แก่กว่าแล้วไง

หลังจากวันนั้นไซซีก็ได้หายหน้าหายตาไปหลายวัน ไม่มีมาป้วนเปี้ยนวนเวียนรอบตัวหนุ่มรุ่นน้องดังเก่า

และเพื่อนอีกสี่คนเองก็ไม่คิดพูดถึงเรื่องของรุ่นพี่สาวต่างคณะขึ้นมาแม้แต่ครึ่งคำสักคนเดียว ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่รุ่นพี่สาวเฝ้ารอเพื่อนพวกตนเหมือนหมารอเจ้าของถึงเช้า แต่เพื่อนหน้าหมากลับลืมมันไปแบบไม่น่าให้อภัย

“พวกมึง” เขาเกริ่นเรียกอีกสี่หน่อ

“ว่า”

“ช่วงนี้แม่ป้าได้มาหาพวกเราบ้างไหมวะ”

“แล้วมึงจะถามหาเจ้เขาไปทำไม? เจ้มันหายไปก็ดีสำหรับมึงแล้วไม่ใช่หรือไง” ยิปโซปรายตามอง

“นั่นน่ะสิครับ ที่ผ่านมาวาแทบไม่สนใจเจ้เขาเลย ทำไมอยู่ๆ วันนี้ถึงมาสนใจถามหาล่ะครับ” สิบหมื่นเอ่ยบ้าง

“กูแค่ถามเฉย ๆ เองไหมวะ พวกมึงสองคนจะใส่กูซะยับไปทำไม” บอกสีหน้างง ๆ

“กูว่านะ เจ้เขาหายไปแล้วดีนี่ จะได้ไปเจอคนดี ๆ บ้าง” กระทิงพูด

“แล้วกูไม่ดีตรงไหน” เขาถามกลับอย่างไม่เข้าใจ

“มึงไม่ดีตรงที่ชอบผีเข้าผีออกไง” ยิปโซถอนหายใจก่อนจะกล่าวน้ำเสียงจริงจัง

“พี่เขาทนมาชอบมึงได้สองปีก็เกินแล้วเว้ยวา เป็นกูเจอแบบนี้ยอมแพ้ไปตั้งแต่สามเดือนแรกแล้วมึง”

“ใช่ครับยิป เป็นผมยอมแพ้ไปตั้งแต่สามเดือนแรกแล้ว”

“กูก็ไม่ได้ขอให้มาชอบ มาทนจีบไหมวะ”

“แล้วทำไมตอนพี่เขาหายไปถึงงุ่นง่านแบบนี้ล่ะ” หมื่นแสงมองคนหงุดหงิด

“ไม่รู้โว้ย!”

“พอเถียงต่อไม่ได้ ไม่เข้าใจก็หนีปัญหาตอบไม่รู้ ๆ มันตลอด”

ยิปโซจิกตาใส่หมาว้อ เธอเกือบยืดตัวไปตบหัวมันถิ่มโต๊ะล่ะ ถ้าไม่ใช่ถูกลูกคู่กดบ่าเอาไว้ก่อน

“ใจเย็น ๆ ยิป ต้องเข้าใจมัน ว่ามันติดลบเรื่องความรัก” กระทิงลูบหลังคนหัวร้อน

“เฮียวา!”

ยังไม่ทันให้เอ่ยอะไรกันต่อ เสียงร้องตะโกนเรียกชื่อเจ้าของประเด็นก็ดังลั่นขัดบทสนทนาขึ้นมาเสียก่อน

“มีไรวะโจ เรียกเฮียมึงซะลั่นมหาลัยเลย” กระทิงถามรุ่นน้องต่างคณะ

“พวกพี่รู้เรื่องนี้หรือยัง ๆ”

“เรื่องอะไร?”

“ก็ที่เจ้ซีไม่มาหาเฮียวา ก็เพราะเจ้ซีไปคบกับเสี่ยแล้วไงพี่” หนุ่มรุ่นน้องเล่า

“ผมทันเห็นเสี่ยที่ว่านั่นด้วยนะ หน้าตานี่อื้อหือเลย เห็นแล้วใจแตกเลยอะ”

“หน้าตามันยังไง” พันวาถามรัวเร็ว โดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าน้ำเสียงเขาตอนเขามันน่ากลัวขนาดไหน

“บอกเลยโคตรชูการ์แด้ดดี้อะไรนั่นมากเฮีย แบบทรงเจ้าพ่ออะ หน้านี่โคตรคมเลย” บอกสายตาวิบวับเป็นประกาย

“พวกพี่รู้ป้ะตอนผมเห็นหน้าเสี่ยเจ้ซีอะ โคตรอยากตะโกนถามมากว่ายินดีรับเด็กเพิ่มไหม ไม่ขอเอาเงินมาสักบาทเดียว ขอแค่ตื่นมาเจอหน้าพระเจ้าสร้างนี้ทุกเช้าก็พอ”

ยิ่งได้ฟังคำกล่าวจากปากรุ่นน้องใบหูก็คล้ายจะร้อนผ่าวดุจไฟลน มือกำหมัดแน่น เขาไม่รู้ว่าตัวเองกำลังเป็นบ้าอะไรอยู่ แต่ในอกตอนนี้มันแสนเกรี้ยวโกรธกับสิ่งที่หูได้ยินสุด ๆ

“มึงรู้ไหมว่าแม่ป้ากับเสี่ยนั่นอยู่ไหน?” ถามตาแข็งกร้าว

“ไม่รู้ว่าได้ยินมาถูกไหม แต่ก่อนผมจะมาเล่าให้เฮียฟัง เหมือนจะได้ยินว่าจะพากันไปที่หอนะ”

ว่าน้ำเสียงไม่มั่นใจ พอรู้ถึงจุดหมายปลายทางที่ต้องการกายสูงก็พลันลุกพรวดจากโต๊ะม้าหินอ่อนด้วยความเร่งรีบ โดยไม่คิดสนใจหรือบอกกล่าวกับเพื่อนในกลุ่มใด ๆ

“เฮ้ย! ไอ้วาจะรีบไปไล่ควายที่ไหนวะ”

เสียงร้องตะโกนด่าไล่มาตามหลังมันไม่ได้ทำให้ขายาวหยุดชะงักหรือคิดหันไปตะโกนด่ากลับสักคำ

เพราะใจเขาไม่ได้จดจ่อกับคำพูดของเพื่อนร่วมตาย อันมันไปจดจ่อกับคำบอกเล่าจากปากรุ่นน้องต่างคณะแทน

“ไอ้เวร ไม่รอพวกกูเลยนะห่า”

ยิปโซด่ารวดเดียวเสียงหอบเหนื่อย กว่าเธอกับอีกสามหนุ่มจะตามเจ้าตัวทัน ก็ต้องบิดคันเร่งกันแทบมิด มิหนำซ้ำยังต้องมานั่งอัดซ้อนกันสี่คนกับมอเตอร์ไซค์คันเดียว เพื่อความรวดเร็วอีก

คนทั้งห้ายืนอยู่หน้าหอโทรม ๆ ที่มีบรรยากาศ และสภาพแวดล้อมรอบ ๆ อันสุดแสนจะช่างวังเวง ขนาดตอนกลางวันยังพาขนอ่อนลุกชันมากขนาดนี้ ไม่อยากจะคิดสภาพถึงตอนดึกดื่นเลยว่าจะสยองขวัญมากขนาดไหน

ไม่รู้เจ้แกทนอยู่กับสภาพแวดล้อมบรรยากาศพวกนี้ไปได้ยังไง โดยไม่จิตตกไปซะก่อน แค่เธอเห็นยังกลัวจนเกือบสิงร่างเพื่อนข้างกายแล้ว

“แล้วเมื่อคืนมึงบอกให้เจ้แกออกจากหอโทรม ๆ วังเวงนี้ไปส่งข้าวให้ตอนดึก ๆ อะนะ? มึงคิดห่าไรอยู่วะวา!” ยิปโซถามกับคนที่ยืนนิ่งจ้องหอรุ่นพี่สาวต่างคณะเงียบ ๆ

“ถ้ากูรู้กูคงไม่ทำ” เขาตอบ

“ไอ้เปรต กูล่ะหมดคำจะพูดกับมึงจริง ๆ”

ด่าสีหน้าราวกับเหนื่อยใจเต็มทน พันวาไม่คิดสนใจในคำด่าว่าของเพื่อนสาวเพียงคนเดียวในกลุ่ม มือหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ก่อนจะกดโทรหาคนปลายสาย

“ลงมาหาหน่อย”

ครั้นอีกฝ่ายกดรับแล้ว ก็เปล่งเสียงบอกกับคนบนหอพักโทรม ๆ แล้วกดวางสายไป

“มาทำไม?”

ไซซีถามกับคนน้องอย่างงง ๆ น้ำเสียงติดเหนื่อย สายตากวาดมองร่างสูงแบบไม่เข้าใจยามเห็นอีกคนมาหาถึงที่ ก่อนจะลากขึ้นไปมองกลุ่มเพื่อนสนิทอีกสี่คนเป็นการถามผ่านทางสายตา

“ที่ลงมาช้าแบบนี้คือกำลังเอาคนแก่นั่นอยู่ใช่มั้ย? ผมคงโทรไปขัดจังหวะสินะ” ตะคอกถาม

“เป็นบ้าอะไร? โทรเรียกพี่ให้ลงมาหาเพื่อด่าพี่อะเหรอ แล้วไอ้ที่เราพูดมันคืออะไร พี่ไม่เข้าใจ”

ไซซีทั้งไม่เข้าใจทั้งหงุดหงิด ไม่รู้ไอ้เด็กนี่มันเป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีก ปกติก็ผีเข้าผีออกมากอยู่แล้ว แต่วันนี้กลับมาแปลก เหมือนจะดูผีเข้าหนักกว่าทุกวัน

ทำให้ขนาดเธอที่เคยคุ้นชินกับความอะไรเทือก ๆ นี้ ยังแอบมีเผลอหลุดมองเหม่ออย่างหมดคำจะพูดไปพักหนึ่ง

“ไม่ต้องมาทำเป็นไม่เข้าใจ รู้ไหมเรื่องที่แม่ป้าไปอะไรกับเสี่ยแก่นั่นมันดังกระฉ่อนไปทั่วมอแล้ว”

“แล้วที่ไม่รู้แบบนี้คงทำกับเสี่ยนั่นจนลืมโลกสินะ” เค้นขำในลำคอ

“แล้วยังไงต่ออะ?”

ไซซีกอดอกมองคนฟึดฟัดเป็นหมาบ้า และสถานการณ์ตอนนี้ช่างไม่ต่างจากผัวที่จับได้ว่าเมียแอบไปเล่นชู้นอกบ้านเลยจริง ๆ

ใจเธอมันก็อยากจะฟินอยู่หรอกนะ แต่ก็อีกครึ่งก็แอบมีความไม่ชอบใจกับการว่ากันยับ ๆ ทันทีที่เห็นหน้ากันแบบนี้ซะมากกว่า

“แก่แล้วมันยังไง ทั้งที่เรายังเป็นฝ่ายบอกพี่ว่าไม่ชอบคนที่รูปลักษณ์เลย ถ้าพี่จะไปคบกับคนแก่กว่ามันไปหนักหัวเราที่ตรงไหนล่ะ?” ตอบสวนกลับนิ่ง ๆ

ทว่า ในใจไม่รู้จะโกรธหรือเอ็นดูกับการกล่าวหานี้ของหมาเด็กดี ไม่รู้อีกคนไปได้รับข่าวสารมาแบบไหนกัน ถึงได้คิดว่าลุงเธอกลายเป็นเสี่ยเลี้ยงของเธอไปเสียแล้ว

ถ้าลุงเธอรู้เรื่องนี้คงมีขำท้องแข็งกันไปข้างกับความช่างจินตนาการราวกับคนสมองไหลนี้ของเด็กรุ่นใหม่สมัยนี้

ยิ่งได้ยินคำตอบจากปากคนพี่พันวายิ่งกรุ่นโกรธ ในอกมันคุกรุ่นจวนเจียนจะแตกอย่างไม่อาจห้าม

เขากำลังสูญเสียความเป็นตัวเองเพียงเพราะหูได้ยินคำตอบที่พาให้ใจอึดคับแน่น กายสูงจึงสั่นเทาด้วยความโกรธจัดประหนึ่งกระทิงกำลังคุ้มคลั่ง

“ที่มาเป็นบ้าโวยวายถามกันถึงที่นี่ คือหวงพี่ หรือหวงก้าง”

ไซซีกล่าวกับคนน้องน้ำเสียงสายตาอ่อนแรง เธอไม่ได้ถามประชดประชันหรือรั้นอยากจะเอาชนะเลยไล่ต้อน หรืออะไร แต่ตอนนี้เธอรู้สึกตัวเองเหนื่อยมากจริง ๆ

กลับกลายเป็นฝ่ายพันวาที่พูดไม่ออกบ้าง เมื่อได้ยินคำพูดจากปากคนตรงหน้า พาให้ใบหน้าหล่อเหลาเหม่อชะงักตะลึงงันจนลืมความเกรี้ยวโกรธที่มีไปชั่วคราว

“ไอ้วาใจเย็นมึง”

กระทิงรีบเข้ามาห้ามคนหัวร้อนเป็นไฟ เมื่อเห็นเพื่อนสาวส่งสายตาบอกทางอ้อม

“ใช่ ใจเย็น ๆ”

ยิปโซบอกกับคนที่งุ่นง่านเหมือนหมาบ้า ขณะเดียวกันก็มองรุ่นพี่สาวอย่างเป็นห่วง

เนื่องจากเห็นว่าสีหน้าอีกฝ่ายดูเหนื่อยล้ามาก แถมยังดูยืนต่อแทบไม่ไหวแล้ว เธอไม่อยากให้เพื่อนมันว้อแตก จนสร้างเรื่องให้รุ่นพี่ต้องหนักใจเพิ่ม

“ไม่-” พันวากำลังจะแย้งปากเถียงเพื่อปฏิเสธคำนั้นของคนพี่

“เฮ้ย! เจ้!”

ยิปโซผู้จับตามองรุ่นพี่สาวทุกการกระทำ หลังจากเห็นว่าอีกฝ่ายดูแปลก ๆ ไป ร้องตะโกนเสียงดังด้วยความตกใจ ยามเห็นว่าเจ้าตัวโงนเงนไปมาคล้ายคนจะล้มลงในอีกไม่นาน

“เจ้!”

หญิงสาวมาดแมนในดงชายฉกรรจ์รีบทิ้งเพื่อนเพื่อเข้าไปจับประคองร่างรุ่นพี่ด่วนจี๋

ก่อนจะแผดเสียงเรียกคนที่ฟุบล้มลงใส่เธอพอดิบพอดีดังลั่น เมื่อได้เห็นการช็อกจนสลบไปต่อหน้าต่อตาเป็นครั้งแรกในวัยเลขสอง…