ตัวมาร

@คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยZ

ส่งงานเสร็จเรียบร้อยฉันกับกิ๊ฟก็มานั่งกินข้าวกันที่โรงอาหาร โต๊ะมุมติดกับร้านก๋วยเตี๋ยวต้มยำไข่คือโต๊ะประจำของฉันกับเพื่อนเพราะตรงจุดนี้ต้องเดินผ่านผู้คนน้อย ผู้คนที่เดินผ่านไปมาก็ด้วยเช่นกัน

"จารย์ฤดีนี่เขี้ยวเนอะ ฉันส่งไปสองรอบแล้ว ยังจะให้มาแก้"

กิ๊ฟบ่นถึงรายงานเมื่อครู่ มือก็พิมพ์มือถือคุยแชทกับใครไปด้วย

"แกสอง แต่ฉันสาม เขียนผิดคำเดียวให้ฉันแก้ยกแผง"

"ฉันกับแกไม่ใช่ลูกรักไง ไม่เหมือนอีเปรี้ยว ชิ! เห็นมันคุยกับแก๊งชิซูกะใหญ่เลยว่าจะไปออกงานถ่ายแบบคู่กับมาร์ชพระเอกซีรี่ส์วาย มันตั้งใจพูดข่มแกนะวี"

มือถือไม่อยู่ในความสนใจของกิ๊ฟอีกต่อไป ยามพูดถึงเปรี้ยว กิ๊ฟมักหัวร้อนแบบนี้เสมอ แน่นอนว่ามันต้องมีมูลเหตุและคนที่เป็นประเด็นกับเปรี้ยวคือฉันเอง

"ไม่ใช่ฉันไม่รู้นะ แต่ขี้เกียจจะใส่ใจ ปล่อยมันไปเถอะ"

"แม่พระ" กิ๊ฟว่า

"เปล่า ฉันนี่ตัวมารเลย แต่ฉันแค่ไม่เห็นประโยชน์ที่จะต้องไปสนใจ มันเรื่องไม่เป็นเรื่องเลยด้วยซ้ำแกก็รู้"

"ฉันรู้ รู้แค่ว่าตัวมารของจริงกำลังเดินมานู้นแล้ว"

ยัยกิ๊ฟพูดแบบนี้ไม่ต้องเดาให้เสียเวลาเลยว่าใครที่ว่าเป็นตัวมาร พลันรัศมีสายตาของฉันมองเห็นรองเท้าหนังสีดำหัวแหลมของผู้ชายมาหยุดยืนด้านข้าง กลิ่นน้ำหอมฉุนจมูกทำให้ก๋วยเตี๋ยวไข่สุดโปรดปราณของฉันไม่อร่อยขึ้นมา

"นั่งด้วยได้ไหมครับวีนัส"

สิ้นคำถาม ฉันเงยหน้าพร้อมกับลมหายใจที่พ่นออกอย่างระอา ทว่าจิณฑ์คงไม่รู้ว่าฉันเหนื่อยหน่ายกับเขามากถึงมากที่สุด ถ้าเขารู้คงไม่มาวอแวกับฉันไม่เลิก ทั้งที่ตนเองนั้นเป็นสาเหตุที่ทำให้ฉันกับเพื่อนผิดใจกัน

"นั่งได้ แต่วีคงไม่นั่งด้วย"

จิณฑ์ไม่สะทกสะท้านกับคำพูดไม่รักษาน้ำใจ เขายิ้ม เท้าสองมือลงบนโต๊ะค่อมตัวลงเล็กน้อยมาหา

"คนสวยใจร้าย"

"วีไม่อยากมีปัญหา.."

"ไม่มี เราบอกวีไปก็ตั้งหลายรอบแล้วว่าเราไม่ได้ชอบเขา เราชอบวี"

"ขอโทษนะ มันไม่มีประโยชน์อะไรแล้วล่ะ"

ฉันตัดสินใจคว้ากระเป๋าและคว้ามือกิ๊ฟให้เดินออกมาจากโรงอาหาร หนีผู้ชายเห็นแก่ตัวคนนั้นที่ทำให้ชีวิตของฉันวุ่นวายอยู่ช่วงหนึ่ง

ย้อนไปราวสามเดือนก่อน จิณฑ์เดือนคณะนิเทศศาสตร์ทักข้อความแชทมาจีบฉัน เขาพูดมันตรงๆ ว่าชอบและขอจีบ ในเมื่อฉันโสดและเขาก็หล่อมาก ก็เลยปล่อยใจให้เขาจีบด้วยการคุยแชทเช้ากลางวันเย็นและก่อนนอน อัปเดตว่าทำอะไรอยู่ที่ไหน เราคุยกันถูกคอ เขาช่วยคลายเหงาให้ฉันได้เป็นช่วงๆ กระทั่งผ่านไปราวสองสัปดาห์ เป็นความบังเอิญที่ฉันเจอเขากำลังออกมาจากคอนโดมิเนียมของเปรี้ยว

ใช่แล้ว! เปรี้ยวที่เอ่ยถึงก่อนหน้าคืออดีตเพื่อนสนิทที่ผิดใจกันเพราะเรื่องผู้ชาย คนทั้งคู่เป็นคู่นอนกันอยู่โดยที่ฉันไม่รู้แม้แต่นิด สุดท้ายเรื่องที่จิณฑ์จีบฉันก็ปิดไม่มิด พอเห็นฉันเลิกคุยจิณฑ์ก็ไม่ยินยอม ตีตัวออกห่างเปรี้ยวแล้วมาตามวอแวฉัน เป็นชนวนเหตุให้เปรี้ยวกับฉันทะเลาะกันใหญ่โต ทั้งที่ฉันยืนกรานว่าไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของพวกเขา เพราะถ้าหากฉันรู้ ไม่มีทางที่จะยุ่งกับผู้ชายของเพื่อนแน่นอน

"มันดูจะชอบแกจริงๆ" กิ๊ฟคิดไม่ต่างจากฉัน แต่ก็ไม่แน่นักหรอก

"หรืออาจจะยังเก็บฉันไม่ได้ เลยไม่ยอมแพ้"

"นิสัย! เอาไงต่อ ยังไม่อิ่มเลยนะเนี่ย"

"ไปกินข้าวคาเฟ่โน้นแล้วกัน เดี๋ยวฉันเลี้ยงแล้วเดี๋ยวแวะไปส่งแกที่คอนโดด้วย"

"ดีล"

ฉันปล่อยให้กิ๊ฟเดินไปทางลานจอดรถของตึกคณะก่อนเพราะมีข้อความแชทกลุ่มครอบครัวแจ้งเตือนเข้ามา

@แชทกลุ่ม Family Lover

แม่ : มาที่พารากอนหน่อยสิจ๊ะ แม่จะฝากของไปให้พี่มังกือ เอ๊ย! มังกร เขาสักหน่อย

กำลังอารมณ์ไม่ดี จะหัวเราะออกมาก็ตอนนี้ นั่นว่าที่ลูกเขยสุดโปรดปราณเลยนะยังไปเปลี่ยนชื่อให้เขาได้ ลูกสาวคนสวยอย่างฉันก็คงปฏิเสธไม่ได้จึงส่งสติ๊กเกอร์โอเคตอบกลับไป

ร้าน Sirin Jewelry สาขาใหญ่ที่แม่ของฉันบริหารควบคุมอยู่ที่ห้างสรรพสินค้าสยามพารากอน ห้างสุดหรูหราในกรุงเทพมหานคร ธุรกิจนี้คุณพ่อคุณแม่ของฉันบุกเบิกก่อตั้งกันมาตั้งแต่แต่งงานกัน สาขาแรกคือที่นี่ จวบจนปัจจุบันมีทั้งหมดสิบห้าสาขา อายุก็เกินยี่สิบเอ็ดปีมากกว่าอายุของฉัน

ฉันเดินเข้าไปภายในร้านที่ถูกตกแต่งสไตล์หรูหราตามคอนเซปต์ของห้างและตัวร้าน มุมหนึ่งจะเป็นโต๊ะทำงานของคุณแม่ บนโต๊ะมีกรอบรูปขนาดเล็กด้านในเป็นรูปสามคนพ่อแม่ลูกวางอยู่หนึ่งอัน ผนังด้านหลังเป็นกรอบรูปขนาดยี่สิบคูณยี่สิบนิ้วซึ่งเป็นรูปถ่ายของฉันตอนถ่ายนิตยสารวัยรุ่นครั้งแรกเมื่อสี่ปีก่อน ดูเหมือนว่าฉันจะเป็นความภาคภูมิใจให้บุพการีทั้งสองไม่น้อย ฉันรู้สึกแบบนั้นนะ รู้สึกมาตลอดเลย

"มาแล้วค่า" เดินมาถึงโต๊ะทำงานของคุณแม่ ฉันก็ไหว้ย่ออย่างสวยงาม คุณแม่รีบปรี่มากอดฉันเพราะหนึ่งอาทิตย์แล้วที่เราไม่ได้เจอกัน

"คิดถึงจังเลยค่ะคุณลูก"

"คิดถึงเหมือนกันค่ะ คุณพ่อล่ะคะ"

"รายนั้นเอาแต่นั่งเทรดหุ้นอยู่ที่บ้าน ร้องอยากเกษียณปาวๆ แม่ก็เลยมาคนเดียว"

"ก็ถึงวัยเกษียณแล้วนี่คะ คุณพ่ออยากพักก็ไม่แปลก มีแต่คุณแม่นั่นแหละ"

"ก็แม่ยังแข็งแรง ยังเป็นสาวสะพรั่งทำงานหาเงินได้อีกนาน ให้เกษียณแล้วนั่งๆ นอนๆ อยู่บ้าน เหอะ! ไม่เอาหรอก"

คุณแม่กอดอกกลอกดวงตามองข้างบน แต่แล้วก็เหมือนจะนึกบางอย่างขึ้นมาได้ ถึงได้จูงมือฉันมายังตู้โชว์กระจกใสที่มีนาฬิกายี่ห้อหรูฝังเพชรวางเรียงรายด้านใน

"เลือกให้พี่มังกรเขาสักเรือนสิลูก หนูว่าเรือนไหนเหมาะกับพี่เขา"

"ให้เนื่องในโอกาสอะไรคะ"

"โอกาสที่พาลูกสาวแม่ไปกินข้าวดูหนังไม่ขาดตามตารางเลยยังไงล่ะ"

เฮ้อ! โกหกพ่อแม่นี่บาปหนาแค่ไหนกันนะ ถ้าไม่อยากตกนรกฉันควรบอกท่านเลยดีไหมว่าฉันได้เงินมาสองหมื่นกว่าบาทแลกกับธุระของเขา

แต่ดูเหมือนว่าจะไร้ประโยชน์ คุณแม่หยิบนาฬิกาเรือนหนึ่งขึ้นมาวางบนตู้กระจกแล้วชี้ไปยังตัวเรือน "เอาเรือนนี้แล้วกัน ถูกฝังด้วยจี้เพชรรูปดวงดาว เป็นตัวแทนของหนูให้พี่เขาใส่ติดตัวตลอดเวลา"

รอยยิ้มและดวงตาของคุณแม่พราวระยับ ท่านคงคาดหวังกับการแต่งงานของฉันกับพี่มังกรในอนาคตเป็นอย่างมาก จนฉันคิดไม่ออกเลยว่าถ้าสิ่งนั้นไม่มีอยู่จริงท่านจะเสียใจและผิดหวังแค่ไหน