Ex-friends with benefits คู่นอนคนเก่า

“ตะวัน...” เสียงทุ้มของอีกฝ่ายไม่ต่างจากนวมหนักๆ ฟาดลงกลางศีรษะ เพลงตะวันหันกลับไปมองคนเรียกช้าๆ ด้วยความรู้สึกหลากหลาย และพบว่าปรัชญายืนอยู่หน้าเธอพร้อมใบหน้าเปื้อนยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ชวนคิดถึงจนเธอเองก็เผลอยิ้มตอบ แต่เมื่อได้สติจึงเอ่ยทักอีกฝ่ายคืนอย่างไม่ให้เป็นการเสียมารยาท

เหตุการณ์คืนนั้นผ่านไปครบหนึ่งสัปดาห์ แต่ภาพทุกอย่างยังคงอยู่ในหัวของคนตัวเล็ก เทียนหอมที่เมาหลับไปตื่นขึ้นมาช่วงตีสี่ของคืนเดียวกัน เพื่อนของเธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าได้เจอปรัชญา เพลงตะวันจึงตีเนียนไปว่าเป็นคนพาเพื่อนนั่งแท็กซี่กลับมาที่คอนโดมิเนียมกันลำพัง ผ่านไปห้าวันหลังจากนิยายเรื่องใหม่เ

เกือบสองชั่วโมงบนโต๊ะอาหารหมดไปกับการพูดคุยเรื่องเก่าๆ หลังจากไม่ได้รวมตัวกันแบบนี้หลายปี คนพูดมากที่สุดบนโต๊ะคงเป็นว่านกับเทียนหอม ทั้งคู่พูดเรื่องเก่าๆ ตั้งแต่สมัยเข้าเรียนปีหนึ่ง งานรับน้อง จนถึงวิชาเลือกเสริมที่ทำให้มาเจอกับปรัชญา “เออ ตอนนั้นมึงบอกกูว่าอะไรนะที่ตัดสินใจไปเรียนวิชาหนังโ

“เราไม่ได้ใส่เสื้อผ้า!!” “ปรัชญ์สายตาสั้น ไม่เห็นหรอกน่า...ลุกขึ้นมา” เสียงที่กำลังกรีดร้องหยุดลงทันทีเมื่อได้ยินดังนั้น ก่อนจะค่อยๆ ส่งมือให้อีกฝ่ายจับพยุงขึ้นมานั่งบนเตียง ผ้าเช็ดตัวที่เคยห่อหุ้มร่างกายเอาไว้เปียกชื้นจนไม่สามารถทำใจเอามันพันร่างต่อไปได้ “ปรัชญ์สายตาสั้นแ

“แล้วอะไรทำให้รู้สึกไม่โอเค” สิ้นคำถามของอีกฝ่าย คนที่กำลังโมโหก็ชะงัก ปรัชญาไม่ได้ถามด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดและแสดงอาการโกรธเหมือนเธอในตอนนี้ สายตาของเขาบ่งบอกว่าอยากรู้ว่าตนเองทำอะไรผิด ซึ่งความจริงแล้วเขาไม่ได้ผิดอะไรเลย ไม่มีใครผิด เธอแค่ไม่อยากเป็นฝ่ายถูกทิ้ง