ไก่ย่าง

บทที่8

ไก่ย่าง

วันถัดมาเตชินท์และไต้ฝุ่นออกจากบ้านแต่เช้าเหมือนวันแรก และไต้ฝุ่นก็ยังคงขับรถไปกินโจ๊กร้านเดิมเหมือนทุกเช้าที่เขามาโรงเรียน

7.30น.

กรงรถของโรงเรียน

“ตอนเย็นวันนี้เเกเลิกค่ำมั้ย” ไต้ฝุ่นเอ่ยถาม

“ไม่รู้” เตชินท์ตอบสั้นๆ

“งั้นฉันรอที่เดิม” ไต้ฝุ่นหันมาหาอีกฝ่าย

“นายไม่ต้องรอก็ได้นะ ว่านี่ฉันกะว่าจะให้พี่เกื้อหนุนติววิชาคณิตให้” เตชินท์เอ่ยออกมาพลางยักคิ้วให้อีกฝ่าย 

“งั้นฉันไปด้วย” ไต้ฝุ่นเอ่ยออกมา

“จะไปทำไม”

“ก็จะไปหาเกื้อหนุนไง กะจะทำคะเเนนหรอ อย่าหวังเลยไอ้น้อง” ไต้ฝุ่นเอ่ยพลางยิ้มเยาะเย้ย

“ใครน้องมึง” เตชินท์เอ่ยออกมา

“เเรงนะอันนี้” ไต้ฝุ่นมองหน้าอีกฝ่าย 

“ไม่เเรงหรอก หน้าด้านเเบบนี้ไม่น่าสะเทือน” พูดจบเตชินท์ก็เดินหนีทันที

“ไอ้ตุลย์ อ้าวเฮ้ย ด่าเเล้วเดินหนีเเบบนี้ได้เลยหรือ ไอ้เวรเอ้ย” หลังจากที่เตชินท์เดินออกไปไต้ฝุ่นก็ยืนบ่นหัวเสียอยู่ตรงนั้น

“นี่ ตะโกนอะไรเสียงดังเนี่ย” เสียงของหญิงสาวดังขึ้น

“เกื้อ โทษทีพอดีไอ้ตุลย์มันกวนตีนเราอ่ะ” เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย ไต้ฝุ่นก็หยุดโวยวายทันที

“ตุลย์นี่นะกวนตีน ไม่อยากจะเชื่อ ถ้าบอกว่าแกกวนตุลย์เราจะเชื่อมากกว่าอีก” เกื้อหนุนยิ้มออกมา

“ไอ้ตุลย์น่ะ ตัวดีเลยเเหละ” ไต้ฝุ่นพูดออกมา

“เอาจริงๆน้องตุลย์นี่น่ารักนะ” เกื้อหนุนหันไปหาไต้ฝุ่น 

“เเล้วเราไม่น่ารักหรือ” ไต้ฝุ่นหยอดคำหวาน 

“พอๆ ถ้าจะจีบก็พักก่อนเนอะ” เกื้อหนุนหัวเราะออกมา

“โห่ ไรอ่า ไม่ใจอ่อนให้เราเลยหรือ ใจร้ายจัง” ไต้ฝุ่นทำหน้างอ 

“เเกจีบเรามาสามปีเเล้วนะฝุ่น ไม่เหนื่อยบ้างหรือไง” เกื้อหนุนเอ่ยออกมา

“ไม่นะ ยิ่งจีบยากก็ยิ่งอยากจีบ” ไต้ฝุ่นยิ้ม

“จะอ้วก เราว่าเเกมองหาคนใหม่ๆไว้บ้างเถอะ ถ้าเราเปิดตัวเเฟนขึ้นมาแกจะได้หาคนไว้ดามใจ” เกื้อหนุนเอ่ย

“ไม่เอาอ่ะ เพราะยังไงเเกก็ต้องเป็นเเฟนเรา”

“มั่นหน้าเนอะ” เกื้อหนุนถอนหายใจ

“เเล้วสเปกเเกเป็นเเบบไหนอ่ะ” ไต้ฝุ่นเอ่ยถาม 

“สเปกเราหรือ ก็คงจะนิสัยดี เรียนเก่ง อยู่ด้วยเเล้วสบายใจ เข้าใจเรา อะไรเเบบนี้มั้ง”

“ตรงกับเราทุกอย่างเลย”

“ฝุ่นนี่เราซีเรียสอยู่นะ เราไม่อยากให้เเกเสียเวลา” เกื้อหนุนเอ่ยออกมาด้วยความจริงใจ 

“เกื้อ เราชอบเเกจริงๆนะ เราขอโอกาสจีบเเกเเบบจริงจังเลยได้มั้ย” ไต้ฝุ่นยืนยันคำเดิม

“เเกเอาจริงดิ เเล้วถ้าเกิดเเกจีบเราเเล้วสุดท้ายมันไม่ใช่ เเกจะทำยังไง”

“ถัาสุดท้ายเเล้วมันไม่ใช่ เราจะยอมเเพ้เเละเเป็นเพื่อนเเกเหมือนเดิม” 

“งั้นก็โอเค เราให้เเกจีบ” เกื้อหนุนยิ้ม

“จริงหรือ”

“อือ” 

“งั้นมาเดี๋ยวเราช่วยถือ” ไต้ฝุ่นรีบเข้าไปช่วยอีกฝ่ายถือของทันที

“คุยตั้งนานพึ่งมาช่วย” เกื้อหนุนส่ายหัวเบาๆ

“โทษที งั้นเราไปหน้าเสาธงกันดีกว่า” 

“อือ”

หลังจากคุยกันเสร็จทั้งคู่ก็เดินตรงไปยังหน้าเสาธงทันที วันนี้หน้าเสาธงตอนเช้ามีกิจกรรมโชว์จากวงโคเวอร์เเดนซ์มาโชว์ให้นักเรียนในโรงเรียนได้ดู เตชินท์เเละเพื่อนๆก็นั่งดูอย่างตั้งใจ

“ตุลย์ๆ” อลิษาเอ่ยเรียกเพื่อนของตน

“ว่าไงไอริน”

“พี่ซิมถือกล้องถ่ายรูป เเกว่าพี่ซิมเป็นพี่รหัสเราป่ะ” อลิษาชี้ไปทางชายหนุ่มที่ยืนถือกล้องถ่ายภาพกิจกรรม

“อาจจะเป็นไปได้นะ” เตชินท์เอ่ยออกมา

“งั้นตอนเที่ยงวันนี้เราไปหาพี่ซิมกัน” อลิษาเอ่ย

“โอเค”

เตชินท์มองไปทางศิวกรเเละใช่ รุ่งพี่ชายคนนั้นถือกล้องถ่ายรูปเเละถ่ายวิดีโอการเเสดงที่กำลังโชว์อยู่ ก่อนที่จะเดินมาถ่ายเเถวรับรางวัล ตอนนี้เตชินท์มั่นใจ100%เลย ว่าพี่ซิมนี่เเหละเป็นพี่รหัสของเขา

เมื่อเวลาผ่านมาถึงช่วงพักเที่ยง กลุ่มของเตชินท์ก็เดินไปที่โรงอาหารก่อนจะเดินไปที่โต๊ะเดิม เมื่อเดินเข้ามาใกล้เตชินท์ก็เห็นพี่ๆนั่งอยู่ 

“ไปกันตุลย์” 

“อือ” เตชินท์เเละอริษาไม่รอช้ารีบเข้าไปหาศิวกรทันที

“มีอะไรหรือเปล่าน้องๆ” ศิวกรเอ่ยถาม

“พี่ซิมเป็นพี่รหัสของผมกับไอรินใช่มั้ยครับ” เตชินท์เอ่ยออกมา

“ถ้าพี่เฉลยเเบบนี้มันก็ง่ายไปอะดิ” ศิวกรยิ้ม

“เเล้วพี่จะให้หนูทำอะไรดีคะ” อลิษาเอ่ยออกมา

“ทำอะไรดีว่ะพวกเเก” ศิวกรเอ่ยถามเพื่อนๆ

“เต้นมั้ย” เกื้อหนุนเอ่ยออกมา

“ไม่เอาพี่เกื้อ หนูอาย” อลิษาทำหน้าอ้อน

“เต้นนี่เเหละ เอาเพลงไก่ย่าง” ศิวกรเอ่ยออกมา

“โห่ พี่ซิม นี่มันในโรงอาหารเลยนะ” อลิษางอแง

“นั้นสิครับ ผมก็อายเป็นนะ” เตชินท์เอ่ยออกมา

“เอาเถอะน่ะ นู่นไงตรงนู้นเขายังทำเลย มันเป็นเรื่องปกติ” ศิวกรเอ่ยพลางชี้ไปอีกฝั่ง

“ก็ได้ครับ”

“เอาจริงดิตุลย์”

“น้องไอรินอายหรือคะ” เกื้อหนุนเอ่ยถามพลายยิ้มให้หญิงสาวที่กำลังงอแง

“ก็ต้องอายสิคะพี่เกื้อนี่มันในโรงอาหารนะ”

“งั้นเราก็คิดว่านี่เป็นวันกีฬาสีสิ จะได้ไม่อาย” เกื้อหนุนเอ่ยออกมา

“ก็ได้ค่ะ”

เมื่อพูดจบเตชินท์เเละอลิษาเริ่มเต้นเพลงไก่ย่างท่ามกลางความสนใจของผู้คนในโรงอาหาร ถามว่าอายมั้ย ขอตอบเลยนะนี่เป็นเรื่องที่น่าอายที่สุดในชีวิตที่เขาเคยทำมาเลย หลังจากที่เขาเเละเพื่อนสาวเต้นเสร็จ พี่ๆก็ตบมือเเละยิ้มให้ ส่วนเตชินท์กับอลิษาได้เเต่ยิ้มเขินๆ

“สรุปพี่ซิมใช่พี่รหัสพวกเรามั้ยครับ” เตชินท์เอ่ยถามอีกครั้ง

“อะๆ ในเมื่อน้องๆเต้นให้ดูเเล้ว พี่ก็จะเฉลย พี่…”

เตชินท์เเละอลิษาตั้งใจฟังคำตอบมากเเละลุ้นกันเหมือนวันออกผมสอบยังไงอย่างนั้น

“พี่…ไม่ใช่พี่รหัสของพวกน้องๆ” ศิวกรยิ้ม

“อ้าว เเล้วพี่จะให้หนูเต้นทำไมเนี่ย” อลิษาบ่นออกมา

“มันเป็นกฎนิ ใครที่มั้นใจเเล้วผิดก็จะโดนลงโทษเเบบนี้เเหละ” ศิวกรเอ่ยออกมา

“เป็นไงล่ะพวกเเก มั่นใจกันดีนัก” ธารารัตน์เอ่ยออกมา

“เเล้วเเกเจอเเล้วหรือเเพม” เตชินท์เอ่ยถาม

“ของฉันเจอเเล้วจ้า ไปถามมาเมื่อเช้า”

“ของฉันก็เจอเเล้วพร้อมเเพมเลย”

“โห่ไรอ่ะ” อลิษาถอนหายใจออกมา

“เเล้วทำไมน้องๆถึงคิดว่าซิมเป็นพี่รหัสล่ะ” มินตราเอ่ยถาม

“ก็พวกเราได้คำใบ้ว่าพี่เป็นคนธรรมดาที่ชอบถ่ายรูป เเล้วเมื่อเช้าพี่ซิมก็ถ่ายรูป มันก็ต้องเป็นพี่ซิมสิพี่โมเน่” อลิษาเอ่ย

“ใช่ครับ” เตชินท์พูดเสริม 

“กล้องเมื่อเช้ามันไม่ใช่ของซิมหรอก เเต่มันเป็นของคนในสภา” มินตราเอ่ยออกมา

“เเสดงว่าพี่รหัสของพวกเราเป็นกลุ่มสภาหรือคะ” อลิษาเอ่ยออกมาพลางทำหน้าสงสัย

“พวกพี่ให้คำใบได้เเค่นี้เเหละ” เกื้อหนุนเอ่ย

“พี่เกื้อ ขอคำใบอีกได้มั้ยครับ” เตชินท์หันไปถาม

“อืม ก็ได้ คนที่พวกน้องตามหาไม่ได้หายากขนาดนั้นหรอก สังเกตดีๆเดี๋ยวก็เจอ” เกื้อหนุนยิ้มออกมา

“ไปหาข้าวกินได้เเล้วไป เดี๋ยวก็หมดเวลาพักก่อน” ศิวกรเอ่ย

“ค่ะ”

“ครับ”

หลังจากที่ได้คำตอบที่น่าผิดหวัง เตชินท์เเละเพื่อนๆก็ไปหาของกินก่อนจะมานั่งกินตามปกติ จนเตชิน?ืมองไปเห็นกลุ่มของชายที่คุ้นเคย ตาหมอนั้นยิ้มเย้ยเขาก่อนที่จะยกมือถือขึ้นมาเเล้วหันคลิปที่เตชินท์เต้นเมื่อสักครู่ให้ดู บ้าจริงหมอนั้นเห็นด้วยหรือหมดกันภาพลักษณ์ของเขาที่สร้างมา เตชินท์ได้แต่คิดในใจวันนี้ตอนเย็นไต้ฝุ่นต้องล้อเเน่เลย ไม่น่าเลยเรา