เหตุผลคืออะไร

หลังจากส่งข้อความไปบอกพี่มังกรว่าคุณแม่ฝากของมาให้ สถานที่นัดหมายคือมหาวิทยาลัยที่เขาเรียนอยู่ ขณะนี้เวลาบ่ายโมง ฉันจึงขับรถเข้ามาจอดในลานจอดรถของคณะวิศวกรรมศาสตร์ หยิบมือถือมากดโทรออกหาเขาเพราะในข้อความบอกแค่ให้ฉันมาที่นี่

"วีอยู่ที่ลานจอดรถแล้วค่ะ"

[เข้ามานั่งรอใต้ตึก พี่ขอเวลาสักสิบห้านาที]

"ถ้างั้นขอรอในรถได้ไหมคะ"

[ตามใจ แต่รังสียูวีโดนนานๆ จะทำให้ผิวเสียได้ง่าย เธออาจจะขี้เหร่เอาได้]

"โอเคค่ะ วีจะไปรอ พี่มังกรรีบมานะคะ"

ฉันเป็นคนตัดสายทิ้งก่อนจะแยกเขี้ยวใส่หน้าจอ ขู่ด้วยรังสียูวีที่ฉันไม่ชอบเป็นอันดับต้นๆ ไม่พอ อะไรคือขี้เหร่ล่ะคะ

ดูก็รู้ว่าฉันแพ้เขาตั้งแต่เริ่ม

ห้านาทีฉันก็มาปรากฏที่ใต้ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ ทันทีที่ก้าวขาเข้ามาก็ถูกทุกสายตาที่อยู่ในที่นี้จับจ้อง หนึ่งคงเพราะความสวย สองอาจเพราะไม่คุ้นหน้าในมหาวิทยาลัย แต่อาจจะคุ้นหน้าในสื่อโซเชี่ยลมีเดียหรืออาจจะตามสื่อโฆษณาต่างๆ ที่ฉันเคยร่วมงาน ทว่าฉันด้อนท์แคร์สายตาที่มองอย่างใคร่รู้ โต๊ะว่างที่เหลือเพียงตัวเดียวจึงถูกฉันจับจอง

"วีนัสนี่หว่า กูจำได้"

"ใช่ดิ สวยว่ะ"

"ที่มีข่าวแย่งแฟนเพื่อนไปเมื่อสามเดือนก่อนน่ะเหรอวะ"

ฉันตวัดสายตามองไปยังโต๊ะข้างๆ มีผู้ชายนั่งอยู่สี่คน หากพูดถึงเรื่องที่เป็นความจริงฉันคงไม่คิดอะไรเลย แต่ประโยคสุดท้ายมันใช่ที่ไหนกัน และพอฉันหันไปมอง พวกเขาก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้ม บ้างก็โบกมือบ้ายบาย แต่อย่าคิดว่าฉันจะยิ้มตอบ กล่าวหากันแบบนั้นมันต้องโดน...

"มีอะไร"

ทว่ากลับมีคำถามลอยมาจากตรงหน้าก่อนที่ฉันจะได้โต้ตอบ ฉันละสายตาจากคนพวกนั้นมองพี่มังกร เขาสวมใส่ชุดนักศึกษาธรรมดาไม่ได้สวมใส่เสื้อช็อป สวมกางเกงยีนส์สีซีด รองเท้าก็เป็นผ้าใบคอนเวิร์สสีขาวธรรมดาแทนรองเท้าหนัง คนละลุคกับตอนที่มารับฉันไปกินข้าว แบบนั้นดูเป็นผู้ใหญ่และหล่อสมาร์ทกว่านี้ และเหมือนว่าพี่เขาจะไม่ได้ถามฉันนะ เขาถามไอ้พวกสี่กุมารนั่นต่างหาก

"กูถามพวกมึงว่ามีอะไร" เขาถามย้ำคนพวกนั้น น้ำเสียงแข็งกร้าวและดังกังวาล

"เปล่าพี่ พอดีเจอคนสวยเลยยิ้มทักทายเฉยๆ"

หนึ่งในสี่ตอบ ส่วนอีกสามหลบสายตาไปทางอื่น ดูแล้วพี่มังกรคงจะอำนาจบาตรใหญ่น่าดูถึงทำคนพวกนี้กลัว รวมถึงคนอื่นที่มองฉันก่อนหน้าก็หันหน้าหนีไปทางอื่นกันหมด

ก็เขาใกล้เรียนจบปีสี่แล้วนี่ คงเป็นรุ่นพี่ที่รุ่นน้องเคารพและเกรงกลัวนั่นแหละ

"แน่ใจว่าแค่นั้น"

"คร้าบพี่มังกร แค่นี้จริงๆ ครับ"

สิ้นคำตอบพวกเขาก็สะกิดชวนกันลุกออกไปจากโต๊ะ อันตธานหายไปอย่างรวดเร็ว พี่มังกรตวัดสายตากลับมามองฉัน เดาว่าคงเห็นฉันทำหน้าบูดถึงได้รู้ว่าต้องมีอะไรสักอย่าง

"คนพวกนั้นพูดว่าวีแย่งแฟนเพื่อน" ฉันตัดสินใจพูด เผื่อเขาจะไปจัดการให้เพราะเรื่องนี้ไม่เป็นความจริง ฉันไม่ยอม

พี่มังกรพยักหน้า นั่งลงฝั่งตรงข้ามแล้วแบมือมาตรงหน้า ไม่ถามต่อว่าสิ่งที่ฉันพูดคืออะไร เขาคงเคยได้ยินข่าว หรือไม่ก็ไม่สนใจเพราะไม่ใช่เรื่องของตัวเอง

"เอาของอะไรมาให้"

"เอาไปดูเองค่ะ คุณแม่ฝากมาให้เนื่องจากที่พี่มังกรพาวีไปกินข้าวดูหนังอย่างมีความสุขมาครบทั้งสามครั้ง"

ถุงกระดาษสีดำของแบรนด์ Sirin จิลเวอรี่ถูกวางลงบนมือของเขา พี่มังกรไม่ได้เปิดดู เขาเอามันวางลงด้านข้าง

"ฝากขอบคุณคุณป้าสิริณด้วย"

"ค่ะ จะกราบลงแนบอกให้เลย แล้วบอกด้วยว่าพี่มังกรซาบซึ้งใจมาก"

เขากระตุกยิ้มมุมปากนิดๆ ด้วยใบหน้าเรียบเฉย จะว่าไปฉันก็อยากรู้จักนิสัยใจคอเขาให้มากกว่านี้ อยากรู้ว่าทำไมถึงตีสีหน้านิ่งขรึมเหมือนคนเย็นชาเก่ง แต่ลึกๆ ฉันรู้สึกว่าเขาดูกวนและยียวนเก่งอยู่ไม่น้อย ตรงนี้นั่นแหละที่ทำให้ฉันสงสัยว่าเขาเป็นคนยังไงกันแน่

"วีถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ"

เขาพยักหน้า

"ทำไมพี่ถึงทำตามคุณพ่อคุณแม่เรื่องหมั้นล่ะคะ"

"แล้วเธอล่ะ"

"เหตุผลของวีคือเป็นลูกที่ดีค่ะ พ่อแม่ต้องการอะไร ถ้าให้ได้วีก็ให้ อีกอย่างพี่มังกรก็หล่อ รวย ได้ดองด้วยก็มีแต่ผลดีใช่ไหมล่ะคะ บอกเหตุผลของพี่มังกรให้วีรู้หน่อยได้ไหมคะ เห็นบอกมีธุระแล้วฟาดด้วยเงินทุกครั้งเลย พี่มีแฟนแล้วใช่ไหมล่ะ ถ้ามีแล้วมายอมหมั้นกับวีทำไม"

เจอฉันพูดยาวเหยียดพี่มังกรก็นิ่งไปเลย เขาจ้องหน้าฉัน นัยน์ตาคมดุ ทว่ามีเสน่ห์เหลือล้นเล่นเอาฉันร้อนผ่าวพวงแก้มขึ้นมาดื้อๆ ก็ถ้าให้พูดตามจริง คู่หมั้นก็เหมือนกับแฟน ลองคิดเล่นๆ ว่าเขาเป็นแฟนฉัน มันก็น่าเขินอยู่ไม่น้อยหากถูกจ้องมองขนาดนี้

แต่ไม่กี่วินาทีพี่มังกรก็เบือนหน้าไปมองโต๊ะข้างๆ ที่ตอนนี้มีกลุ่มแก๊งใหม่มาจับจอง หนึ่งในสี่ยักคิ้วให้เขา เดาว่าคงเป็นเพื่อนของเขาเพราะทุกคนจ้องมองมาที่ฉันอย่างสนใจผิดกับแก๊งเมื่อครู่ที่หลบสายตา

"เอาไว้จะตอบในแชทแล้วกัน เดี๋ยวพี่ไปส่งที่รถ"

เขาลุกจากที่นั่ง หยิบถุงกระดาษติดมือมาด้วย รวมถึงคว้าข้อมือของฉันพาเดินมายังลานจอดรถ สัมผัสที่แตะต้องตัวกันครั้งแรกทำให้ฉันประหม่า อยากกระตุกมือหนีแต่ก็ไม่อยากทำให้เขาเสียหน้าต่อหน้าคนอื่นจึงกดอาการทุกอย่างเดินตามต้อยๆ

ครั้นเดินมาถึงรถมินิคูเปอร์สีเหลืองของฉัน ข้อมือก็ถูกปล่อยอัตโนมัติ พี่มังกรทำตัวสุภาพบุรุษเปิดประตูรถให้ ทว่าฉันยังไม่หมดเรื่องคุย ก่อนจะก้าวขาขึ้นรถจึงหันไปคุยกับเขาอีกครั้ง

"ขออีกคำถามเดียวค่ะ"

และเขาก็ยังคงพยักหน้าตอบรับ

"จ้างงานวีเหรอคะ ทำไมไม่เห็นบอกกันเลย"

"ผู้ใหญ่เขารีเควสต์มา"

เข้าใจแล้วล่ะ ไม่ว่าจะเป็นเขาหรือฉัน ก็มีผู้ใหญ่ชักนำชีวิตกันทั้งคู่