Share

บทที่ 2

last update Tanggal publikasi: 2026-02-15 04:21:17

“ตะวัน...”

เสียงทุ้มของอีกฝ่ายไม่ต่างจากนวมหนักๆ ฟาดลงกลางศีรษะ เพลงตะวันหันกลับไปมองคนเรียกช้าๆ ด้วยความรู้สึกหลากหลาย และพบว่าปรัชญายืนอยู่หน้าเธอพร้อมใบหน้าเปื้อนยิ้ม

เป็นรอยยิ้มที่ชวนคิดถึงจนเธอเองก็เผลอยิ้มตอบ แต่เมื่อได้สติจึงเอ่ยทักอีกฝ่ายคืนอย่างไม่ให้เป็นการเสียมารยาท

“สะ สวัสดีปรัชญ์” เขียนนิยายมาก็เยอะ แต่ประโยคแรกที่ทักออกไปกลับดูทื่อมีพิรุธจนอยากตบปากตนเอง

เพลงตะวันจับเอื้อมมือไปจับมือของเทียนหอมที่ฟุบหลับอยู่ด้านหลังแน่น ทั้งแอบกระตุก ทั้งแอบเขย่า แต่ไม่มีทีท่าว่าอีกฝ่ายจะฟื้นขึ้นมาช่วยเธอแม้แต่น้อย นักเขียนสาวจึงจำต้องกลับไปมองหน้าคู่สนทนาอีกครั้ง

“ปรัชญ์...มารับว่านเหรอ”

“อื้ม เมียมันโทรหาไม่ติดเลยโทรหาเราให้ช่วยตาม แต่พอโทรติดดันเมาจนพูดไม่รู้เรื่องเลยมารับมันกลับ” คำตอบของเขาเป็นธรรมชาติจนเธอได้แต่พยักหน้าฟัง

แปดปีผ่านมา มันอาจนานมากพอที่จะทำให้ความรู้สึกทุกอย่างเปลี่ยนไปจริงๆ นั่นล่ะ

“งั้นตามสบายนะ เราก็จะพาเทียนกลับแล้วเหมือนกัน” คนตัวเล็กตัดสินใจตัดบท และตั้งใจจะพาเพื่อนไปนอนที่คอนโดตนเองจนกว่าอีกฝ่ายจะสร่างเมาจึงให้กลับบ้าน

แต่ปรัชญากลับชะโงกหน้าเข้ามาใกล้จนเธอผงะหนี แม้จะค่อยๆ เอี้ยวศีรษะมองไปยังคนที่ฟุบอยู่ด้านหลังเธอก็ตาม

“เทียน? ใช่เทียนที่จะต่อยกับวิศวะไหม?” คนตัวสูงทำหน้านึกอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะพยายามยื่นหน้าเข้ามาใกล้เพื่อนมองคนเมาอีก

กลิ่นหอมอ่อนๆ จากน้ำหอมบนกายหนุ่ม ทำให้เพลงตะวันใบหน้าเห่อร้อน เมื่อครู่ปลายจมูกเขาเกือบชนเส้นผมของเธอเข้าหากหญิงสาวไม่เป็นฝ่ายเอียงตัวหลบ

“อ้อ~ คนนี้จริงๆ ด้วย ^^” ร่างสูงถอยกลับมายืนตัวตรงหลังจากมองเทียนหอมจนหนำใจ “เราจำหน้าไม่ค่อยได้แล้ว รู้สึกช่วงนี้จะสายตาสั้นขึ้นด้วย”

เธอพยักหน้ารับคำของอีกฝ่ายและยิ้มเจื่อนให้ เมื่อกี้ที่ใกล้ชิดกันทำเอารู้สึกอึดอัดจนหายใจไม่ทั่วท้อง และไม่รู้ทำไมคนคุยเก่งไม่เดินจากไปเสียที

ยืนจ้องหน้ากันอยู่ได้...

“ตาวานนน~”

เสียงเรียกของเทียนหอมไม่ต่างจากระฆังช่วยชีวิต เจ้าของชื่อรีบหันไปสนใจคนเรียกราวกับเพื่อนใกล้ตาย และนั่นก็ทำให้ปรัชญายอมเดินจากไปได้ในที่สุด

เขาพยุงว่านพาเดินออกจากงาน โดยระหว่างนั้นก็หยุดแวะถ่ายรูปกับคนในงานที่เรียกตัวเอาไว้ตลอดทาง

คนดังสมัยเรียน ใครๆ ก็รู้จักแม้จะอยู่คนละคณะ

คนตัวเล็กขอให้ผู้ชายในงานช่วยพยุงเทียนหอมลงมาหน้าโรงแรมเช่นกัน ตอนนี้เกือบเที่ยงคืนแล้ว และดูเหมือนแท็กซีที่เลี้ยวเข้ามาในโรงแรมก็น้อยมาก แถมก่อนหน้านี้มีคนมารอก่อนพวกเธอสองคิว เพลงตะวันจึงยืนบนส้นสูงและปล่อยเพื่อนนั่งบนเก้าอี้พลาสติกที่ขอยืมจากเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาชั่วคราว

กระทั่งเมอร์เซเดสเบนซ์ เอเอ็มจีสีขาวขับออกจากลานจอดรถมาจอดเทียบตรงหน้า กระจกไฟฟ้าฝั่งที่นั่งข้างคนขับถูกเปิดออกครึ่งหนึ่ง พร้อมกับสายตาคมของคนเมื่อครู่มองลอดผ่านช่องหน้าต่างมาสบตากัน

เพลงตะวันเกลียดตัวเอง แค่หน้าครึ่งบนของอีกฝ่ายเธอยังจดจำได้ ทั้งที่ไม่ได้พบกันมาแปดปีเต็ม

“ตะวัน”

อีกแล้ว...

เพลงตะวันจำได้ดีว่าปรัชญาเป็นสุภาพบุรุษและใจดีมาก จึงไม่แปลกที่เขาจะเข้ามาถามเมื่อเห็นว่ามีผู้หญิงสองคนยืนอยู่หน้าโรงแรม แถมอีกคนยังเมาหมดสภาพ

รู้งี้เธอน่าจะเมาด้วยอีกคนแล้วเปิดห้องนอนในโรงแรมให้มันจบๆ ไม่น่าอยากกลับไปวางพล็อตนิยายต่อเลย

“ขึ้นมาสิ เราไปส่ง”

“มะ ไม่เป็นไร คอนโดเราอยู่ใกล้แค่นี้เอง” พูดจบมือบางก็รีบยกมืออุดปากตนเองอย่างนึกขึ้นมาได้

เอาอีกแล้ว...เผลอพูดอะไรที่ไม่จำเป็นอีกแล้ว

“ใกล้ๆ ก็ดีสิ กลับทางนี้ใช่ไหม ทางผ่านพอดี”

ปรัชญาเปิดประตูลงจากรถ ถือวิสาสะเดินผ่านคนตัวเล็กไปอุ้มเพื่อนสนิทของเธอขึ้นจากเก้าอี้

“เปิดประตูให้เราหน่อย...”

สถานการณ์ฉุกละหุกทำเอาหญิงสาวแสดงท่าทีเลิ่กลั่ก สุดท้ายจึงยอมเปิดประตูข้างคนขับตามที่เจ้าของรถบอก

“ไม่ใช่สิตะวัน... “ ปรัชญาถอนหายใจ มองหน้าเธอเอือมเล็กน้อยเหมือนมองเด็กโง่ “เราหมายถึงประตูด้านหลังที่นั่งข้างคนขับ ขืนให้เทียนนั่งข้างคนขับหัวก็โขกกับคอนโซลรถพอดี”

“อะ อื้อ” มือบางปิดประตูที่เพิ่งเปิด แล้วรีบเปิดประตูด้านหลังตามที่เจ้าของรถบอกก่อนจะนิ่งงัน เมื่อเห็นว่ามีว่านนอนหลับอยู่ก่อนหน้านั้นในสภาพเดียวกับเพื่อนตนเอง

ลืมไปเลยว่าว่านอยู่ในรถด้วย นั่นหมายถึงเธอต้องนั่งข้างหน้าคู่กับเขา

ปึง!

สติของเพลงตะวันกลับมาหลังจากได้ยินเสียงปิดประตูรถยนต์ ปรัชญาเปิดประตูข้างคนขับรอพร้อมกับรอยยิ้ม

“ถ้าตะวันช้าจนทำให้เราโดนค่าปรับตามหลัง เราจะทักไปเก็บเงินนะ” สายตาคมกริบก้มมองพื้นฟุตบาทอย่างมีนัย

เมื่อใบหน้าสวยกดสายตามองตาม จึงเห็นว่าเส้นขอบฟุตบาทเป็นสีขาวเหลือง

เจ้าของร่างบางจึงก้าวเข้าไปนั่งในรถอย่างรวดเร็ว เมื่อประตูฝั่งตนเองถูกปิดก็ได้แต่ลอบถอนหายใจ เธอรู้สึกโง่ทุกครั้งเวลาที่อยู่ต่อหน้าเขา

ปรัชญากลับเข้ามานั่งในรถ แต่ร่างสูงโปร่งกลับไปขยับมือขับรถออกจากตรงนี้อย่างที่เคยเร่งเร้าเธอให้เข้ามานั่งอย่างในตอนแรก

“ตะวัน...” เสียงทุ้มเรียกชื่อเธอเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่ทราบ สายตาของเพื่อนสมัยเรียนมองมาที่เธออย่างอ่อนใจ

ร่างสูงกำยำโน้มตัวเข้ามาหาจนปลายจมูกแทบชนกัน ชั่วพริบตาแถบสีดำก็ถูกนำมาคาดบนร่างเล็กพร้อมกับเสียงดัง ‘แกร๊ก’

“ต้องคอยคาดเข็มขัดให้เหมือนเมื่อก่อนเลยนะ” น้ำเสียงและสายตาของชายหนุ่มติดดุเล็กน้อย แม้จะเป็นการดุที่ไม่ได้จริงจังนักก็ตาม

คนที่พูดคำว่า ‘เมื่อก่อน’ ออกมาก่อนก็คือเขา แต่กลับทำให้หญิงสาวตกใจขึ้นมาและรีบแก้ตัว

“มะ ไม่ใช่นะ เราแค่รู้สึกมึนๆ” ไม่ได้อยากทำตัวเหมือนอ่อยเขา หรือเรียกร้องความสนใจจากคนในอดีต

“เราก็ไม่ได้ว่าอะไร”

ปรัชญาระบายยิ้มอีกครั้งและไม่ได้พูดอะไรต่อ จัดการพารถกลับเข้าสู่เส้นทางหลัก เพื่อไปส่งคนตัวเล็กทันทีโดยมีคนนั่งข้างๆ คอยบอกทางเสียงเบา

รถยนต์เลี้ยวเข้ามาจอดบริเวณลานจอดรถด้านหน้าคอนโด เพลงตะวันแสดงอาการเลิ่กลั่กอีกครั้งเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายดับเครื่องยนต์และปลดเข็มขัดนิรภัย

“ปะ ปรัชญ์กลับไปส่งว่านเลยก็ได้ เดี๋ยวเราพาเทียนขึ้นห้องเอง”

“เธอตัวเล็กกว่าเทียนอีกจะอุ้มใครเขาไหว เมื่อก่อนหิ้วหนังสือการ์ตูนแค่สิบเล่มมือยังแดงเลย”

เขาพูดคำว่า ‘เมื่อก่อน’ ขึ้นมาอีกแล้ว หญิงสาวไม่เข้าใจเลยว่าทำถึงพูดเรื่องในอดีตได้หน้าตาเฉย

คนตัวเล็กนั่งนิ่งด้วยความอึดอัด ทำไมเขาไม่เข้าใจอะไรเลยว่าเธอกับเขาไม่ควรเข้าไปรุกล้ำในพื้นที่ส่วนตัวกันและกันอีก

“ตะวันอึดอัดที่เรามาส่งเหรอ?”

นักเขียนสาวเงยหน้าสบตากับคนถามทันทีเมื่อได้ยินประโยคนั้น ใบหน้าของปรัชญายังคงประดับด้วยรอยยิ้ม จะว่าไป...ตั้งแต่ที่โรงแรมเขาเอายิ้มมาตลอดจนเธอไม่มั่นใจว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่

“เราก็ควรจะอึดอัดไม่ใช่เหรอ?”

“ทำไมต้องอึดอัด เพราะเราเคยเป็นพาร์ตเนอร์กัน?” คำถามตรงไปตรงมาครั้งที่สองออกมาจากปากคนไม่เจอหน้ากันนาน

อย่างน้อยเขาก็เลือกใช้คำว่า 'พาร์ตเนอร์' แทนคำว่าคู่นอนหรือคนเคยเอากัน ฟังดูไม่ใช่คำหยาบอะไร

“ก็ประมาณนั้น...”

“ทั้งที่ตะวันเป็นฝ่ายขอเลิกกับเราก่อนน่ะนะ” ชั่ววูบหนึ่งแอบเห็นว่าประกายในดวงตาของอีกฝ่ายสั่นไหว

แต่ก็แค่พริบตาเดียวเท่านั้น

“ยะ อย่าใช้คำว่าเลิก เลิกมันเอาไว้ใช้กับคนคบกัน แต่เราสองคนไม่ใช่”

“แต่นอกจากนอนด้วยกัน เรายังทำอย่างอื่นที่คนอื่นไม่ทำไม่ใช่เหรอ?”

“แต่มันก็ไม่ใช่การคบกันอยู่ดี”

ในตอนที่ทั้งคู่อยู่ปีสาม ความสัมพันธ์พวกนั้นมันเกิดจากการหาที่ระบายความเครียด และความอยากรู้อยากลอง

เธอเคยอ่านแต่ในนิยายว่าครั้งแรกมันเจ็บ จึงอยากรู้ว่ามันจะเจ็บขนาดไหน ส่วนปรัชญาก็เครียดเรื่องเรียน เขาแค่หากิจกรรมทำเพื่อผ่อนคลายก่อนอ่านหนังสือเท่านั้น

“เราได้ข่าวมาว่า ตะวันลาออกจากงานเก่ามาเขียนนิยาย”

เพลงตะวันขมวดคิ้ว เขาไปรู้เรื่องนี้มาจากไหน ในเมื่อเธอไม่เคยโพสต์เรื่องออกจากงานประจำและเรื่องเขียนนิยายในโซเชียลเลย

“ใช่”

“เขียนแนวไหน ตอนเรียนปรัชญ์เคยเห็นตะวันอ่านเรื่องผี ลึกลับ โรแมนติก”

คำถามของคนนั่งหน้าพวงมาลัยทำให้คนตัวเล็กหันไปมองเขาเล็กน้อย

“แล้วเคยเอาเรื่องของเราไปเขียนบ้างไหม?” รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา สร้างความหงุดหงิดให้เธออย่างไร้เหตุผล

พูดแต่เรื่องอดีตอยู่ได้...

“แล้วปรัชญ์คิดว่าเรื่องของเรามันอยู่ในหมวดไหนล่ะ” น้ำเสียงของเธอเปล่งออกไป บ่งบอกว่ากำลังไม่ชอบใจคำถามของเขาเท่าไรนัก

“...”

“เรื่องผี โรแมนติกคอมเมดี้ หรือแค่เรื่องเสียว”

คนตัวสูงจ้องหน้าหวานอยู่ครู่ใหญ่ สุดท้ายก็เป็นเขาเองที่ยอมสงบสติอารมณ์ตนเองก่อนด้วยการผ่อนปรนลมหายใจออกมาแผ่วเบา

“ให้เราพาเทียนขึ้นไปส่งที่ห้องเถอะ เราสัญญาว่าจะอยู่ไม่นาน เพราะยังไงเราก็ต้องกลับมาพาไอ้ว่านไปส่งบ้านต่ออยู่ดี”

✦——☀——✦
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • Ex-friends with benefits คู่นอนคนเก่า   บทที่ 50

    คุณหมอหนุ่มขยับเก้าอี้ให้ภรรยานั่งฝั่งตรงข้าม และอุ้มลูกน้อยมานั่งข้างกายตนเอง ปกติจะมีเบบี้คาร์ที่สามารถปรับเป็นเก้าอี้เด็กได้ แต่วันนี้ไม่ได้คิดเอาไว้ว่าจะรับประทานอาหารนอกบ้านจึงไม่ได้พกติดรถมา การสั่งอาหารผ่านไปอย่างรวดเร็วเพราะเป็นร้านประจำและมีรายการอาหารในใจกันมาแล้ว ของผู้ใหญ่เป็นอ

  • Ex-friends with benefits คู่นอนคนเก่า   บทที่ 49

    วันนี้ครบกำหนดกลับบ้านของภรรยา เพลงตะวันกลับบ้านไปดูแลแม่เกือบสองสัปดาห์กระทั่งมั่นใจว่าท่านหายดี ซึ่งระหว่างนี้ปรัชญากับลูกชายก็ผลัดกันวิดีโอคอลหาทุกวัน วันละหลายๆ รอบเลยก็ว่าได้ แรกๆ ลูกร้องไห้หลังจากวางสายกับผู้เป็นแม่ จนคนเป็นพ่อต้องคอยอุ้มเดินรอบบ้านปลอบประโลมจนหลับจึงสงบ รถ

  • Ex-friends with benefits คู่นอนคนเก่า   บทที่ 48

    สามปีต่อมา (ปรัชญ์ แม่เราลื่นล้มในห้องน้ำตอนนี้อยู่โรงพยาบาล) น้ำเสียงตื่นตระหนกของภรรยาดังผ่านลำโพงโทรศัพท์ทำเอาใจของสามีที่นั่งทำงานอยู่ที่คลินิกสั่นสะท้าน น้ำเสียงสั่นเครือของคนตัวเล็กบ่งบอกว่าร้อนใจมาก พอๆ กับเสียงดังจ้อกแจ้กจอแจรอบข้าง “เบบี๋ใจเย็นๆ นะครับ ตอนนี้อย

  • Ex-friends with benefits คู่นอนคนเก่า   บทที่ 47

    “ปรัชญ์อยากได้แบบไหนอะ มีในใจไหม?” “ขึ้นต้นด้วยตัว P แบบเราสองคนไงครับ” คนเป็นพ่อออกความเห็นก่อนจะหลุบตามองแหวนเพชรบนนิ้วสวย ซึ่งถูกออกแบบจากตัวอักษรพีสองตัววางซ้อนกัน “พฤกษาดีไหม? เหมือนต้นไม้ใหญ่ที่กำลังให้ร่มเงากับเราตอนนี้” นิ้วชี้เรียวชี้ไปยังต้องก้ามปูขนาดใหญ่ที่แ

  • Ex-friends with benefits คู่นอนคนเก่า   บทที่ 46

    งานแต่งถูกจัดขึ้นในสวนกลางแจ้งภายในโรงแรมแทนความตั้งใจเดิมที่จะใช้ห้องบอลรูม เนื่องจากจำนวนแขกในงานมีมากเกินกว่าที่ห้องรับรองขนาดใหญ่ที่สุดของโรงแรมนี้จะบรรจุคนได้ “ดีใจด้วยนะ เทียนตกใจมากเลยตอนที่รู้ว่าคบกัน” เทียนหอมเดินเข้ามาสวมกอดเจ้าสาว ก่อนจะผละออกและไปจับมือเจ้าบ่าวเพื่อแสดงความยินด

  • Ex-friends with benefits คู่นอนคนเก่า   บทที่ 45

    “แม่ ปรัชญ์จะจดทะเบียนกับตะวันไว้ก่อนแล้วค่อยจัดงานตอนมีนาดีไหม? ให้พ้นระยะวิกฤตไปก่อน” คำพูดขอความเห็นจากมารดาออกมาจากคนนั่งข้างกัน หญิงสาวเบิกตาโพลงตกใจกับเรื่องที่ตนเองก็เพิ่งทราบ ปรัชญาไม่เคยคุยเรื่องจดทะเบียนกันมาก่อน “มีนา? แต่ที่แม่ไปดูฤกษ์มามีแค่ก่อนสงกรานต์ช่วงต้นเดือนนะ

  • Ex-friends with benefits คู่นอนคนเก่า   บทที่ 1

    ความอยากรู้อยากลองชั่วขณะ พันธนาการหัวใจเธอและเขาเอาไว้ตลอดหลายปี _____________________ ‘Noirnear09 : รองานเรื่องถัดไปนะคะ หายไปนานมากเลย จะสามเดือนแล้ว ↳ สาลี่7471 : เราว่าคุณไรต์พล็อตตัน พล็อตเดาทางได้หมดแล้ว อย่างเรื่องล่าสุดมันก็คล้ายเรื่องก่อนหน้านี้ แค่เปลี่ยนเหตุการณ์นิดหน่อย ↳ malila :

  • Ex-friends with benefits คู่นอนคนเก่า   บทที่ 5

    “งั้นเราให้ลูบหัวคืน ^^” เพลงตะวันตกใจกับการกระทำซึ่งหน้าของคนตัวโต รีบชักมือเก็บลงบนตักแทบไม่ทัน ส่วนคนขี้แกล้งก็เอาแต่หัวเราะจากนั้นจึงถอดแว่นสายตาออกมาพับเก็บ “มึงมันเล่นไม่รู้เรื่อง โตเป็นวัวเป็นควายละ กูล่ะเสียใจจริงๆ ที่พามึงกับตะวันมารู้จักกัน” ว่านส่ายหัวเบื่อหน่าย

  • Ex-friends with benefits คู่นอนคนเก่า   บทที่ 4

    เหตุการณ์คืนนั้นผ่านไปครบหนึ่งสัปดาห์ แต่ภาพทุกอย่างยังคงอยู่ในหัวของคนตัวเล็ก เทียนหอมที่เมาหลับไปตื่นขึ้นมาช่วงตีสี่ของคืนเดียวกัน เพื่อนของเธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าได้เจอปรัชญา เพลงตะวันจึงตีเนียนไปว่าเป็นคนพาเพื่อนนั่งแท็กซี่กลับมาที่คอนโดมิเนียมกันลำพัง ผ่านไปห้าวันหลังจากนิยายเรื่องใหม่เ

  • Ex-friends with benefits คู่นอนคนเก่า   บทที่ 3

    ไฟกลางห้องพักขนาดสามสิบสองตารางเมตรถูกเปิดขึ้นให้ความสว่างเพียงพอต่อการมองเห็น แม้พื้นที่ในห้องพักชั้นสิบไม่ได้ใหญ่มาก แต่ถูกเจ้าของห้องจัดสรรปันส่วนเอาไว้เป็นอย่างดี “ห้องเรียบร้อยเหมือนเดิม...” คนเดินนำหน้าหันขวับ เมื่อกี้ปรัชญาเพียงแค่พึมพำกับตนเองเท่านั้น แต่ความเงียบภายในห้อ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status