คนไม่ใช่ [1/2]

“วาคะ…”

ยังไม่ให้ทันไล่ต้อนคลุกวงในอีกฝ่ายไปมากกว่านี้ หูกลับได้ยินเสียงเรียกชื่อคนที่ถูกกักเอาไว้ในอ้อมแขนจากด้านหลัง

“วา กับพี่เขาคงไม่ได้…”

เมษามองสลับไปมาระหว่างพันวากับไซซีด้วยสายตาไม่พอใจ ขณะเดียวกันมือก็จับลากท่อนแขนแกร่งออกห่างจากสาวรุ่นพี่

“พี่คิดอะไรอยู่วะถึงมาทำตัวแบบนี้กับผม”

พันผู้เพิ่งจะได้สติหันกลับไปด่าว่ารุ่นพี่สาว ก่อนจะรีบพาอดีตคนเคยค้าม้าเคยขี่หนีจากไป ปล่อยให้ไซซียืนมองตามหลังอย่างไม่เข้าใจ

“อะไรของน้องมัน”

ไซซีไม่เคยชินกับความเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายของหนุ่มรุ่นน้องสักที พาให้มือเผลอยกมือเกาหัว

“เป็นคนพามาเอง แต่ดันปล่อยให้กลับเอง ส่วนตัวเองไปกับคนเก่า เออเอาเถอะ”

บ่นหงุงหงิงกับตัวเอง ขณะเดินกลับหอพักแบบงง ๆ

ตกดึก

ตือดึ๋ง~ เสียงข้อความเข้าเรียกให้คนนั่งเป่าผมให้แห้งอยู่ปลายเตียงต้องหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู

Panwa : ซื้อข้าวมาให้หน่อย

Panwa : มาส่งที่ห้องปฏิบัติการนะ

Panwa : *ส่งรูปภาพ*

“กะ- กรี๊-”

หญิงสาวยกมือขึ้นอุดปากแน่น พร้อมเปล่งเสียงร้องกรี๊ดอู้อี้ในลำคอ

“ครั้งเลยแรกเลยมั้ยวะ ที่น้องมันตอบแชต คงต้องรีบแคปไปติดฝาบ้านไว้แล้ว”

เอ่ยรัวเร็วน้ำเสียงดีใจ พอแคปข้อความนาทีทองเสร็จเรียบร้อยแล้ว กายสูงเพรียวก็รีบมัดรวบมัดผมที่เปียกหมาด ๆ อย่างลวก ๆ และรีบแจ้นออกจากห้องเพื่อไปทำภารกิจระดับจักรวาลโดยไว

ครั้งแรกที่น้องมันตอบในรอบสามปีเลยนะ! งานนี้จะปฏิเสธให้โง่ไปทำไมล่ะคะ ผู้ชายเรียกให้ (เรียกให้ไปส่งข้าว) ไปหาตอนดึกเชียวนะ

หญิงสาวหอบหิ้วถุงใส่กะเพราทะเลพร้อมกับน้ำดื่มขนมนมเนยจนเต็มมือ ขายาวเดินไปยังห้องปฏิบัติการที่ว่าด้วยใจตุ่ม ๆ ต่อม ๆ เพราะมันค่อนข้างดึกมากแล้ว

ยอมมาส่งข้าวรอบดึกเพื่อหวังเจอหน้าผู้ชายก่อนนอน มันจะมีใครใจสู้จนดูบ้าระห่ำเท่าเธออีกไหม

เพียงไม่นานเธอก็สามารถพาตัวเองมายังห้องปฏิบัติการ ที่พวกวิศวะเอาไว้ใช้ทำงานภาคปฏิบัติตอนสี่ทุ่ม

ไซซีโผล่เพียงส่วนหัวเข้าไปมองด้านในห้องปฏิบัติการที่ว่า เพื่อตามหาตัวเป้าหมาย ตาเรียวเฉี่ยวกวาดมองหาคนที่เป็นต้นเหตุทำให้ต้องยอมมาส่งข้าวตอนดึก ๆ ดื่น ๆ อย่างทำตัวไม่ถูก

ถ้าจะพาตัวเข้าไปด้านในเลยก็ไม่กล้า หากจะเรียกหาก็กลัวกลายเป็นจุดรวมสายตาของคนในห้องอีก

“เจ้?”

ยิปโซที่เงยหน้าขึ้นมาพักสายตาด้วยการกวาดมองไปทั่วห้องพอดีเอ่ยด้วยความไม่แน่ใจ

“น้องยิป”

ตอนนี้ไซซีไม่ต่างจากเจอที่พึ่งพิง จึงเรียกชื่ออีกฝ่ายออกไปอย่างดีใจ

“เจ้มาทำอะไรตอนนี้ดึก ๆ ดื่น ๆ คะเนี่ย!” ยิปโซรีบวางงานในมือทิ้งส่ง ๆ แล้วเดินเข้าหาสาวรุ่นพี่

“มาส่งข้าวให้น้องวาค่ะ พอดีน้องวาทักไปบอกพี่ให้เอาข้าวมาให้” ตอบอย่างเดียวไม่พอ มือยังชูถุงข้าวและขนมน้ำขึ้นมาในระยะสายตา

“ว่ายังไงนะ!” ยิปโซตะโกนลั่น

“ไอ้หมาว้อมันสั่งให้พี่มาส่งข้าวตอนนี้น่ะเหรอ”

“ไอ้ตัวดี! มึงมานี่เลย!” เดินเข้าไปบิดหูเพื่อนสนิทตัวต้นเรื่อง พลางลากมาหาสาวรุ่นพี่

“มึงคิดบ้าไรอยู่วะวา! ถึงได้บอกให้เจ้เขาออกมาเวลานี้ กูถามจริงเหอะไอ้สัตว์!”

หญิงสาวด่าเสียงดัง ด้วยความเป็นผู้หญิงเหมือนกัน เธอเลยรู้สึกค่อนข้างรับไม่ได้กับการกระทำนี้ของเพื่อนสนิท แม้ว่าพี่เขาจะเต็มใจทำก็ตาม

แต่ถ้าเพื่อนเธอไม่ได้เป็นฝ่ายบอกกล่าวก่อนมีหรือพี่เขาจะยอมออกมายังด้านนอกตอนดึก ๆ ดื่น ๆ ให้ชีวิตต้องสุ่มเสี่ยง

แล้วดูสิพี่เขาดูเหมือนจะรีบมามาก เสียจนมาทั้งชุดนอนบาง ๆ เสื้อยืดผ้าลื่นตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้น

แล้วเสื้อยืดมันแอบโปร่งบางหน่อยที่ไหน ถ้าตั้งใจมองหน่อยคงมองทะลุเห็นสัดส่วนด้านในง่าย ๆ

ยิ่งเห็นยิปโซยิ่งจะบ้า จนพาให้ลงแรงบิดหูเพื่อนสนิทหนักขึ้นกว่าเดิม

“โอ๊ย ยิปกูเจ็บ” พันวาร้องโอดกับแรงบิดหู

“ใจเย็น ๆ ก่อนยิป” กระทิงรีบเข้ามาห้ามทัพ

“มึงดูเพื่อนมึงทำสิทิง! กูโมโหจนจะร้องไห้แล้วไอ้เหี้ย”

“ใจเย็น ๆ ก่อนครับยิป” สิบหมื่นรีบเข้ามาปลอบคนโมโห

“แล้วนี่เจ้มายังไงครับ”

หมื่นแสงหันไปถามกับคนที่ยืนกอดห่อข้าวขนมตัวลีบ คล้ายกับคนทำตัวไม่ถูกกับสถานการณ์เหล่านี้

“ปั่นจักรยานมาค่ะ” ไซซีตอบเสียงเบา

“มึงดูสิ! แล้วมึงดูระยะห่างหอเจ้เขากับห้องปฏิบัติการเรา เจ้เขาต้องปั่นขาแหกขนาดไหนก่อนเอางี้” ยิปโซผู้อารมณ์ขึ้นบอก

“แล้วตอนนี้มันโคตรดึกอากาศก็เย็นอีก”

“ไอ้วามึงถอดเสื้อช็อปมึงมาให้เจ้เขาคลุมหน่อยดิ๊” หันไปบอกกับตัวต้นเรื่อง

“เรื่องอะไรกูต้องถอด”

“อย่ามาใจดำไอ้ห่า ที่เจ้เขาต้องออกมาดึก ๆ ดื่น ๆ แบบนี้ ไม่ใช่เพราะมึงหรือไง” เท้าสะเอวด่า

“กูไม่ชอบให้ใครมาใส่เสื้อผ้าตัวเอง”

ได้ยินคำตอบปฏิเสธจากปากคนที่ใจคาดหวัง ทำเอาไซซีเกิดหน้าแห้งจนต้องก้มหน้าหลุบตามองห่อถุงข้าวของในอ้อมแขน

“ไอ้เวรนี่ กูล่ะเหลือจะเชื่อกับมึงจริง ๆ” พูดพลางถอดชุดช็อปมาคลุมสวมทับร่างรุ่นพี่สาว

“พรุ่งนี้ค่อยเอามาคืนยิปนะคะเจ้”

ถ้าจะขอเป็นชุดช็อปพวกผู้ชายคนอื่นในกลุ่มก็คงดูไม่ดีอีก สุดท้ายก็เหลือแต่เธอที่เป็นผู้หญิงเพียงหนึ่งเดียวในกลุ่มที่ต้องเสียสละให้

“ตอนนี้เราพาเจ้เขาเข้ามาด้านในก่อนดีไหม ส่วนหลังจากนี้ยิปจะด่าวาผมก็ไม่คิดห้ามสักคำ” สิบหมื่นบอก

“โอ๊ย มัวแต่โมโหจนลืมไปเลย เข้ามาด้านในก่อนค่ะเจ้ ห้องรกหน่อยนะคะ”

“ไม่เป็นไร พี่ขอกลับเลยดีกว่า” เธอปฏิเสธ พร้อมยื่นห่อข้าวของในอ้อมแขนให้กับยิปโซ