Mag-log inคุณหมอหนุ่มขยับเก้าอี้ให้ภรรยานั่งฝั่งตรงข้าม และอุ้มลูกน้อยมานั่งข้างกายตนเอง ปกติจะมีเบบี้คาร์ที่สามารถปรับเป็นเก้าอี้เด็กได้ แต่วันนี้ไม่ได้คิดเอาไว้ว่าจะรับประทานอาหารนอกบ้านจึงไม่ได้พกติดรถมา การสั่งอาหารผ่านไปอย่างรวดเร็วเพราะเป็นร้านประจำและมีรายการอาหารในใจกันมาแล้ว ของผู้ใหญ่เป็นอ
วันนี้ครบกำหนดกลับบ้านของภรรยา เพลงตะวันกลับบ้านไปดูแลแม่เกือบสองสัปดาห์กระทั่งมั่นใจว่าท่านหายดี ซึ่งระหว่างนี้ปรัชญากับลูกชายก็ผลัดกันวิดีโอคอลหาทุกวัน วันละหลายๆ รอบเลยก็ว่าได้ แรกๆ ลูกร้องไห้หลังจากวางสายกับผู้เป็นแม่ จนคนเป็นพ่อต้องคอยอุ้มเดินรอบบ้านปลอบประโลมจนหลับจึงสงบ รถ
สามปีต่อมา (ปรัชญ์ แม่เราลื่นล้มในห้องน้ำตอนนี้อยู่โรงพยาบาล) น้ำเสียงตื่นตระหนกของภรรยาดังผ่านลำโพงโทรศัพท์ทำเอาใจของสามีที่นั่งทำงานอยู่ที่คลินิกสั่นสะท้าน น้ำเสียงสั่นเครือของคนตัวเล็กบ่งบอกว่าร้อนใจมาก พอๆ กับเสียงดังจ้อกแจ้กจอแจรอบข้าง “เบบี๋ใจเย็นๆ นะครับ ตอนนี้อย
“ปรัชญ์อยากได้แบบไหนอะ มีในใจไหม?” “ขึ้นต้นด้วยตัว P แบบเราสองคนไงครับ” คนเป็นพ่อออกความเห็นก่อนจะหลุบตามองแหวนเพชรบนนิ้วสวย ซึ่งถูกออกแบบจากตัวอักษรพีสองตัววางซ้อนกัน “พฤกษาดีไหม? เหมือนต้นไม้ใหญ่ที่กำลังให้ร่มเงากับเราตอนนี้” นิ้วชี้เรียวชี้ไปยังต้องก้ามปูขนาดใหญ่ที่แ
งานแต่งถูกจัดขึ้นในสวนกลางแจ้งภายในโรงแรมแทนความตั้งใจเดิมที่จะใช้ห้องบอลรูม เนื่องจากจำนวนแขกในงานมีมากเกินกว่าที่ห้องรับรองขนาดใหญ่ที่สุดของโรงแรมนี้จะบรรจุคนได้ “ดีใจด้วยนะ เทียนตกใจมากเลยตอนที่รู้ว่าคบกัน” เทียนหอมเดินเข้ามาสวมกอดเจ้าสาว ก่อนจะผละออกและไปจับมือเจ้าบ่าวเพื่อแสดงความยินด
“แม่ ปรัชญ์จะจดทะเบียนกับตะวันไว้ก่อนแล้วค่อยจัดงานตอนมีนาดีไหม? ให้พ้นระยะวิกฤตไปก่อน” คำพูดขอความเห็นจากมารดาออกมาจากคนนั่งข้างกัน หญิงสาวเบิกตาโพลงตกใจกับเรื่องที่ตนเองก็เพิ่งทราบ ปรัชญาไม่เคยคุยเรื่องจดทะเบียนกันมาก่อน “มีนา? แต่ที่แม่ไปดูฤกษ์มามีแค่ก่อนสงกรานต์ช่วงต้นเดือนนะ
“งั้นเราให้ลูบหัวคืน ^^” เพลงตะวันตกใจกับการกระทำซึ่งหน้าของคนตัวโต รีบชักมือเก็บลงบนตักแทบไม่ทัน ส่วนคนขี้แกล้งก็เอาแต่หัวเราะจากนั้นจึงถอดแว่นสายตาออกมาพับเก็บ “มึงมันเล่นไม่รู้เรื่อง โตเป็นวัวเป็นควายละ กูล่ะเสียใจจริงๆ ที่พามึงกับตะวันมารู้จักกัน” ว่านส่ายหัวเบื่อหน่าย
เหตุการณ์คืนนั้นผ่านไปครบหนึ่งสัปดาห์ แต่ภาพทุกอย่างยังคงอยู่ในหัวของคนตัวเล็ก เทียนหอมที่เมาหลับไปตื่นขึ้นมาช่วงตีสี่ของคืนเดียวกัน เพื่อนของเธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าได้เจอปรัชญา เพลงตะวันจึงตีเนียนไปว่าเป็นคนพาเพื่อนนั่งแท็กซี่กลับมาที่คอนโดมิเนียมกันลำพัง ผ่านไปห้าวันหลังจากนิยายเรื่องใหม่เ
ไฟกลางห้องพักขนาดสามสิบสองตารางเมตรถูกเปิดขึ้นให้ความสว่างเพียงพอต่อการมองเห็น แม้พื้นที่ในห้องพักชั้นสิบไม่ได้ใหญ่มาก แต่ถูกเจ้าของห้องจัดสรรปันส่วนเอาไว้เป็นอย่างดี “ห้องเรียบร้อยเหมือนเดิม...” คนเดินนำหน้าหันขวับ เมื่อกี้ปรัชญาเพียงแค่พึมพำกับตนเองเท่านั้น แต่ความเงียบภายในห้อ
“ตะวัน...” เสียงทุ้มของอีกฝ่ายไม่ต่างจากนวมหนักๆ ฟาดลงกลางศีรษะ เพลงตะวันหันกลับไปมองคนเรียกช้าๆ ด้วยความรู้สึกหลากหลาย และพบว่าปรัชญายืนอยู่หน้าเธอพร้อมใบหน้าเปื้อนยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ชวนคิดถึงจนเธอเองก็เผลอยิ้มตอบ แต่เมื่อได้สติจึงเอ่ยทักอีกฝ่ายคืนอย่างไม่ให้เป็นการเสียมารยาท







