หลุดบ้า

ออกจากโชว์รูมรถเราสองคนไม่ได้กลับคอนโดมิเนียม พี่มังกรพาฉันมาร้านเหล้าที่อยู่ใกล้มหาวิทยาลัยของเขาเพราะเขากับเพื่อนมาฉลองทิ้งทวนก่อนเรียนจบในอีกไม่กี่วัน

ฉันนั่งข้างพี่แพรวอีกเหมือนเคยและวันนี้เธอก็มีข่าวดีมาบอกว่าอีกไม่ถึงสองเดือนจะแต่งงานกับพี่เดย์ เป็นเรื่องน่ายินดีและน่าอิจฉาที่สุด ฉันอิจฉาเธอที่มีผู้ชายที่รักและเฝ้ารอจะใช้ชีวิตคู่ไปด้วยกันอย่างมั่นคง

"ต้องไปนะน้องวีนัส ไปเป็นเพื่อนเจ้าสาว"

"วีอยากไปค่ะ แต่.." เอียงหัวไปทางพี่มังกร "ไม่ให้ไปด้วยร้อยเปอร์เซ็นต์"

"ชิ! พวกผู้ชายนิสัยไม่ดี ไม่รักก็ไม่รู้จะกั๊กทำไม"

พี่แพรวคงรู้เรื่องมาจากพี่เดย์ถึงได้พูดประโยคทิ่มแทงใจฉันเต็มๆ ฉันพยักหน้าหงึกๆ เห็นด้วย พอมันเศร้าเหล้าเท่านั้นจึงเป็นทางออก ฉันหยิบแก้วมาชนกับแก้วพี่แพรว ดื่มเหมือนน้ำเปล่า ลืมสิ้นว่าเคยสองชั่วโมงไม่หมดสามแก้ว พี่วินซ์ก็เจ๋งดีจริงๆ ชงให้ฉันใหม่ตลอดเลย

"พี่น่ารักจัง ขอบคุณนะคะ"

พอเมาฉันก็กล้าพูดมากขึ้น เอ่ยชมพี่วินซ์ เขารับคำชมด้วยการหยิบแก้วตัวเองมาชน

"เมาให้เต็มที่เลยครับ ไอ้มังกรมันชอบ เอ๊ย! มันพร้อมจะดูแล"

"เหรอค้า"

ฉันหันไปถามคนข้างๆ พี่มังกรพาดท่อนแขนกับเอวของฉันอยู่ตลอดเวลามาตั้งแต่ต้น ฉันก็เลยสวมกอดลำตัวหนัดแน่น วางคางเกยเอาไว้บนอกแกร่งเงยหน้าขึ้น

"ชอบแบบเมาๆ เหรอ"

"สภาพไหนก็บวกมาเถอะ รับได้หมด"

เขาหัวเราะ ดูจะชอบใจไม่น้อยที่เห็นฉันเป็นแบบนี้ ไหนๆ ก็เมาแล้ว ขอออกลูกบ้าเลยแล้วกัน ขอปลดปล่อยหน่อยเถอะ

จากกอดเฉยๆ ฉันขยับตัวเบียดเขามากขึ้น จูบแก้ม จูบปลายคางสากประหนึ่งรักเขาเหลือเกินไม่อายใคร

"สุดหล่อ มีเมียยังคะ กลับด้วยกันป่ะ"

"วี.." พี่มังกรกระชับกอดฉันมากขึ้น เขาไม่ยิ้มเหมือนคราแรก ตีสีหน้านิ่งมองหน้าเพื่อนก่อนจะก้มหน้าลงมาหาฉัน "อย่าเรื้อน"

"ไม่เรื้อนแต่รักนร้า"

ยกนิ้วโป้ง นิ้วชี้ นิ้วก้อยขึ้นเป็นท่าบอกรัก กวาดไปให้เพื่อนเขาทีละคนมาจบที่พี่แพรวที่ดูจะชอบใจยกนิ้วโป้งให้ฉันยกใหญ่ ฉันยิ้มตอบพกมายิ้มให้พี่มังกรด้วย

"รักป่ะ" ฉันทำเมาถาม ครั้งนี้เจอเขาถอนหายใจใส่ เก็กหน้าเคร่งขรึมจนน่าหมั่นไส้

"คนสวยเวลาเมารั่วดีว่ะ" พี่วินซ์หัวเราะชอบใจ

"ไอ้มังกรเจองานหยาบแล้ว"

พี่ไฟสมทบ แต่เจอฉันหยิบแก้วเหล้าพุ่งตัวข้ามโต๊ะเข้าไปหาจนพี่เขาโยกหลบไปข้างหลังแทบไม่ทัน

"ไม่หยาบค่ะ เนียนมาก ไม่เชื่อถามพี่มัง.. อ๊ะ!"

แต่เพียงเสี้ยววินาที เอวของฉันก็ถูกคนที่กอดตลอดเวลารั้งให้กลับมานั่งลงที่เดิม ครั้งนี้ท่อนแขนดั่งเหล็กกล้ารัดแน่นขึ้น

"วีนัส!"

"ขา" ทำเสียงดุมา ฉันเลยเสียงหวานกลับ ยิ้มหวานให้ด้วย

"นั่งนิ่งๆ"

แกร๊ง! เสียงแก้วเหล้าชนกับแก้วของฉันมาจากพี่เดย์ที่นั่งอยู่อีกฝั่ง เขาชูแก้วเหล้าขึ้นพร้อมรอยยิ้ม ฉันรีบยกของตัวเองขึ้นบ้าง หันไปเรียกพี่เก้าและเรียกคนอื่นๆ ด้วย

"เรียบจบกันแล้ว ยินดีด้วยนะคะ"

เฮ้! เสียงเฮดังขึ้นพร้อมกันและพวกเราก็ดื่มเหล้าหมดแก้วพร้อมกัน เว้นก็แต่พี่มังกรที่นั่งหน้าตึง

ฉันหันไปยิ้มหวานให้เขา ออเซาะ บ้างก็คว้ามือเขามาจูบ พี่มังกรไม่ได้ขัดขืน นั่งนิ่ง.. นิ่งจนฉันแอบหวั่นอยู่ในใจนิดๆ

พรึบ! แต่จู่ๆ ตัวฉันก็ลอยขึ้นสองเท้าไม่แตะพื้นด้วยท่อนแขนข้างเดียวของพี่มังกรที่ก็ยืนขึ้นเช่นกัน ฉันกำลังจะเงยหน้าขึ้นโวยวาย แต่กลับถูกแบกขึ้นบ่า

ครั้งนี้เป็นเรื่อง หัวห้อยโตงเตงมึนหัวแบบล้านเปอร์เซ็นต์

"กูจะเอาไปเก็บ ส่งบิลมาด้วย"

"น้องกำลังสนุกเลย มึงก็นะ"

"สนุกพ่อง เดี๋ยวก็มางอแงทีหลังห่วงภาพพจน์"

จากนั้นฉันก็รับรู้ว่าถูกพาออกไปจากที่นี่ หัวโคลงไปเคลงมาอยากอาเจียน

พ้นหลังของมังกร บนโต๊ะก็เคล้าเสียงหัวเราะตามหลัง ชอบใจที่สุดก็คงเป็นวินซ์ เป็นครั้งแรก.. ไม่สิ! ต้องพูดว่าวีนัสเป็นผู้หญิงคนแรกที่มังกรพามาร่วมโต๊ะ แถมยังตะกรองกอดตลอดเวลาอย่างหวงแหน ไม่คิดว่าจะถูกพวกเขาแซวแม้แต่นิด

"ชิ! ทำมาเป็นไม่พอใจที่น้องเมา ไม่ชอบให้เมาพามาด้วยทำไม" แพรวเบะตามหลังหมั้นไส้

"มันไม่ใช่ไม่พอใจ แต่มันอาย" เดย์เฉลยให้

"อายอะไร วีนัสเมาแล้วก็ยังน่ารักอยู่เลย"

"ไอ้เดย์ มึงต้องพูดใหม่ มันเขิน ไม่ใช่อาย" เก้าแก้ให้

"หน้ามันแดงนะ เธอไม่เห็นเหรอ" วินซ์สมทบ

แพรวส่ายหน้า "ไม่อ่า เห็นแต่ทำหน้าบูดเป็นตูด ถามหน่อยสิ.. มังกรได้บอกพวกนายไหมว่าจะหมั้นกับน้องไปนานแค่ไหน"

ทุกคนส่ายหน้าและคาดเดาเรื่องนี้ไม่ได้เลย เป็นเพื่อนสนิทกันมากก็จริง แต่ใช่ว่าเรื่องส่วนตัวจะต้องเล่าให้กันฟังและพวกเขาก็คาดหวังว่าทุกอย่างจะออกมาดีที่สุด

"เดย์ เราสงสารน้องจัง ผู้หญิงน่ะ เวลาใกล้ชิดใครมากๆ ซึมซับทุกวันจะรักและผูกพันเอาง่ายๆ "

เดย์ลูบศีรษะแฟนสาวทั้งเอ็นดูและปลอบใจ "ถึงมันจะเหี้ย แต่มันไม่เลว ถึงมันจะปากไม่ดี แต่ใจมันดี อย่าห่วงเลย"

เพราะเป็นเพื่อนกับมังกรมานานตั้งแต่เรียนมัธยมศึกษา เดย์คิดว่าตนเองอ่านขาดในเรื่องของหัวใจ ไอ้พวกปากหมาคิดว่าตัวเองเจ๋ง ลึกๆ มักใจเสาะ ไม่เชื่อคอยดูได้เลย

[มังกร Part]

ผมแบกคนเมาเดินมาตามริมถนนที่มีร้านเหล้าอยู่เกือบทั้งซอยจนมาถึงรถที่จอดเรียงรายกับเพื่อน ก่อนวางวีนัสลงบนเบาะ อดไม่ได้จะฟาดมือลงบนก้นงอนงามด้วยความมันเขี้ยว เมาแล้วรั่วอย่างไอ้วินซ์มันว่า

"มึนหัวจัง"

ปรับเบาะให้เอนนอนลงได้ก็บ่นพึมพำ หลับตาส่ายหน้าไปมา มันก็น่าเมา เธอดื่มเยอะกว่าผมตั้งสามแก้ว ผมสตาร์ทเครื่องยนต์แต่ยังไม่ได้พารถเคลื่อนตัวออกไปไหน เท้าข้อศอกลงบนเบาะข้างๆ มองหน้าวีนัส ปลายนิ้วจิ้มจมูกเล็กเล่น

"คราวหลังห้ามดื่ม"

"ทำไมคะ" เธอปรือตา ท่าทางนิ่งสงบผิดแผกจากก่อนหน้า จะมีก็แต่ใบหน้าที่มุ่นยุ่งจากอาการที่เป็น

"เมาแล้วเรื้อน ไม่ไหวว่ะ"

"ชิ! อายเหรอ เพิ่งรู้ว่าหน้าบาง"

"คนที่บางคือเธอต่างหาก"

"ไม่บางสักหน่อย เต็มไม้มือเต็มจะตาย" คนเมาย้อนเต็มปาก ทำปากยู่ยื่น แถมยังเด้งตัวตรง แอ่นหน้าอกบอกให้รู้ว่าตรงไหนเต็มมือ

ผมหัวเราะ อันนี้ก็เถียงไม่ได้ มองภายนอกเหมือนคนตัวบางอ้อนแอ้น แต่พอถอดเสื้อผ้าวีนัสมีทรวดทรงองเอวชัดเจน เธอไม่ได้มีถึงขั้นกล้ามเนื้อหน้าท้อง แต่แค่ไม่มีพุงเท่านี้ก็สุดจะเซ็กซี่สำหรับผมแล้ว

"เต็มมือจริงด้วย" ในเมื่อแอ่นมาขนาดนี้ไม่สัมผัสคงไม่ได้ มือใหญ่ของผมบีบเคล้นนมนุ่มนิ่มเบาๆ วีนัสห่อไหล่ทิ้งตัวพิงเบาะส่ายหน้า

"อย่าซนได้ไหม วียิ่งมึนหัวอยู่"

"ใครกันแน่ที่ซน จุ๊บอยู่นั่น จูบอยู่ได้ หน้าไม่อาย"

"น่าจุ๊บตายล่ะ ฮื้อ!"

สองมือเล็กฟาดมือลงบนมือผมเพราะออกแรงบีบมากขึ้น จับไต๋เด็กขี้แกล้งได้แล้ว ผมก็คิดอยู่ว่าวีนัสที่ห่วงชื่อเสียงและภาพลักษณ์ขนาดนั้นจะมาหลุดได้ยังไง

"พี่มังกือ! อ๊ะ!"

เรียกชื่อที่ผมโคตรเกลียด แถมบีบอีกข้างให้ด้วยเลย

วีนัสส่ายหน้าไปมางอแง พยายามรั้งมือที่เหนียวยิ่งกว่าตุ๊กแกออก จะว่าไปก็ทำผมขำอยู่ลึกๆ บางทีนั่นอาจจะเป็นสิ่งที่วีนัสอยากเป็นมาตลอดก็ได้ ใครมันจะไปอยากปั้นหน้าสวยนั่งเรียบร้อยตลอดเวลากันล่ะ

"พูดอีกทีดิ"

"พูดอะไรล่ะคะ ไม่พูดแล้ว มึนหัวมาก กลับบ้านกันเถอะนะ"

ช่วงท้ายน้ำเสียงหวานหยด พอรู้ว่าสู้ผมไม่ได้ก็อ้อนเอาอีกตามเคย สองมือบางแนบแก้มสาก จับส่ายไปมาน้อยๆ ขอให้พากลับ

"ก็พูดอีก.. พูดให้เหมือนตอนอยู่ในร้าน"

"วีพูดไปตั้งเยอะนะ พี่อยากฟังอะไรล่ะคะ"

"ก็ลองพูดมาก่อน"

"มีเมียไหม กลับด้วยกันป่ะ"

"ไม่มี"

"ชิ!" สองมือเล็กผละจากใบหน้าของผมทันที วีนัสปากง้ำใส่ ใช้ตาปรือฉ่ำมองค้อนก่อนจะเอนหลังนอนลงหันหน้าหนีไปอีกทาง แต่เรื่องอะไรจะให้จบง่ายๆ เธอพูดไปตั้งเยอะตั้งแยะ ผมขยับตัวตามไปใกล้ จรดริมฝีปากที่ใบหูเล็ก จูบแผ่วเบา สูดดมกลิ่นหอมตามขมับและไรเส้นผม กลิ่นที่ผมไม่เคยได้กลิ่นจากที่ไหนมาก่อนนอกจากเธอ

ก่อนจะกระซิบ...

"เรื้อนว่ะ"

"เรื้อนที่ไหน" วีนัสตวัดตามามองค้อน คนเมายังคงทำปากยื่นเหมือนแง่งอนไม่คลาย "มีแต่รัก"

"อื้อ" สิ้นประโยคที่อยากฟังอีกหน ผมก็กดจูบริมฝีปากอวบอิ่ม ฉกชิมโพรงปากเล็กที่มีรสชาติเหล้าขมปร่าแสนอร่อย จูบไปยิ้มไปอย่างบังคับตัวเองไม่ได้และมีสิ่งหนึ่งผุดขึ้นมาในความคิด..

เด็กมันน่ารักดี

[มังกร End]