PROLOGUE | บทนำ

PROLOGUE

3 ปีก่อนปัจจุบัน

'นี่ พวกแกรู้กันหรือยังว่ามีคนเห็นพี่กรณ์กับคนชื่อน้ำหอมห้อง 5 แอบนัวกันแถวห้องพยาบาลอะ'

เสียงซุบซิบนินทาดังขึ้นระงมในช่วงพักเที่ยง

ขณะนี้ที่โรงอาหารเต็มไปด้วยเด็กนักเรียนในเครื่องแบบชุดมัธยมอย่างเนืองแน่นแออัด

เสียงพูดคุยที่ดังเซ็งแซ่ไม่หยุดนั้นต่างก็มีหัวข้อเดียวกันจนจับใจความสำคัญได้ไม่ยาก

'โห แล้วแบบนี้กันยาไม่ช็อคแย่เลยหรอ เห็นว่ามีคนถ่ายคลิปไว้ด้วยแหละ'

'คงช็อคตายไปแล้วมั้ง สมน้ำหน้า คิกๆ'

'ดูนั่นๆ นางเดินมานู่นแล้ว'

'นั่นไงกันยาอะ'

'เฮ้ย นางเดินมาแล้ว'

ทันทีที่ร่างของกันยาเด็กสาวรูปร่างอวบเดินเข้ามาในบริเวณโรงอาหารเสียงซุบซิบนินทาก็ดังเซ็งแซ่ขึ้นมาอีกยกใหญ่

ใบหน้าของเด็กสาวดูจะงุนงงเมื่อได้ยินชื่อของตัวเองดังมาจากแทบจะทุกกลุ่มที่ยืนเกาะกันอยู่ตามจุดต่างๆ ในโรงอาหาร

'อย่าไปสนใจเลยกันย์ ไปกินข้าวกัน''

เสียงหวานของน้ำผึ้งดังขึ้น เธอเป็นเพื่อนสนิทคนหนึ่งในกลุ่มเดียวกันกับกันยา

เด็กสาวพยักหน้ารับคำเพื่อนก่อนจะเตรียมเดินไปยังร้านอาหารร้านหนึ่งที่หมายมั่นไว้ตั้งแต่เช้าว่าอยากจะกิน

แต่แล้วกลับมีคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาขวางหน้าไว้พร้อมกับเริ่มต้นประโยคด้วยน้ำเสียงกล้าๆ กลัวๆ

'เอ่อ พี่กันยาคะ หนูไม่รู้ว่าพี่เห็นคลิปนี้หรือยัง แต่หนูคิดว่าพี่ควรจะได้เห็นมันนะคะ'

เป็นเด็กรุ่นน้องคนหนึ่งที่กันยาเคยเห็นหน้ามาบ้างแบบผ่านๆ

ใบหน้าหวานของกันยายังคงมีสีหน้าที่ดูงุนงงแต่ถึงอย่างนั้นมือของเด็กสาวก็เลื่อนไปรับมันมาอย่างช่วยไม่ได้

ทันทีที่เห็นภาพที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่บนหน้าจอใบหน้าหวานก็ซีดลงอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อภาพเคลื่อนไหวนั้นถือได้ว่าเป็นภาพที่ค่อนข้างอนาจารอย่างถึงที่สุด หนำซ้ำบุคคลในภาพคนหนึ่งยังเป็นคนที่ขึ้นชื่อได้ว่าเป็นแฟนเธออีกด้วย

ฝ่ายน้ำผึ้งเมื่อเห็นว่าเพื่อนของตัวเองนิ่งไปก็ตัดสินใจแย่งโทรศัพท์ในมือของเพื่อนขึ้นมาดูบ้าง

จนเมื่อได้เห็นคลิปวิดีโอที่กำลังเล่นอยู่นั้นเธอก็รีบส่งมันคืนกลับไปให้เด็กรุ่นน้องคนเมื่อครู่พร้อมร้องถามอย่างเอาเรื่อง

'นี่มันเรื่องอะไรกัน! แล้วคลิปบ้านี่มันอะไร!'

'อ้าว นี่พวกหนูหวังดีนะคะถึงได้เอามาให้พี่กันยาดู'

เด็กสาวรุ่นน้องพูดขึ้น น้ำผึ้งมองเด็กสาวรุ่นน้องที่ตอนนี้สีหน้าเต็มไปด้วยความเย้ยหยันอย่างปิดไม่อยู่ด้วยอารมณ์ที่กำลังพุ่งถึงขีดสุดแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้

จนเมื่อหันไปมองเพื่อนสาวของตัวเองก็เห็นยังช็อคค้างอยู่อย่างนั้นจนต้องดึงมือกันยาให้เดินออกจากบริเวณนี้ไปด้วยกัน

'แกต้องไปหาพี่กรณ์! เดี๋ยวนี้!!!'

ไม่นานนักร่างสองร่างของเด็กสาวในชุดมัธยมต้นทั้งสองอย่างกันยาและน้ำผึ้งก็เดินถ่อมาไหลถึงตึกฝ่ายมัธยมปลาย

โชคดีที่กว่าจะเดินมาถึงตรงนี้เวลาพักเที่ยงของแผนกมัธยมปลายก็กำลังจะเริ่มพอดีทำให้รุ่นพี่บนตึกมีไม่มากนัก

กันยาเดินมาจนถึงหน้าห้องประจำชั้นมัธยมปีที่ 4 ด้วยความสับสน เด็กสาวไม่รู้ว่าตัวเองควรจะเริ่มจากตรงไหนดี

ควรจะเริ่มถามเขาด้วยคำถามแบบไหน แล้วเธอจะถูกเขามองด้วยสายตาแบบไหน

มือบางเริ่มสั่นไหวเบาๆ เมื่อรู้สึกตัวอีกทีตอนนี้ตัวเองกำลังหยุดยืนอยู่หน้าห้องที่กำลังปิดประตูสนิท มือเล็กๆ ของกันยาทาบลงที่ประตูอย่างแผ่วเบา

'อืม... อย่าสิพี่กณ์...'

เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นภายในห้อง เสียงนั้นไม่ได้ทำให้กันยารู้สึกตกใจมากไปกว่าชื่อของใครคนหนึ่งที่เด่นชัดมาจากประโยคนั้น

มือบางเลื่อนขึ้นมาปิดปากของตัวเองไว้เมื่อเริ่มรู้สึกได้ถึงอาการจุกอยู่ที่อกของตัวเอง ดวงตาที่มองจ้องไปยังช่องระหว่างบานประตูนั้นพร่ามัวเพราะคลอไปด้วยหยดน้ำตาที่ร้อนผ่าว

ลำคอนั้นตีบตีนจนไม่สามารถเอ่ยอะไรออกมาได้ แต่ถึงอย่างนั้นเด็กสาวก็ยังได้ยินเสียงที่คนทั้งคู่ขยับตัวไปมาได้อย่างชัดเจน

ดูเหมือนจะเป็นน้ำผึ้งที่ทนเห็นเพื่อนเอาแต่นิ่งเงียบไม่ไหวจนตัดสินใจกระชากบานประตูห้องเรียนให้เปิดออกอย่างจัง

จนเผยให้เห็นร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มคนหนึ่งที่อยู่ในชุดนักเรียนชายที่ไม่เรียบร้อยนักเพราะกระดุมถูกปลดออกจนหมด ส่วนหญิงสาวในห้องก็ร้องออกมาด้วยความตกใจพร้อมกับพยายามปิดร่างกายที่ตอนนี้เสื้อผ้าหลุดลุ่ยของตัวเอง

'ไอ้พี่กรณ์!'

น้ำผึ้งชี้หน้าพร้อมร้องเรียกชื่อแฟนเพื่อนอย่างโมโห

ซึ่งนั่นก็ทำให้ชายหนุ่มเจ้าของชื่อนั้นหันมามองทางเด็กสาวทั้งสองอย่างไม่สบอารมณ์นัก สายตาของชายหนุ่มเลื่อนมาหยุดที่กันยาอย่างแปลกใจ ก่อนมันจะกลับไปราบเรียบไร้ความรู้สึก

'มีอะไร'

ชายหนุ่มถามกลับ เขามองเมินดวงตาที่แดงก่ำของกันยาทีได้ชื่อว่าเป็นแฟนสาวของตัวเองอย่างไร้ความรู้สึก

มือของชายหนุ่มเลื่อนมาติดกระดุมของตัวเองอย่างลวกๆ โดยแทบจะไม่ได้สนใจกันยาด้วยซ้ำ

'ทำบ้าอะไรของพี่เนี่ย รู้มั้ยว่า...!'

'พอแล้วผึ้ง...' ไม่ทันที่น้ำผึ้งจะตะโกนด่าให้จบประโยค

เสียงสั่นๆ ของกันยาก็ดังขึ้นที่ด้านหลัง ดวงตากลมโตที่รื้นไปด้วยหยาดน้ำตานั้นจ้องมองร่างสูงของกรณ์นิ่งราวกับกำลังจดจำภาพตรงหน้าของตัวเองไว้

'พออะไร! นี่แกก็เห็นว่า...'

'เห็นแล้วผึ้ง เราเห็นแล้ว'

กันยารวบรวมพลังที่มีตอบกลับเพื่อนสาวไปอีกครั้งก่อนจะหันไปหาร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างเด็กสาวอีกคนที่เธอเคยเห็นหน้ามาบ้างแบบผ่านตา

'แล้วแก...'

'ที่ผ่านมาเคยรักกันบ้างมั้ยคะ'

กันยาตัดสินใจถามขึ้น คำถามนั้นทำให้น้ำผึ้งที่เตรียมจะโวยวายนั้นเงียบเสียงลงไป

พร้อมกับร่างสูงที่เลื่อนสายตากลับมามองเจ้าของคำถาม

'ที่ผ่านมา... เคยคิดจะรักกันย์บ้างมั้ย'

กรณ์นิ่งไปเมื่อได้ยินคำถามนั้น หากไม่นานนักเขาก็เหยียดยิ้มออกมาพร้อมกับเอ่ยตอบราวกับไร้ความรู้สึก

'ไม่'

'โห! ไอ้ #@$&@#$*@)#$'

น้ำผึ้งที่ได้ยินคำตอบนั้นรีบตะโกนด่าร่างสูงของกรณ์ทันทีเพราะกลัวว่าเพื่อนสาวจะห้ามไม่ให้เธอด่าผู้ชายตรงหน้าอีก

แต่เมื่อหันไปมองกันยาก็พบว่าเพื่อนสาวของตัวเองเงียบไปหลังได้ยินคำตอบนั้น แต่ไม่นานกันยาก็เริ่มพูดอีกครั้ง

'งั้นกันย์ขอถามสักคำได้มั้ยคะ' กันยาถาม 'วันนั้น... ทำไมถึงต้องเป็นกันย์ ทำไมถึงต้องมาขอคบกันย์ด้วย'

'ประชดแฟนเก่า'

ร่างสูงตอบกลับมาแทบจะในทันทีโดยที่ไม่ต้องคิด

กันยายิ้มออกมาบางๆ ทั้งที่น้ำตายังไหลอยู่ก่อนจะพูดออกมาอีกครั้งพร้อมกับตัดสินใจว่าจะให้มันเป็นครั้งที่สุดท้ายที่เธอจะพูดกับเขา

'เข้าใจแล้วค่ะ ถ้างั้นเราเลิกกันเถอะนะคะ เพราะตอนนี้คงมีคนมาแทนกันย์แล้ว'

พูดจบเด็กสาวก็ตัดสินใจเดินออกจากตรงนั้นทันทีโดยมีน้ำผึ้งวิ่งตามโดยไม่วายตะโกนด่าร่างสูงไปตลอดทาง

และนี่... เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น