เหนื่อยใจ

บทที่2

เหนื่อยใจ

หลังจากที่ยายศรีเดินเข้าไปในบ้าน เตชินท์ก็เดินตรงไปยังบ้านตรงข้ามซึ่งก็คือบ้านข้างๆของบ้านเขา เตชินท์ถอนหายใจก่อนที่จะกดกริ่ง

“ใครครับ” เสียงชายหนุ่มดังขึ้นก่อนที่จะเปิดประตูออกมาจากบ้าน

“มีอะไร” ไต้ฝุ่นเอ่ยถามชายหนุ่มตรงหน้า

“น้าพิมพ์ไม่อยูหรอ” เตชินท์มองหน้าไปในบ้าน

“ถ้าอยู่ก็เห็นเเล้วดิ” ไต้ฝุ่นยิ้มพลางพูดออกมา

“กวนตีน” เตชินท์ได้แต่ถอนหายใจแล้วบ่นเบาๆ

“เเล้วนี้ มีอะไรป่ะ หรือว่าคิดถึง” ไต้ฝุ่นเอียงคอถามชายหนุ่มรุ่นน้อง

“คิดถึงกับผีดิ เเม่ให้เอาเเกงเขียวหวานให้ต่างหาก” เตชินท์ยื่นถ้วยแกงเขียวหวานให้อีกฝ่าย

“ขอบใจ” 

“ใครมาหรอลูก” เสียงของน้าพิมพ์ดังขึ้นมาก่อนที่เธอจะเดินตรงมาหาเขา

“อ้าวตุลย์”

“สวัสดีครับน้าพิมพ์ พอดีเเม่ให้เอาเเกงเขียวหวานมาให้น่ะครับ” เตชินท์ยิ้มตอบ

“ขอบใจมากนะลูก เอ้อ พรุ่งนี้ไปโรงเรียนวันเเรกตุลย์ไปโรงเรียนยังไงลูก”

“น่าจะนั่งวินครับ”

“งั้นพรุ่งนี้ก็ไปพร้อมไต้ฝุ่นสิ ยังไงก็โรงเรียนเดี๋ยวกัน” พิมพ์มาดายิ้มก่อนจะหันไปหาลุกชายของตน

“เอ่อ ไม่เป็นไรดีกว่าครับ ผมเกรงใจ” เตชินท์รีบปฏิเสธทันทีเพราะตนไม่อยากนั่งรถไปกับอีกฝ่าย

“เกรงจงเกรงใจอะไรล่ะลูกคนกันเองมั้งนั้น ตุลย์เข้าม.4ครั้งเเรก เเถมยังเป็นโรงเรียนใหม่ยังไม่มีเพื่อนเดี๋ยวให้ไต้ฝุ่นเขาช่วยเเนะนำโรงเรียนให้ ไต้ฝุ่นปีนี้ก็ม.5เเล้วเเนะนำน้องด้วยล่ะ” พิมพ์มาดาเอ่ยพลางมองทั้งคู่สลับกัน

“ได้เลยครับเม่”

“เเต่ผมว่าไม่เป็นไรดีกว่าครับ ผมไม่อยากรบกวน” เตชินท์ปฏิเสธอีกครั้ง

“ไม่รบกวนหรอก เอาเป็นว่าพรุ่งนี้ตุลย์ไปโรงเรียนพร้อมไต้ฝุ่นละกันนะ” 

“ก็ได้ครับ” เมื่อไม่มีทางเลือกเตชินท์จึงทำได้แค่ตอบตกลง

“ตุลย์ยายเอาถ้วยวางไว้ตรงนี้นะลูก” เสียงของยายศรีที่อยู่บ้านตรงข้ามดังขึ้น

“ครับยาย” เตชินท์หันกลับไปตอบก่อนจะยิ้มให้อีกฝ่าย

“เดี๋ยวถ้วยนี้น้าให้ฝุ่นเอาไปให้ตอนค่ำนะลูก”

“ได้เลยครับ  งั้นผมขอตัวก่อนนะครับน้าพิมพ์”

“จ้ะ ยืนทำไมล่ะเราเอาเเกงเข้าบ้านสิ” พิมพ์มาดาหันไปบอกลุกชายของตนที่ยืนทำหน้ากวนใส่อีกฝ่าย

“ครับๆ”

เตชินท์เดินไปเอาถ้วยที่ยายศรีวางไว้ ก่อนที่จะเดินกลับเข้าบ้านไป 

“เเม่ครับ เดี๋ยวตุลย์ขอตัวไปเตรียมกระเป๋าสักครู่นะครับ”

“ได้เลยลูก เสร็จเเล้วก็ลงมานะพ่อใกล้จะกลับบ้านเเล้ว จะได้มากินข้าวกัน”

“โอเคครับเเม่”

เตชินท์ยิ้มก่อนที่จะเดินขึ้นไปบนห้อง เขาเปิดตารางเรียนของวันเเรกของการเปิดเทอมเเละเตรียมความพร้อมสำหรับการไปโรงเรียน 

เตชินท์มองไปยังชุดนักเรียนที่เเขวนไว้ที่หน้าตู้เสื้อผ้าพลางหันไปมองพระพุทธรูปที่อยู่บนแท่นบูชาก่อนที่จะบ่นกับตัวเอง

“หลวงพ่อครับ ขอให้พรุ่งนี้ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี โดยเฉพาะกับไอ้พี่ข้างบ้าน ขออย่าได้ตามจองล้างจองผลาญกันเลยนะครับ สาธุ” เตชินท์ยกมือไหว้ขึ้นหัวก่อนที่เสียงของมารดาจะดังขึ้น

“ตุลย์ พ่อมาเเล้วนะลูก ลงมากินข้าว”

“ครับเเม่”

สิ้นเสียงของมารดาเตชินท์ก็เก็บของให้เข้าที่ก่อน

จะเดินลงมาถึงข้างล่าง ตอนนี้โต๊ะอาหารถูกจัดไว้เรียบร้อย เตชินท์มองบิดาของเขาที่พึ่งกลับมาจากทำงานที่กำลังยิ้มให้ตนด้วยความอบอุ่น

“มาลูก มากินข้าวกัน” 

“ทำงานเหนื่อยมั้ยครับพ่อ” เตชินท์เลื่อนเก้าอี้เบาๆ

ก่อนจะนั่งลงถามผู้เป็นพ่อ

“ไม่เท่าไหร่ลูก เเค่กลับมาบ้านเเเล้วได้กินของ

อร่อยๆ เเค่นี้พ่อก็หายเหนื่อยเเล้ว”

“เอาจานมาลูกแม่จะตักข้าวให้ จะได้รีบกินข้าว”

“ครับเเม่”

พูดจบเตชินท์ก็หยิบจานมาตักข้าวให้พ่อเเละแม่ของตนทันที เราทั้งสามคนชอบกินข้าวที่บ้านเพราะผู้เป็นแม่ทำอาหารอร่อย นานๆทีถึงจะมีโอกาสได้ออกไปกินข้าวข้างนอก เเต่การที่ได้กินข้าวในบ้านมันกลับทำให้เตชินท์ชอบในการทำอาหารไปในตัว รู้ตัวอีกทีเขาก็ดูคลายคนเป็นที่อินโทรเวิร์ตไปเเล้ว 

“ตุลย์ พรุ่งนี้ไปโรงเรียนวันเเรก จะให้พ่อไปส่งมั้ย” บิดาของเตชินท์เอ่ยถามลูกชาย

“ไม่เป็นไรครับพ่อ พอดีน้าพิมพ์เขาบอกว่าจะให้ผมไปกับลูกน้าเขาน่ะครับ” ชายหนุ่มหันไปยิ้ม

“ลืมไปเลย ไต้ฝุ่นปีนี้ก็ม.5เเล้วนิ ถ้าลูกมีอะไรสงสัยก็ถามพี่เขาได้เลยนะ ไต้ฝุ่นน่ะเขาเป็นเด็กกิจกรรม เเถมยังเก่งทั้งดนตรีทั้งกีฬาเรื่องไหนที่เราไม่ถนัดก็ถามพี่เขาเข้าใจมั้ย” มารดาเอ่ยออกมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

“เเล้วก็อย่าไปดื้อกับพี่เขาล่ะ”

“พ่อไม่ต้องห่วงหรอกครับ ผมไม่เริ่มก่อนอยู่เเล้ว” เตชินท์ยิ้มก่อนที่จะส่ายหน้าเบาๆ ถึงแม้ว่าพ่อและแม่จะรู้ว่าตนกับพี่ข้างบ้านไม่ถูกกันแต่เขาก็ยังอยากให้ทั้งคู่ไปด้วยกันอยู่ดี

“เรานี่จริงๆเลยจะเเข่งกันไปถึงไหน ตอนเด็กๆก็ยังเห็นตุลย์ชอบไปเล่นกับพี่เขานิ ตัวติดกันจะตายทำไมโตมาถึงไม่ชอบหน้ากันได้เนี่ย” มารดาเอ่ยออกมาพลางตักแกงเขียวหวานใส่จานลูกชาย

“ไม่มีอะไรหรอกครับ เเค่ต่างคนต่างก็โตขึ้นมั้งครับ ก็เลยต่างคนต่างไปเลยไม่สนิทเหมือนเมื่อก่อนเเค่นั้นเอง”

“เอาเถอะ เเต่พรุ่งนี้ไปเรียนวันเเรก พ่อก็ขอให้ลูกผ่านทุกอย่างไปได้ด้วยดีนะลูก”

“ขอบคุณนะครับพ่อ”

“เอาล่ะ เเม่ว่าเรารีบกินข้าวกันดีกว่า เดี๋ยวกับข้าวจะเย็นซะก่อน”

“ครับ”

หลังจากที่เราทั้งสามนั่งกินข้าวเเละคุยเรื่องต่างๆกันเสร็จ เตชินท์ก็เดินถือจานไปในห้องครัวก่อนที่จะล้างจานช่วยมารดาตามปกติ

“ตุลย์ ลูกไปพักเถอะ เดี๋ยวตรงนี้เเม่ล้างเอง”

“ไม่เป็นไรครับเเม่ ตรงนี้ใกล้เสร็จเเล้ว เเม่ขึ้นห้องเถอะครับ เดี๋ยวตุลย์ล้านจานเสร็จก็ขึ้นห้องเเล้ว” เตชินท์ที่กำลังล้างจานหันมายิ้มให้มารดา

“โอเค งั้นเเม่ฝากตุลย์ปิดบ้านด้วยนะลูก”

“ครับเเม่ ฝันดีนะครับ”

“ฝันดีจ้ะ อย่านอนดึกนะพรุ่งนี้ไปโรงเรียนนะ”

“ครับเเม่” เตชินท์ยิ้มพลางหันไปล้างจานต่อจนเสร็จ ไม่นานร่างสูงก็เดินออกมาจากครัวก่อนที่จะเดินไปนั่งที่โซฟามือเรียวหยิบรีโมทขึ้นมาเปิดทีวีดู

กริ่งงงง กริ่งงง

“ใครมาว่ะ” เตชินท์บ่นเบาๆแต่ก็ตัดสินใจเดินออกไปจากบ้าน ก่อนที่จะเห็นชายร่างสูงที่ยืนอยู่หน้าบ้านซึ่งก็คือไต้ฝุ่น

“มีไร” เขาถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยพอใจนัก

“เเม่ให้เอาจานมาคืน” ไต้ฝุ่นยื่นถ้วยแกงที่เขาเป็นคนเอาไปให้ส่งคืนแก่เจ้าของ

“อือ ขอบใจ” เตชินท์พูดจบก็รีบเดินหันหลังใส่อีกฝ่าย เขาก้าวขาออกมาประมาน2ก้าวทว่าเสียงของชายหนุ่มก็ตังขึ้นตามหลัง

“เดี๋ยว” เสียงของชายหนุ่มพูดขึ้นก่อนที่จะเงียบไป

“มีไรอีก” เตชินท์หันหน้ามามองชายหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าบ้าน

“พรุ่งนี้อ่ะ มารอหน้าบ้านนะ6โมงครึ่ง”

“โรงเรียนก็อยู่ไม่ไกล ไปทำไมเเต่เช้า” เตชินท์ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายวางแผนอะไร บ้านของเขาอยู่ห่างจากโรงเรียไม่ถึงห้ากิโลด้วยซ้ำเหตุใดจึงต้องไปเช้าขนาดนั้น

“เออ เถอะน่ะ 6โมงครึ่งตามนั้น” ไต้ฝุ่นพยายามพูดโน้มน้าวให้อีกฝ่ายยอมตกลง

“เออๆ ขี้บังคับจังว่ะ” เตชินท์ปัดความรำคาญด้วยการตอบตกลงไป

“นี่ พูดดีๆ ฉันเป็นพี่เเกนะ” 

“ไม่นับถือ”

“ไอ้เด็กนี่ วอนตีนซะเเล้ว” 

“ไปดีกว่า เบื่อไอ้พวกชอบใช้กำลัง” เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มเสียงดังเตชินท์จึงเดินหันหลังออกไปทันที

“อย่าลืมนะ6ครึ่ง”

“เออ รู้เเล้วย้ำไรนักหน้า คนนะเว้ยไม่ใช่ปลาทองจะได้ความจำสั้นขนาดนั้น” เตชินท์ที่เดินเข้ามาในบ้าน ตะโกนออกไปเมื่อเห็นว่าชายรางสูงยังไม่กลับ ก่อนที่เขาจะเดินเข้าบ้านเเละปิดไฟหน้าบ้าน พร้อมกับเดินจะเอาจานไปเก็บในห้องครัว

“หมดอารมย์ดูหนังเลย ขึ้นห้องดีกว่า”

หลังจากที่ปิดทีวีเสร็จ เตชินท์ก็เดินขึ้นบ้านเเละอาบน้ำทำความสะอาดตัวเองเขาหยิบชุดนอนเรียบๆมาใส่ก่อนที่จะเดินมาที่เตียงเเละไม่ลืมที่จะตั้งนาฬิกาปลุกเเละปิดไฟในห้อง 

เมื่อหัวของชายหนุ่มถึงหมอน เขาก็สัมผัสได้ถึงความหนักของหนังตาที่เริ่มหย่อนลงมาเเละไม่นานนักเตชินท์ก็หลับไปในห้วงนิทรา