์มา” เตชินท์เอ่ยพลางยื่นมือออกไป “ทำไมวันนี้เลิกช้าเเล้วไม่บอก” ไต้ฝุ่นเอ่ยถามก่อนจะยื่นโทรศัพท์ให้อีกฝ่าย “ทำไมต้องบอก จะกลับก็กลับไปดิ รอทำไม” เตชินท์ถอนหายใจ “ฉันก็ไม่ได้อยากจะรอหรอก เเต่เเม่ให้ฉันกลับมารับตั้งหากรีบขึ้นมาได้ล่ะ เสียเวลาจริงๆ” “อือ” เมื่อเห็นท่าทีอารมณ์เสียของพี่ข้างบ้าน เตชินท์ก็ยอมขึ้นรถเเละไม่ต่อปากต่อคำต่อเพราะกลัวจะมีเรื่อง เมื่อเห็นแบบนั้นไต้ฝุ่นก็ส่ายหัวออกมาก่อนที่จะขับรถออกไป ระหว่างทางทั้งคู่ไม่ได้คุยกันเลยแม้แต่น้อย ทำให้บรรยากาศบนรถไม่ค่อยดีนะ แต่ไม่นานนักทั้งคู่ก็กลับมาถึงบ้าน“ขอบใจ” เตชินท์ลงจากรถพลางเอ่ยปากบอกอีกฝ่ายตามมารยาท“นี่ เอาเบอร์มา” ไต้ฝุ่นเอ่ยเสียงดัง“เอาไปทำไม” เตชินท์ทำหน้าสงสัย“เอาไว้โทรไง พรุ่งนี้เวลาเดิม” ไต้ฝุ่นยื่นโทรศัพท์ของตนให้อีกฝ่าย“ไม่ให้ได้ป่ะ ไม่อยากมีเบอร์” เตชินท์มองหน้าอีกฝ่าย“เอามาเถอะน่ะ เอาไลน์มาก็ได้” ไต้ฝุ่นถอนหายใจ“อือๆ” เตชินท์ตอบก่อนจะตัดปัญหาโดยการให้ไลน์ไป“ว่าเเต่ นายชอบพี่เกื้อหนุนหรือ” เตชินท์เอ่ยถามขณะที่อีกฝ่ายสแกนไลน์ของตน“
บทที่6สายรหัส หลังจากที่อาจารย์ประจำห้องเดินออกไป หญิงสาวรุ่นพี่ก็เดินมาทางชายหนุ่มที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ “น้องตุลย์ทำอะไรอยู่อ่ะ พี่เห็นทำหน้าเครียดตั้งเเต่เปิดสมุดล่ะ” มินตราเอ่ยถาม “เมื่อเช้าเรียนคณิตน่ะครับเเล้วผมไม่เข้าใจ เลยเอามาทบทวน” เตชินท์ตอบด้วยรอยยิ้ม “ให้เกื้อสอนสิ เกื้ออ่ะเก่งคณิต” ศิวกรพูดออกมา “จริงหรอครับ” “ไหน ไม่เข้าใจตรงไหนเดี๋ยวพี่สอน” เกื้อหนุนขยับเข้ามาหารุ่นน้องชายก่อนจะมองไปที่หนังสือเรียนของเขา “ตรงนี้ครับ” เตชินท์ชี้ไปยังจุดที่ตนเองสงสัย “อ่อ พี่จะสอนวิธีที่ง่ายๆนะ ตรงนี้มีวงเล็บใช่มั้ย ตุลย์ก็ทำตรงวงเล็บก่อน เเล้วก็เอาทั้งหมดมาวางไว้ตรงนี้ เเล้วก็หาอีกวงเล็บ เเต่สังเกตดีๆตรงนี้มีตัวยกกำลัง อย่าลืมเอามาหาค่าด้วย ทีนี้ก็เอาสองตัวมารวมกัน เเละก็ปัดเศษ ไหนลองทำซิ” เกื้อหนุนอธิบายให้อีกฝ่ายเข้าใจก่อนจะลองให้เตชินท์แก้โจทย์เอง “ครับ” เตชินท์กับเพื่อนตั้งใจฟังเเละคำนวนตามที่พี่เกื้อหนุนสอน ก่อนที่จะสรุปผลรวม “ทั้งหมด155.836 ปัดเศษขึ้นเป็น156ใช่มั้ยครับ” ชัยชนะตอบ “อือ ถูกเเล้ว เห็นมั้ย ไม่ยากเลย” เกื้อหนุนเอ่ยชมน้องๆทั้งสี่ “พี่เกื้อนี้เก่งจังเลยนะ
บทที่5น้ำเเดง พวกเรากินข้าวกันมาได้สักพักพี่สาวคนสวยก็หยิบกระเป๋าก่อนที่จะหาอะไรสักอย่าง “เเกหาอะไรอ่ะเกื้อ” ศิวกรเอ่ยถามเพื่อนสาวที่กำลังทำท่าเหมือนหาของ “ฉันลืมเอาขวดน้ำมาอ่ะ” “งั้นก็ไปซื้อใหม่ดิ” มินตราเอ่ยออกมา “พี่จะไปซื้อน้ำมีใครฝากซื้อมั้ย” เกื้อหนุนเอ่ยถามน้องๆที่นั่งอยู่ที่โต๊ะ “เดี๋ยวหนูไปด้วยค่ะ” อลิษาเอ่ยออกมาพลางหยิบกระเป๋าตังของเธอขึ้นมาถือไว้ “โอเคค่ะ” “เกื้อๆ” ทว่าในจังหวะที่ทั้งสองกำลังจะลุกขึ้นก็มีเสียงของชายหนุ่มเรียกชื่อมาแต่ไกล “อ้าวไต้ฝุ่น มีอะไรหรือป่าว” เกื้อหนุนหันไปถามผู้มาใหม่ทันที “คือเราซื้อน้ำมาให้อ่ะ เห็นว่าเกื้อยังไม่มีน้ำ” ได้ฝุ่นยื่นแก้วน้ำอัดลมสีแดงให้อีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม “อ่อ ขอบใจนะ เเต่ช่วงนี้เรางดน้ำอัดลมอ่ะ” เกื้อหนุนปฏิเสธอย่างสุภาพ “เพื่อนเราอุส่าเอาน้ำมาจีบเกื้อ จะไม่ยอมรับรักเพื่อนเราหน่อยหรอ” อนาวินพูดขึ้น “เรื่องนี้เราว่าให้เกื้อหนุนตัดสินใจเองดีกว่านะ การที่พวกเเกทำเเบบนี้เกื้อมันอึดอัดรู้ป่ะ” มินตราเอ่ยออกมาเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังกดดันเพื่อนของตน “เกื้อยังไม่ได้พูดสักคำเลยป่ะ เเกเองหรือป่าวโมที่มายุ่ง” รัตนากรพูดออกมาเสร
บทที่4เพื่อนใหม่บรรยากาศของโรงเรียนในยามเช้าของโรงเรียน นักเรียนต่างพากันตื่นเต้นเเละดูจะร่าเริงมาก เตชินท์เดินไปที่เเถวห้องม.4/1 ซึ่งก็คือห้องที่มีเเต่นักเรียนหัวกะทิของโรงเรียน หรือเรียกง่ายๆว่าห้องกิฟต์ “เธอๆ ตรงนี้ใช่ห้องม.4/1มั้ย” อลิษาที่วิ่งเข้ามาใหม่เอ่ยถามชายหนุ่มที่ยืนอยู่ “ใช่ๆ” “คิดว่าจะสายซะเเล้ว ว่าเเต่เธอชื่ออะไรหรอ” “เราชื่อตุลย์นะ เเล้วเธอล่ะ” เตชินท์หันไปตอบเพื่อนสาวคนใหม่ “เราชื่อไอริน ยินดีที่ได้รู้จักนะ” อลิษาเอ่ยออกมาพลางยิ้มให้อีกฝ่าย “ยินดีที่ได้รู้จัก” “ไอริน มาทางนี้” เสียงของหญิงสาวอีกคนดังขึ้นก่อนที่อลิษาจะหันไปมอง “ไปกันตุลย์ เดี๋ยวเราจะเเนะนำเพื่อนให้รู้จัก” “โอเค” เตชินท์เดินตามเพื่อนสาวคนใหม่ไปยังด้านหน้า ก่อนที่จะเห็นเพื่อนสาวอีกคนที่ใส่เเว่นยืนอยู่ “ไอรินนี้ทิศเหนือนะ พึ่งรู้จักกันเมื่อกี้” ธารารัตน์เอ่ยพลางผายมือไปยังชายหนุ่มอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆ “เเพมนี่ตุลย์พึ่งเจอเมื่อกี้เหมือนกัน” “ตุลย์จำเราได้ป่ะ” เสียงของชัยชนะดังขึ้น “เอ่อนายคือ..” “ที่ตอนวันประถมนิเทศเรานั่งอยู่ข้างหลังนายอ่ะ เเล้วเรายืมปากกานายมาเขียนชื่อจำได้ป่ะ” ชัยชนะพ
บทที่3โจ๊ก เเสงเเดดยามเข้าค่อยๆขึ้นรับกับขอบฟ้า เสียงนาฬิกาปลุกที่ตั้งไว้ก็ดังขึ้น เตชินท์งัวเงียตื่นจากที่นอนมือเรียวเอื้อมไปปิดเสียงนาฬิกาปลุกที่ส่งเสียงดังไม่หยุดจนเสียงนั้นหายไปเขาค่อยๆดันตัวลุกขึ้นจากเตียงพลางบิดขี้เกียจนิดหน่อยเพื่อให้ร่างกายได้คลายเส้น ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงเเละเดินเข้าไปอาบน้ำท ไม่นานนักชุดนักเรียนที่ถูกเตรียมไว้ตั้งเเต่เมื่อคืนก็มาอยู่บนตัวของเตชินท์เเล้ว ชายหนุ่มจัดเสื้อผ้าเล็กน้อยก่อนที่จะหยิบกระเป๋าเเละเดินออกจากห้องนอนพลางเดินลงมาข้างล่าง “ทำไมเสร็จเเต่เช้าล่ะลูกพึ่งเเต่6โมงครึ่งเอง” เสียงของผู้เป็นพ่อดังขึ้นขณะที่มารดาอยู่ในครัว “พอดีพี่เขานัดตุลย์เวลานี้น่ะครับ ไม่รู้จะไปทำไมเเต่เช้า” เตชินท์ใส่นาฬิกาข้อมือพลางหันไปคุยกับบิดา “สงสัยพี่เขากลังรถติดมั้งลูก เเล้วนี้ตุลย์จะกินข้าวก่อนมั้ย” “ไม่เป็นไรครับพ่อ เดี๋ยวตุลย์ไปกินที่โรงเรียนก็ได้ครับ” “โอเคลูก นี้เงินนะ” ผู้เป้นพ่อยื่นเงินแบงค์ร้อยให้ชายหนุ่มก่อนที่อีกฝ่ายจะก้มรับพร้อมยกมือไหว้ “ขอบคุณครับ งั้นผมไปเรียนก่อนนะครับพ่อเเม่” “จ้า ตั้งใจเรียนนะลูก” เสียงของมารดาที่อยู่ในครัวดังขึ้น “ไปดีมาดี







