มันไม่โอเค

"เป็นอะไร ไม่สบายเหรอ" กิ๊ฟแตะฝ่ามือกับหัวไหล่ของฉัน เขย่าเบาๆ เรียกเพราะเห็นว่าฉันฟุบหน้าลงกับโต๊ะเรียนหลังจากที่อาจารย์เดินออกไปจากห้อง

"ครั่นเนื้อครั่นตัวนิดหน่อย"

"ไปห้องพยาบาลไหม"

"ไม่หรอก พักสายตาสักเดี๋ยว เดี๋ยวก็จะไปทำงานต่อ"

"แกนี่นะ.. เกิดบนกองเงินกองทองแต่ทำงานเหมือนบ้านล้มละลาย"

"พวกดาราที่ทำงานเจ็ดวันต่อสัปดาห์ บ้านเขารวยกว่าฉันอีกนะ"

"ย่ะ ฉันนั่งเป็นเพื่อนแล้วกัน"

"ขอบใจ เดี๋ยวเลี้ยงหนม"

ฉันยิ้มให้ยัยกิ๊ฟเพื่อนเลิฟที่ทำตัวชิลไม่ต่างจากคนเมื่อเช้า กิ๊ฟบ้านมีฐานะไม่ต่างจากฉันนักหรอก เป็นลูกผู้ดีต่างจังหวัดที่มาอยู่กรุงเทพแบบสบายๆ เรียนจบก็กลับไปช่วยกิจการครอบครัว ไม่ต้องดิ้นรนใดๆ เลย

บ่ายสามฉันก็ขับรถมาที่คาเฟ่ตามที่นัดหมายกับเจ้าของแบรนด์เสื้อผ้า วันนี้พี่ลิลลี่ไม่มาเพราะแม่ของเธอป่วย ฉันเลยฉายเดี่ยวตั้งแต่ต้น ดีที่ทางแบรนด์มีช่างแต่งหน้าทำผมมาให้หนึ่งคนเลยทุ่นแรงไปได้นิดหน่อย

คาเฟ่แมวสไตล์มินิมอลถูกเช่าเป็นสตูดิโอถ่ายทำเสื้อผ้าสามชั่วโมง โซนด้านหลังที่เป็นสวนดอกไม้ถูกปิดให้บริการเนื่องจากตรงนี้ถูกการถ่ายแบบใช้งาน ส่วนตัวคาเฟ่ยังรับลูกค้าได้ปกติ ถ่ายทำไปจนเกือบเสร็จสิ้น ฉันก็เพิ่งมารู้ว่าที่นี่เป็นคาเฟ่ของพี่เก้าเพราะเขาเป็นคนนำน้ำปั่นมาเสิร์ฟแล้วบอกว่าตนเองนั้นเป็นเจ้าของ แก๊งนี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ โปรไฟล์ดีเลิศกันทุกคน

"ใบกำกับภาษีพี่ส่งไปทางอีเมล์นะ ขอบคุณนะคะน้องวีนัส สวยเหมือนเดิมเลย"

"ขอบคุณพี่แจ๋มเช่นกันค่ะที่ให้โอกาสวี"

สองมือพนมไหว้พี่จ๋อมแจ๋มเจ้าของแบรนด์ที่จ้างฉันทำงานมาครั้งที่สามแล้ว กระแสตอบรับของฉันได้มาจากเสื้อผ้าแบรนด์นี้ไม่น้อยเลยด้วย

"พี่ยินดีเรื่องหมั้นหมายด้วยนะคะ แต่งเมื่อไหร่ร่อนการ์ดมาเลยนะคะ พี่จะไปรับช่อดอกไม้"

ฉันยิ้มรับ พอเธอหันหลังไปสีหน้าก็เจื่อนจ่อย จะมีก็แต่งานแต่งทิพย์ที่ขายฝันคนแก่ไปวันๆ ก็เท่านั้น

"น้องวีนัส ร้านพี่มีอาหารนะครับ มากินข้าวก่อนไหม"

พี่เก้าเปิดประตูมาตะโกนเรียก จากที่จะกลับก็เลยหันเหทิศทางเข้าไปในร้านเพราะก็หิวอยู่พอดี สั่งอาหารง่ายๆ อย่างข้าวหมูทอดกระเทียม น้ำเปล่าและน้ำมะนาว นั่งเล่นกับแมวระหว่างรอก็หยิบมือถือมาเปิดดูแชท

นี่ฉันกำลังคาดหวังว่าจะได้รับข้อความจากใครสักคนอยู่หรือไงกัน หัวใจถึงได้ห่อเหี่ยวยามเห็นว่ามันว่างเปล่า

"อาหารได้แล้วนะครับ"

เสียงพี่เก้าลอยมาอีกครั้ง ฉันเลยเปลี่ยนไปนั่งบนโต๊ะ โดยมีพี่เก้านั่งลงฝั่งตรงข้าม เพราะรู้ว่าเขาเป็นเพื่อนกับคู่หมั้นและน่าจะ.. เป็นคนดีล่ะมั้งเลยไม่ได้ติดขัดหากจะพูดคุย

"ดูเหนื่อยๆ นะครับ"

"เหนื่อยค่ะ แต่ก็สนุกดี"

"ทำงานไปเรียนไปก็แบบนี้ พี่เองก็เหนื่อย แต่ก็สนุกเหมือนกัน ว่าแต่ทำไมต้องทำล่ะครับ ในเมื่อมีธุรกิจที่บ้านรออยู่แล้ว"

ฉันวางช้อนกินข้าวลงอย่างเรียบร้อย ยกแก้วน้ำขึ้นมาดูดหลอดแล้วคุยต่ออย่างภาคภูมิใจ "ขอโทษนะคะที่ต้องพูดตรงๆ วีรู้สึกว่าตัวเองสวยเลยอยากใช้มันให้เป็นประโยชน์"

พี่เก้าหัวเราะพยักหน้าเห็นด้วย

"แล้วก็.. มันภาคภูมิใจที่ตัวเองทำอะไรได้หลายๆ อย่างค่ะ ขายจิลเวอรี่วีก็ทำได้นะคะ แต่มันเบสิคอะ ทำเป็นมาตั้งแต่เด็กแล้ว เลยมาทำงานอื่นหาประสบการณ์ เรียนรู้อะไรใหม่ๆ มีเงินที่ได้จากน้ำพักน้ำแรงใช้ มันรู้สึกฟินค่ะ"

"คนอิจฉาไอ้มังกรตายเลย"

"อิจฉาเรื่องอะไรคะ"

"ที่มีน้องวีนัสเป็นคู่หมั้นไงครับ"

"ถึงใครจะอิจฉา เขาก็คงไม่รู้สึกอะไรหรอกค่ะ"

ฉันเบือนหน้าหนีมองไปนอกกระจกตัวร้าน วันนี้ฉันห่อเหี่ยวหัวใจมากี่หนแล้วนะ ไม่ชอบความรู้สึกนี้เลยสักนิด

"อยู่กับวีแปปๆ ให้คนอิจฉาเล่น เดี๋ยวก็คงไป"

ไปอยู่กับผู้หญิงที่เขาสะดวกเป็นแฟนและอยากแต่งงานด้วยนั่นแหละซึ่งให้ตายก็ไม่ใช่ฉัน

[มังกร Part]

ด้านหลัง DDM โชว์รูมมีรถซูเปอร์คาร์จอดเรียงรายนับสิบคัน ทุกคันเพิ่งถูกนำเข้ามาใหม่วันนี้ทั้งหมด เวลาหนึ่งทุ่มผมจึงยังวุ่นวายอยู่ที่นี่กับไอ้เดย์เพื่อตรวจสอบความเรียบร้อยของรถทุกคัน

"พื้นที่ตรงนั้นเป็นไง เรียบร้อยดีไหม"

ไอ้เดย์ตะโกนถามมาจากอีกฟากหนึ่งของรถ ถามถึงพื้นที่ที่ผมวางแผนจะเปิดโชว์รูมสาขาสอง "อย่างกูมีอะไรให้ไม่เรียบร้อยวะ เดือนหน้าเดินเครื่องเต็มกำลัง"

"ก็ดี จองมุมหนึ่งเป็นคาเฟ่นะเว้ย จะเปิดให้แพรว"

"รักเมียฉิบหาย หัดรักตัวเองบ้าง"

"รักเมียก็เหมือนรักตัวเองไหมวะ เมียแม่งก็ชีวิตกูนั่นแหละ ทำเหมือนมึงไม่มีเมีย"

"ก็ไม่มีนี่หว่า" ผมย้อน

"อย่ามาตอแหลว่าไม่แดกน้องเขาไปแล้ว เป็นคู่หมั้น แดกแล้วก็คือเมีย เมียในอนาคตอยู่ด้วยกันยันแก่"

"มึงก็รู้ว่ากูไม่ได้คิดถึงขั้นนั้น"

ผมยืนขึ้น หยิบมือถือจากในกระเป๋ากางเกงมาดูแชทเพราะมีคนส่งเข้ามา

ไอ้เก้าส่งรูปภาพของผู้หญิงคนหนึ่งฟุบหลับกับท่อนแขนตัวเองอยู่บนโต๊ะ เธอสวมใส่ชุดนักศึกษา โบว์สีขาวที่ใช้ผูกผมดูคุ้นตา ผมกำลังซูมขยายดูให้ชัดเจนว่าเป็นใคร ไอ้เก้าก็ส่งอีกข้อความมา

Naphat : ไง? ให้กูพาไปส่งไหม คอนโดมึงหรือโชว์รูม หรือจะมารับ

"วีนัส"

"มีอะไร" ไอ้เดย์คงเห็นผมเงียบไป มันเลยเดินมาดูมือถือของผม "ไหงไปอยู่กับไอ้เก้า"

"มึงปิดที่นี่ที กูไปดูหน่อย" พิมพ์ข้อความตอบกลับไอ้เก้าว่าผมจะไปรับเธอ ก็รีบเร่งเดินออกมาจากโชว์รูม ได้ยินเสียงไอ้เดย์ตะโกนตามหลังแว่วๆ ‘ไม่ใช่เมียจะรีบร้อนไปทำไมล่ะวะ’

แต่เพราะเธอเป็นคู่หมั้นไง ผมทำตามหน้าที่ก็เท่านั้น คนของพ่อที่มาติดตามดูจะได้เอาไปรายงานว่าผมดูแลวีนัสว่าที่ลูกสะใภ้อย่างดีเยี่ยมแค่ไหน

ฝ่าฟันรถติดมาถึงคาเฟ่ของไอ้เก้าในอีกสี่สิบนาทีต่อมา วีนัสยังคงฟุบหลับไม่รู้เรื่องราวว่าร้านเขาจะปิดทำการ

"บ่นเหนื่อย กินข้าวอยู่ก็หลับไปเฉยเลย"

"แล้วทำไมมาอยู่ที่นี่วะ"

"สาบานว่าไม่รู้ว่าน้องมาถ่ายงานที่นี่"

ผมส่ายหน้า วีนัสบอกแค่ว่ามีถ่ายแฟชั่น ไม่ได้ลงรายละเอียดและผมก็ยุ่งทั้งวัน ตั้งแต่ไปคุยกับอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยจนมาดูรถที่นำเข้ามาใหม่เลยไม่ได้ถามไถ่

"บอบบางจะตายห่า ใส่ใจดีๆ หน่อยดิวะ"

เพื่อนตบบ่าผมสองครั้งแล้วหยิบกระเป๋าของเธอมาส่งให้ มันน่าโบกคืน แฟนก็ไม่มีกับเขาดันมาทำเป็นสอน

ขี้คร้านจะคุย รับกระเป๋าสะพายมาคล้องแขนแล้วโอบอุ้มแม่ตัวเล็กแนบอกมาขึ้นรถ รถของเธอคงต้องฝากเอาไว้ที่นี่ก่อนค่อยมาเอาวันพรุ่งนี้ วีนัสหลับปุ๋ยมาตลอดทางจนผมชักสงสัยว่างานถ่ายแฟชั่นอะไรนั่นพรากพลังชีวิตขนาดนี่เลยหรือไง ขนาดอุ้มขึ้นมานอนบนห้องของผม ก็เอาแต่ถูแก้มกับหน้าอกไปมาประหนึ่งว่ามันอุ่นและชวนให้หลับสบาย หรือไม่เธอก็คงเป็นคนหลับลึกเพราะเมื่อตอนเช้ามืด ผมไปอุ้มจากโซฟาเข้ามานอนในห้องก็ยังไม่รู้สึกตัว

วางวีนัสลงบนเตียงผมก็จัดการถอดชุดนักศึกษาของเธอออก เช็ดเนื้อตัวเช็ดตัวหวังให้คนเหนื่อยนอนหลับสบาย หยิบเสื้อยืดมาสวมใส่ให้เสร็จก็นั่งมองหน้าเด็กที่ดื้อใส่ผมเมื่อเช้า มันน่าหงุดหงิดที่เธอเอาแต่ทำหน้างอ น่าหงุดหงิดที่เธอไม่รู้ว่าถึงจะไกลผมก็ขับรถไปส่งเธอเรียนได้ นอนด้วยกันทุกคืนมันจะเป็นไร มีเซ็กซ์กันมันก็ฟินดีจะตาย

เหอะ! รู้บ้างก็ดีว่ามีผู้หญิงอยากมายืนตำแหน่งนี้อีกเป็นพัน ต่อคิวยาวยิ่งกว่ากำแพงเมืองจีน โชคดีแค่ไหนแล้วยัยดวงดาวที่ได้มาใช้เตียงนอนนี้ที่พี่หวงแหนที่สุด

[มังกร End]