เข้าสู่ระบบKinuha ni Janus ang phone ng babae at tinignan ang text. Saka niya 'yun inis na itinapon pabalik sa mesa. May malamig at masamang kilap sa kanyang mga mata."Are you two idiots, or am I?" Tiningnan niya si Era nang may matinding paghahamak. "Kahit pumayag si Luna na pumunta, sa tingin mo ba tanga sina Hunter at ang mga Padilla? Are they just going to let her go there alone?"Alam ni Janus na pumunta si Luna sa Alphaland noong araw na 'yun. Pero sobrang higpit ng security ni Hunter, kaya hindi siya makakita ng pagkakataon para gumawa ng kahit anong galaw. Malinaw na mananatiling kaledad ang seguridad ng mga Montenegro sa mahabang panahon. Ibig sabihin, walang kwenta ang plano nina Era at Aubrey.Naramdaman naman ni Era ang matinding kaba."Eh anong gagawin ko?"Hindi naman siya pwedeng pumasok nang patago sa mansyon ng isang Hunter Montenegro, lasunin si Luna, at ilabas ang katawan nito! Parang pagpapakamatay na rin ‘yon!"Basta, bukas ang huling araw mo." Ngumisi si Janus at kalmadon
Narinig ni Luna ang pagtayo nito at ang paglakad papunta sa kanya. Sa pagkakataong 'to, hindi na siya nagkunwaring tulog. Iminulat niya ang mga mata at tiningnan si Hunter."Paano mo laging nalalaman?"Hindi agad sumagot si Hunter. Ipinatong niya ang isang kamay sa likod ng ulo nito at ginamit ang isa para itaas ang unan. Nang nakasandal na ito sa headboard, dahan-dahan niyang pinisil ang pisngi nito."Siyempre. Nothing about you can escape my sharp eyes."Nang marinig 'yun, hindi napigilan ni Luna ang matawa. Noong araw, kailan ba siya naglakas-loob na makarinig ng ganitong mga salita mula sa lalaking 'to? Bawat pangungusap nito noon ay napakatigas at napakaseryoso.Pero ngayon, nakakapagsalita na ito ng mga matatamis na salita nang napakanatural, na parang humihinga lang. Itaas niya ang kamay at hinawakan ang mainit nitong kamay. Saka siya nagpout."Kanina habang pauwi kami, tinawagan ako ni Aubrey."Bahagyang kumunot ang noo ni Hunter. "Anong kailangan niya?"Saka may naisip
Sa litrato, may isang maliit na batang babae, mga isa o dalawang taong gulang lang, na nakayakap sa isang plush toy. Abot-tainga ang ngiti nito. Mukha siyang masaya, buhay na buhay, at makulay ang buhay. Sobrang layo sa maingat at tahimik na Luna na kinagisnan niya sa paglipas ng mga taon.Sa unang tingin pa lang sa litrato, nakilala na niya agad ang sarili niya.Siya ang batang 'to.Ito siya noong bago pa siya ampunin ng mga naging adoptive parents niya. Biglang nanginginig ang buong katawan niya sa kaba.[Anong nalalaman mo?]Misteryo pa rin sa kanya ang sarili niyang pinagmulan.Kaya paano nalaman ni Aubrey ang lahat?Sa tabi niya, hindi nakikita ni Enzo ang screen ng phone niya, pero ramdam na ramdam nito ang biglang pagbabago ng emosyon niya. Pero sa pagkakataong 'to, hindi na nagtanong si Enzo.Mabilis na nagpatuloy sa pagtakbo ang sasakyan hanggang sa makarating sila sa mansyon ni Hunter. Pagkahinto ng kotse, may nagbukas ng pinto mula sa labas.Tumingin si Luna sa itaa
Hinawakan ni Pia ang dibdib niya, may mabigat na sakit na nakatambay doon.Sa halip na sumagot, nagtanong siya, "Is your father still at the estate?" "Nasa training grounds siya," mabilis na sagot ni Ethan.Naglagay ang Lolo Richard nila ng mga bantay sa mansyon para bantayan ang bawat kilos ni Raul. Kahit maaga siyang nag-retire, sanay na sanay si Raul sa paulit-ulit na gawain, at nagpapalipas ng inis sa gym nang ilang oras."Talagang mukhang wala siyang pakialam," komento ni Pia, habang nag-iingat na maging mahigpit ang mga kamay niya sa pagkakatikom. "Pag-uwi ng Lolo niyo ngayong gabi at kapag nagtanong tungkol kay Luna, sabihin mo ang totoo. Tell him our little girl spent her whole life surviving on her own, used to swallowing her pain. Sabihin mo sa kanyang nung nalaman niya ang ginawa ni Raul, hindi niya 'to sinisi—binigyan pa niya 'to ng dahilan kung bakit nito pinatakas si Era."In-adjust ni Ethan ang kanyang salamin, may maitim at kalkuladong kislap sa kanyang mga mata. "Unde
Wala talagang loyalty ang taong 'to kapag may girlfriend na, inis na naisip ni Enzo.Pero hindi na rin siya gaanong nagulat na kinwento iyon ni Hunter kay Luna. Dahil alam niyang sobrang close nina Luna at Dani, itinabi muna ni Enzo ang kanyang yabang at maingat na pumili ng mga salita."'Wag kang mag-alala. Sa pagkakataong 'to, hindi na manghihimasok si Ate Eve at ang buong pamilya para pagbantaan ang bestfriend mo." Inisip niya agad na nag-aalala si Luna na baka gipitin ulit ng pamilya nila si Dani.Kumunot ang noo ni Luna. "Hindi 'yun ang ibig kong sabihin. Tanggapin ka man ulit ni Dani o hindi… at anuman ang mangyari sa relasyon niyo sa future… ang desisyon mong mag-resign ay hindi niya na obligasyon para pasanin.""Enzo, desisyon mo 'yun. 'Wag mong isisi kay Dani."Hindi malakas ang boses niya, pero sobrang talim ng mga salita niya, na parang malamig na tubig na pumatak kay Enzo.Hindi siya ang unang taong nagsabi nito sa kanya, pero dahil mula 'to kay Luna, talagang nakinig si En
Sa loob ng silid, nakaupo si Luna sa isang malambot na armchair habang gumagana na ang mga silver needles sa katawan ng ginang.Nakatakip ang makakapal na kurtina kaya nahaharangan ang liwanag ng araw sa labas, pero ang loob ng kwarto ay napakainit, tahimik, at masarap sa pakiramdam.Nang tumingin siya sa ibaba, nagtama ang mga mata nila ni Pia—na may malambot at matatag na tingin. Biglang naintindihan ni Luna kung bakit pakiramdam niya ay ligtas na ligtas siya rito.Ngayong dalawa na lang sila, hinawakan ng ginang ang kamay niya, ayaw na magkaroon sila ng anumang agwat. Ang boses nito ay pabalik-balik sa lambing at galit. "Kung nasasaktan ka o nagagalit sa nangyari, sabihin mo lang sa 'kin, hija. Pag-uwi ng Don ngayong gabi, sisiguraduhin naming mapaparusahan nang matindi ang asawa ko."Umalis si Don Richard at ang asawa nito para bisitahin ang isang maysakit na war comrade at mamayang gabi pa ang balik ng mga ito."Kung hindi po ako kumportable..." Huminto si Luna, tsaka nagbigay n







