คนไม่ใช่ [2/2]

“กลับอะไรค่ะเจ้ มันดึกขนาดนี้ แล้วผู้หญิงคนเดียวอันตรายค่า เดี๋ยวพวกเราขอทำงานอีกหน่อย จะไปส่งนะคะ” ยิปโซรีบห้ามปรามทันที

“นั่งอยู่ตรงนี้สักแป๊บนะเจ้ ขอพวกเราแก้งานสักแป๊บ เดี๋ยวจะไปส่ง”

ทำให้หลังจากนั้นไซซีจึงได้นั่งมองคนน้องในบทบาทการลงมือทำอะไรสักอย่างด้วยใจกระชุ่มกระชวย

น้องวาในมุมมองที่ไม่เคยเห็น ดู ๆ ไปแล้วเท่ชะมัดยาดเลย เห็นแล้วเหมือนใจสั่นแตกอย่างไม่อาจควบคุม

นั่งมองเพลิน ๆ หลายสิบนาที อยู่ดี ๆ คนน้องก็วิ่งเข้ามาหา ทำเอาเธอต้องรีบเก็บท่าทีสงวนอาการเอาไว้

“รอที่นี่อย่าเพิ่งไปไหนนะ เดี๋ยวจะกลับมารับไปส่งที่หอ”

“ได้ พี่จะรอ”

เธอพยักหน้าตอบรับเหมือนหมาโง่ ซึ่งหลังจากเห็นว่าเธอตอบรับยินยอมรอตามคำพูดตน อีกคนก็รีบวิ่งออกจากห้องไปจนเห็นเพียงแผ่นหลังกว้างลับไปไว ๆ ท่ามกลางความมืด

ไซซีไม่รู้ว่าเธอนั่งรอคนน้องนานแค่ไหนแล้ว เพราะลืมเอาโทรศัพท์มือถือติดตัวตามมาเลยอดดูเวลา พอจะไปถามเวลากับน้อง ๆ ทั้งสี่คนก็เกรงใจอีก เลยยอมกัดฟันทนนั่งรอต่อ

“เที่ยงคืนแล้วเหรอเนี่ย” ยิปโซบ่นเสียงโอดโอย

“เที่ยงคืนแล้วเหรอคะ”

เธอถามกับสาวรุ่นน้องต่างคณะหน้าตื่น เนื่องจากไม่คิดจริงๆ ว่าจะนั่งรออีกฝ่ายมาเป็นชั่วโมงกว่า ๆ แล้ว

“ใช่ค่ะเจ้ กว่างานจะเสร็จก็เข้าวันใหม่แล้ว”

“เจ้จะรอไอ้หมาว้อมันต่อไปมั้ยคะ พอดีพวกหนูจะกลับห้องแล้วค่ะ คืนนี้เหนื่อยไม่ไหวจริง ๆ” ยิปโซถาม

“พี่อยากรอต่อน่ะ กลัวน้องวากลับมาไม่เห็นพี่ แล้วจะโกรธกันอีกที่ไม่รอกันตามที่รับปาก” เธอว่าเชิงขบขัน

“งั้นเดี๋ยวหนูจะส่งข้อความบอกมันนะคะ ว่าพี่รออยู่ ถ้ามันกลับมาจะได้ไม่โกรธพี่เป็นบ้าเป็นหลัง”

“ขอบคุณจ้ะ” เธอกล่าวขอบคุณออกไป

“ไม่เป็นไรค่า พวกหนูกลับแล้วน้า คืนนี้เหนื่อยไม่ไหวจริงๆ ค่ะ” ยิปโซเอ่ย

“ถ้าเจ้เปลี่ยนใจอยากกลับก็บอกได้นะคะ รอพวกนั้นเก็บของเสร็จก็จะกลับแล้ว”

“ไม่เป็นไรจ้า พี่ขอรอเหมือนเดิมดีกว่า” ส่ายหน้าเป็นการปฏิเสธ

“ป้ะ! ยิป พวกกูเสร็จล่ะ” กระทิงเดินเอาแขนมาพาดไหล่เพื่อนสาว

“เจ้จะกลับกับพวกเราด้วยมั้ยครับ” หมื่นแสงถาม

“พี่ขอรอเพื่อนเราอยู่นี่ดีกว่า พวกเรากลับกันได้เลย”

“เจ้ไม่กลัวเหรอครับ” สิบหมื่นเอ่ย

“ไม่หรอก เห็นงี้พี่ก็พอมีฝีไม้ลายมือเหมือนกันนะ” ยักคิ้วจึก ๆ

“งั้นพวกเรากลับแล้วนะคะ ขอโทษนะคะที่ไม่ได้อยู่รอเป็นเพื่อน” ยิปโซบอกเชิงขอโทษ และโบกมือลา

“เดินทางปลอดภัยนะจ๊ะ” เธอโบกมือลาเด็กทั้งสี่ที่ดูเหนื่อยล้าสุด ๆ อย่างเอ็นดู

“พอต้องมานั่งอยู่ในห้องปฏิบัติการนี้คนเดียว ก็แอบเหงาหน่อย ๆ เหมือนกันนะ” พึมพำเสียงเบา

นับว่าดีที่เธอเป็นประเภทจิตแข็ง ไม่ค่อยหวั่นเกรงกลัวอะไร หรือชอบจิตปรุงแต่งและสมองไหลจินตนาการล้านแปดไปทั่ว

ดังนั้น เธอเลยสามารถนั่งทนรอคนน้องเหมือนหมารอเจ้าของด้วยตัวคนเดียวได้โดยไม่มีอาการหวาดกลัวเกรงจนสติแตกหลุดออกมาให้เห็นผ่านสีหน้าแววตา

หญิงสาวนั่งกอดอกรอคนที่บอกให้รอเนิ่นนาน ตัวเธอในตอนนี้ไม่ต่างจากหมาที่เฝ้ารอเจ้าของกลับคืนมารับตามคำพูด

“ง่วงชะมัด”

บ่นเสียงงุ่นง่วง ไม่รู้ไอ้เด็กนั่นจะปล่อยให้เธอรออีกนานแค่ไหนกัน

จากแรก ๆ ก็รอได้ด้วยตาใสแจ๋วอย่างมั่นคง พอเริ่มดึกนานเข้าตัวก็โงนเงนหลับ ๆ ตื่น ๆ เป็นตุ๊กตาล้มลุก กระทั่งเผลอหลับไปเข้าจริง ๆ แบบไม่รู้ตัวหลังจากนั้น

เสียงนกแผดร้องลั่นต้อนรับยามเช้า ปลุกให้คนตื่นง่ายเพราะประสาทสัมผัสไวต้องลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความมึนเบลอ

“หลับไปตอนไหนวะ” ยกมือลูบหน้าตัวเองแรง ๆ เพื่อไล่ความง่วงงุ่น

“แล้วนี่มันกี่โมงแล้ววะเนี่ย”

“รอจนหลับ มาตื่นอีกทีเช้า ถ้าอีกสองหน่อมันรู้นะ คงพากันแซวยับยันลูกบวช”

ว่าพลางส่ายหัวกับความทุ่มเทนี้ของตัวเอง ก่อนร่างสูงโปร่งจะเดินหน้าง่วงไปเปิดประตูห้องปฏิบัติการที่ใช้หลับนอนเพื่อกลับห้องตน

ทว่า กลับไม่คาดคิดว่าพอเดินเตะฝุ่นออกมาได้ไม่ไกลมากเท่าไร ดันเดินสวนเข้ากับรุ่นน้องอีกสี่คนเข้าพอดี

“เจ้?” ยิปโซเรียกสาวรุ่นพี่ที่เดินหน้าง่วง ๆ ด้วยความตกใจ

“เจ้รอไอ้วาจนถึงตอนนี้เลยเหรอครับ” กระทิงถามเสียงสูงอย่างคาดไม่ถึง

“ใช่”

พยักหน้าตอบแบบมึน ๆ คำตอบจากปากรุ่นพี่สาวต่างคณะทำเอาคนได้ยินต่างพากันหน้าแห้ง จนไม่รู้จะพูดคำไหนออกมาดี

“งั้นเดี๋ยวพวกเราจะไปส่งนะครับ” สิบหมื่นกล่าว

“ขอบคุณนะ รบกวนด้วยจ้ะ”

ไซซีได้แต่ยิ้มแห้งขอบคุณ เพราะตอนนี้เธอรู้สึกปวดเนื้อตัวไปหมด กลัวว่าถ้าจะปั่นจักรยานกลับถึงหอคงเที่ยงเข้าพอดี เนื่องจากถนนมหาลัยมันเนินเยอะเกินไปเป็นลูกระนาด

“ดูเพื่อนพวกมึงทำกับเจ้เขาสิ กูล่ะหมดคำจะพูดกับมัน”ยิปโซบ่นเสียงเบากับอีกสามหน่อ ด้วยกลัวคนที่เดินนำหน้าจะได้ยิน

“ผมยอมรับเลยครับว่าครั้งนี้วาทำเกินไปจริง ๆ” สิบหมื่นพูดอย่างเห็นด้วย

“แต่กูกับตกใจที่เจ้เขามากกว่า โคตรจะทุ่มอะ ยอมนั่งรอเพื่อนสันดานหมาพวกเราจนถึงเช้า กูโคตรไม่อยากจะเชื่อ” กระทิงกระซิบกระซาบแบบใส่อารมณ์

“คนมันรัก อะไรมันก็เป็นไปได้ทั้งนั้นล่ะ” หมื่นแสงว่าน้ำเสียงปลง ๆ