ANMELDENTeilen
ตอนที่ 6
Veröffentlichungsdatum:
07.07.2026 20:32:54"ออกรถเลยเร็ว"
สิงหาตะโกนบอก ก่อนที่อาร์ตี้จะปีนขึ้นไปนั่งที่คนขับแล้วสตาร์ตรถทันที "อาร์ตี้จะทำอะไรนะ รอพวกเขาก่อน" ปิ่นพยายามห้ามแต่กลับถูกคนอื่น ๆ รั้งตัวเอาไว้ "ปล่อยนะไอ้พวกเห็นแก่ตัว พี่เขาอุตส่าห์มาช่วยเรานะ" "อยากช่วยมันนักก็ลงไปเลยไป!!" ธารน้ำผลักปิ่นเต็มแรงจนเธอกระเด็นตกจากรถ "เธอทำบ้าอะไรของเธอ" เกรซดึงแขนธารน้ำที่เพิ่งเลื่อนปิดประตูเสร็จ "ทำไม! อยากจะลงไปเป็นฮีโร่แบบมันอีกคนไหมล่ะ มีใครอยากลงตามมันไปไหมจะสงเคราะห์ให้" "แต่ทำแบบนี้เท่ากับเธอฆ่าพวกเขาเลยนะ" "พวกนั้นแค่หกเจ็ดคน กับคนบนรถเป็นสิบคน เราก็แค่ต้องเลือก...ออกรถเลยค่ะอาร์ตี้" ธารน้ำหันไปบอกอาร์ตี้ที่ในตอนนี้ประจำที่คนขับเรียบร้อยแล้ว คนอื่น ๆ ในรถต่างทำได้แค่นิ่งเงียบไม่กล้าพูดอะไร ไม่มีใครอยากเอาชีวิตมาเสี่ยง ยิ่งได้เห็นฝูงซอมบี้ที่กำลังแห่กันเข้ามาทุกทิศทางก็ยิ่งหวาดกลัวจนลืมไปว่าคนที่พวกเขาทอดทิ้งเอาไว้ข้างหลังก็คงตกอยู่ในความรู้สึกเดียวกัน อาร์ตี้เลี้ยวรถมุ่งตรงไปยังทางออก แต่เพราะเสียงดังที่เกิดขึ้นมาทำให้ในตอนนี้ด้านหน้ามีกลุ่มซอมบี้อยู่เต็มไปหมด คงยากที่จะฝ่าออกไป เขาจึงตัดสินใจวนไปอีกด้าน "เกาะแน่น ๆ นะ ผมจะชนรั้วกั้นออกไป" อาร์ตี้หันบอกคนด้านหลัง "ผนังฝั่งตรงนั้นมันมีแท่นปูนอยู่นะคะ ระวังด้วย" อิงจันทร์ร้องบอก ด้วยเพราะที่นี่อยู่ในช่วงขยายพื้นที่ จึงยังมีวัสดุก่อสร้างรวมถึงบางจุดที่ยังก่อสร้างไม่เสร็จหากไม่ระวังให้ดี อาจจะเกิดอุบัติเหตุได้ อาร์ตี้จับพวงมาลัยแน่น เขามีเวลาตัดสินใจไม่นานเพราะตอนนี้รอบ ๆ ตัวเขาเต็มไปด้วยกลุ่มคนกลายพันธุ์ที่ใกล้เข้ามาทุกที ปลายเท้าเหยียบคันเร่งจนสุดแล้วรถก็พุ่งตรงไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว แต่ทว่ารถไม่ได้แข็งแรงมากพอที่จะทะลุรั้วกันออกไป มันไม่ได้ง่ายเหมือนในภาพยนตร์เลยสักนิด ควันสีเทาพวยพุ่งออกมาจากด้านหน้าของรถ อาร์ตี้ค่อย ๆ ดันตัวเองออกจากพวงมาลัย เป็นเพราะไม่ได้คาดเข็มขัดนิรภัยทำให้ตอนรถพุ่งชนหน้าอกเขาไปกระแทกเข้ากับพวงมาลัยรถเต็มแรง ตอนนี้เขากำลังเจ็บหน้าอกจนหายใจไม่ออก สองมือปัดป่ายไปทั่วจนเผลอไปโดนปุ่มกดสัญญาณไซเรน นั่นยิ่งทำให้เกิดเสียงดังสนั่นยิ่งกว่าเดิม เกรซมองไปรอบตัวรถหวังจะหาของป้องกันตัว ก่อนที่เธอจะคว้าขวานดับเพลิงแล้วดึงประตูรถให้เปิดออก "อิงไปเร็วถ้าอยู่ในนี้เราตายแน่" เธอยังคงไม่ทิ้งเพื่อนรัก อิงจันทร์จับมือเกรซเอาไว้จนแน่น ด้านหน้ารั้วมีซอมบี้มากมายที่กำลังพยายามจะพังเข้ามาด้านใน โชคดีที่ตอนนี้ความแข็งแรงของรั้วยังพอกันพวกมันไว้ได้แต่ก็คงอีกไม่นาน "ห้องน้ำ ทางนั้น เกรซ" อิงจันทร์ช่วยมองหาจุดปลอดภัยที่ใกล้ที่สุด "ว๊ายยยยยย" "ออกไปนะไอ้พวกบ้า!!!" อิงจันทร์ถูกกระโจนใส่จนมือที่จับเกรซไว้หลุดออกจากกัน เธอล้มลงกับพื้น แล้วใช้มือพยายามดันซอมบี้ให้พ้นออกจากตัว ฉึก!!!!! ขวานสับลงที่กลางหัวเข้าพอดี ก่อนที่เกรซจะถีบซอมบี้ให้ล้มลงแล้วคว้าตัวเพื่อนสนิทขึ้นมา อิงจันทร์เอาแต่ร้องลั่นด้วยเนื้อตัวที่เต็มไปด้วยเลือดของซอมบี้ "อิงมึงหยุดแหกปากถ้ายังไม่อยากตาย" เกรซหันไปบอกเพื่อนก่อนจะลากกันไปยังห้องน้ำเพื่อใช้เป็นที่หลบซ่อนตัว "เธอสองคนรอพวกเราด้วย" เกรซหันมองไปข้างหลังเห็นเป็น แฟนคลับอีกสองคนและสิงหาที่วิ่งตามเธอมา ส่วนคนอื่น ๆ เธอเองก็ไม่แน่ใจว่าเป็นตายร้ายดียังไง ในตอนนี้เธอคิดแค่เพียงว่าเธอต้องไปให้ถึงห้องน้ำแล้วเก็บตัวให้เงียบที่สุด "อาร์ตี้ไหวไหม" "หายใจไม่ออก" "อดทนหน่อยมึง เราต้องรีบออกจากรถ ไม่งั้นได้ตายอยู่บนนี้แน่" ฟาร์มช่วยดึงตัวอาร์ตี้ออกมาจากที่นั่งคนขับแล้วลากเขาให้ออกมาตัวรถ เขามองซ้าย มองขวาเพื่อหาทางหนี ฮอลล์การแสดงดูจะเป็นจุดที่ใกล้ที่สุดที่เขาคิดออกในตอนนี้ "อาร์ตี้ลุก!!" "กูไม่ไหว" "แม่งเอ๊ย ขี่หลังกูมา คุณช่วยหน่อย" ฟาร์มถึงแม้จะหวาดกลัวแต่ก็ห่วงเพื่อนไม่น้อย เขาย่อตัวโดยมีเป้ให้ความช่วยเหลือ ฟาร์มมองไปรอบ ๆ ก่อนจะวิ่งฝ่าฝูงซอมบี้ตรงไปที่ ฮอลการแสดง แม้จะถูกดึงรั้งจนเกือบจะล้มอยู่หลายครั้ง แต่เขาก็ยังโชคดีที่มีเป้คอยช่วยจัดการจนผ่านด่านมาได้ "รีบปิดประตูเร็ว" ธารน้ำ แพรว เป้ ที่วิ่งตามกันมารีบปิดประตูทางเข้าออกทั้งสามฝั่งอย่างรวดเร็ว "แม่งเหมือนกลับสู่จุดเริ่มต้นเลยว่ะ" ธารน้ำทิ้งตัวนั่งลงกับพื้นอย่างเหนื่อยหอบ ฟาร์มค่อย ๆ วางอาร์ตี้ลงช้า ๆ ก่อนจะมองไปรอบ ๆ ที่ครั้งหนึ่งพื้นที่แห่งนี้มันเคยเต็มไปด้วยความสุข แต่ในตอนนี้กลับมีแต่กลิ่นของเลือดและความตายอยู่เต็มไปหมด เคร้งงงง เสียงอะไรบางอย่างดังมาจากด้านหลังเวทีแม้จะตกอยู่ในความมืด แต่ก็ยังพอมีแสงสว่างจากด้านนอกส่องเข้ามาให้พอได้มองเห็น ทุกคนสะดุ้งขึ้นแล้วหันมองหน้ากัน เก้าอี้ที่อยู่ใกล้ตัวถูกยกขึ้นมาเตรียมใช้เป็นอาวุธ ร่างของซอมบี้กระหายเลือดสามตัวปรากฏอยู่ตรงหน้า พวกมันเดินตรงเข้ามาพร้อมกับเสียงขู่คำราม ไม่มีใครอยากตาย ทุกชีวิตล้วนต้องดิ้นรน
Aktuellstes Kapitel
FC Zombie หนี ให้ รอด ตอน 12
"ทุกคนนอนพักได้เลยนะคะ เดี๋ยวใกล้ถึงแพรวปลุกเอง"เมื่อเห็นว่าคงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ฟาร์ม และ ธารน้ำเองก็รู้สึกเพลียมากเช่นกันเลยค่อย ๆ เอนตัวลงนอนความเงียบปกคลุมในรถ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเท่านั้นที่ดังอยู่แพรวยังคงจดจ่อกับเส้นทางข้างหน้า หนทางในครั้งนี้ช่างแสนยาวไกลเหลือเกินในความรู้สึกของเธอกึก กึก กึก กึกเสียงแปลกปลอมดังขึ้นในรถ"คุณตาล...เป็นอะไรหรือเปล่าคะ"แพรวหันมามองต้นตอของเสียง เห็นว่าตาลนอนเอาเสื้อคลุมหน้าเอาไว้เธอเอื้อมมือไปสะกิดฟาร์มเบา ๆ เมื่อรับรู้ถึงอันตรายใกล้ตัวที่กำลังจะเกิดขึ้น"คุณตาล.....คุณตาลเขา.."แพรวสบตากับฟาร์มโดยที่ไม่ต้องอธิบายอะไรฟาร์มก็เข้าใจดี ในขณะที่ธารน้ำที่ตื่นขึ้นมายังมีอาการสะลึมสะลืออยู่เล็กน้อย แต่เมื่อเห็นท่าทีของแพรวและฟาร์มเธอก็สัมผัสได้ทันทีว่าคนข้างตัวเธอไม่ใช่ตาลเพื่อนของเธออีกต่อไปฟาร์มเอื้อมมืออันสั่นเทาไปจับที่เสื้อคลุมก่อนจะกระชากออกอย่างแรงเผยให้เห็นใบหน้าขาวซีด ดวงตาขาวโพลน และเลือดที่ไหลออกมาจากปากและจมูกเสียงฟันกระทบกันอย่างหิวกระหายในบางสิ่ง ไม่ทันได้ตั้งตัว ตาลกระโจนใส่ธารน้ำซึ่งเป็นคนที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด ธารน้ำล้
FC Zombie หนี ให้ รอด ตอน 11
"เราต้องหารถ ในนี้มีใครขับรถมาบ้าง"ธารน้ำเสนอความเห็นหลังจากที่อ่านข้อความของปิ่นซ้ำไปซ้ำมา มันคงเป็นทางเลือกเดียวที่มีตอนนี้"แพรวขับมาค่ะ จอดอยู่ลานจอดรถด้านหลัง""แล้วพวกมันอยู่ข้างนอกเต็มไปหมดขนาดนั้น จะออกไปยังไง อีกอย่างขับรถน่ะ ยังไม่เข็ดอีกเหรอ"ฟาร์มพยายามทักท้วงเมื่อเขานึกถึงความพยายามที่จะออกไปล่าสุดล้มเหลวไม่เป็นท่า จนทำให้ต้องมาติดอยู่ที่นี่"แต่เราก็ไม่มีทางอื่นแล้วนะคะ ถ้าจะไม่ใช้รถ กว่าจะเดินฝ่าไปถึงสนามบินไม่เหนื่อยตายก็ถูกพวกมันรุมกัดตายอยู่ดี หรือจะนอนรอความตายอยู่ที่นี่... มีแต่ตายกับตายอยู่ที่ว่าจะเลือกตายทางไหนกัน"แพรวอธิบายถึงความน่าจะเป็น เธอเข้าใจดีว่าฟาร์มรู้สึกอย่างไร ภาพของอาร์ตี้ที่กลายร่างเป็นซอมบี้ก็ยังคงติดตาเธอไม่หายเช่นกัน แค่เวลาไม่กี่ชั่วโมงเธอพบเห็นคนตายมานับครั้งไม่ถ้วน ที่มีสติประคองตัวเองได้จนถึงตอนนี้ก็นับว่าเก่งมากแล้วเป้เดินตรงไปที่ประตูบานใหญ่ด้านหน้าก่อนจะค่อย ๆ เปิดมันออก"พวกมันไม่อยู่ตรงนี้แล้ว ถ้าพวกเรารีบออกไปอาจจะทัน....รถคุณแพรวอยู่ตรงไหนนำไปเลยครับ""ไปค่ะ ใครจะอยู่ก็เชิญแต่แพรวขอไปตายเอาดาบหน้าดีกว่าอย่างน้อยก็ยังมีความหวัง"เป
FC Zombie หนี ให้ รอด ตอนที่ 10
บอมลากลัคกี้เข้าไปด้านในแล้วปิดล็อคประตูกระจกอย่างรวดเร็ว ว๊ายยยยยย เสียงกรีดร้องของครีมทำเอาทุกคนตกใจก่อนจะถอนหายใจออกมาเมื่อพบว่าเธอเพียงตกใจซากของซอมบี้ที่นอนตายอยู่บนพื้นเท่านั้น ปึก ปึก ปึก ปึก เสียงกลุ่มซอมบี้ที่กำลังเอาหัวเคาะอยู่ที่ประตูเพื่อจะหาทางเข้ามาด้านใน เสียงขู่คำราม และเสียงของซี่ฟันที่กระทบกันกลายเป็นเสียงหลอกหลอนทุกคนในทุกวินาที "เอากระดาษมาปิดรอบ ๆ พวกมันจะได้ไม่เห็นอะไร เดี๋ยวก็คงไปเอง" ทุกคนลุกขึ้นไปหยิบหนังสือพิมบนชั้นพร้อมด้วยกาวที่วางขายเอาไว้ ก่อนจะทาลงบนกระดาษละติดไปที่ผนังกระจกรอบร้าน ไม่ใช่แค่ไม่ให้พวกมันเห็นพวกเขา แต่พวกเขาเองก็ไม่อยากเผชิญหน้ากับพวกมันเช่นกัน ไม่นาน รอบร้านก็ถูกปิดจนทึบมองไม่เห็นด้านนอกอีกต่อไป มีเพียงเสียงฝีเท้าเดินไปมาเท่านั้นที่บ่งบอกให้รู้ว่าพวกมันยังอยู่ "แล้วอีกคนที่มากับเราละคะ เกิดอะไรขึ้น" ปิ่นหันไปถามครีมที่ในตอนนี้เธอยังดูหวาดกลัวไม่หาย "แจนค่ะ เขาชื่อแจน เราพาเขาไปเข้าห้องน้ำ แล้วตอนนั้นเราก็ดันปวดฉี่พอดีเลยขอให้เขารอ ตอนเรากำลังใส่กางเกงเราได้ยินเสียงแจนร้องเรียก ตอนนั้นเรากลัวมาก เราขอโทษที่เราไม่กล้าเปิ
FC Zombie หนี ให้ รอด ตอนที่ 9
'ผมเจอรถแล้ว ด้านหลังปลอดภัยดี พวกซอมบี้น่าจะเข้าไปในชุมชนกันหมดแล้ว'ข้อความจากบอมส่งเข้ามาในมือถือของวายุ ทุกคนเตรียมพร้อมอยู่แล้ว อุปกรณ์ในห้องที่พอจะใช้เป็นอาวุธได้ ถูกหยิบขึ้นมาเตรียมไว้เพื่อความไม่ประมาท"เดี๋ยวกี้ปิดท้ายให้เองค่ะ คุณวายุนำไปได้เลย"ห้าผู้รอดชีวิต เดินเรียงแถวออกจากห้องเก็บของช้า ๆ ทุกคนพยายามก้มตัวให้ต่ำที่สุดถึงแม้จะพอรู้ว่าพวกซอมบี้ไล่ล่าจากเสียงแต่ก็ไม่ได้มีความมั่นใจว่าสายตาของพวกมันสามารถมองเห็นในระยะแค่ไหน ทุก ๆ ก้าวที่เดินจึงต้องระมัดระวังอย่างถึงที่สุดพรึ่บ....วายุยกมือขึ้นเป็นสัญญาณเพื่อให้ทุกคนหยุดเดิน เมื่อข้างหน้ากำลังมีซอมบี้สองตัวเดินวนไปเวียนมาอยู่ที่น่าโมโหก็คือมันเป็นเส้นทางเดียวที่จะพาทุกคนไปยังลานจอดรถที่อยู่ใกล้นิดเดียวเท่านั้น"รถผมอยู่ตรงนั้น คันสีแดง"วายุกระซิบอย่างเบาที่สุดแล้วชี้ไปที่รถคันสีแดงโดดเด่นกลางลานจอด"เดี๋ยวผมจะล่อพวกมันไปอีกทาง ถ้าภายใน 5 นาทีผมไม่กลับมาทุกคนไม่ต้องรอผม โอเคนะครับ"ลัคกี้คว้าแขนวายุเอาไว้"กี้มีวิธีที่ดีกว่านั้นโดยที่เราไม่ต้องเสี่ยงเลยค่ะ"ก้อนหินขนาดกลางถูกหยิบขึ้นมาในมือ ทุกคนรู้ได้ทันทีว่าลัคกี้กำลั
FC Zombie หนี ให้ รอด ตอนที่ 8
"เราจะทำยังไงกันต่อไป"หลังจากได้สติจากเหตุการณ์ที่อาร์ตี้กลายเป็นซอมบี้ ธารน้ำจึงลองเอ่ยถามคนอื่นๆ เพราะยังไม่ความคืบหน้าของการช่วยเหลือใด ๆ ส่งมาถึงเสียทีทางรอดเดียวที่เคยมีก็กลายเป็นซากถูกซอมบี้รุมกัดแทะอยู่ด้านนอกไปเสียแล้ว"เหนื่อยมากจริง ๆ เราควรนอนพักกันหน่อยไหม ไม่ไหวแล้ว"เป้หันไปบอกทุกคน "ใครจะไปหลับลงซอมบี้อยู่ข้างนอกเป็นร้อยขนาดนั้น"ธารน้ำก็ยังเป็นธารน้ำที่ทำตัวขวางโลกจนน่าเอือมระอา"เธอจะยืนแหกปากหรืออะไรก็ตามใจ พวกเราเจออะไรกันมาตั้งเยอะและไม่รู้มันจะไปจบที่ตรงไหน ส่วนฉันขอตัวไปนอนเอาแรงก่อน อย่างน้อยถ้าพรุ่งนี้ต้องวิ่งหนีซอมบี้ฉันก็คงจะมีแรงมากพอไม่ถูกมันกัดตาย"แพรวเองก็คงหมดความอดทนกับความนิสัยเสียของผู้หญิงคนนี้เต็มที เธอหามุมที่ดูปลอดภัยที่สุดและมีคราบเลือดน้อยที่สุดก่อนจะเอนตัวลงหลับตานอนไม่นานคนอื่น ๆ ก็เห็นด้วยในสิ่งที่ แพรวพูด จึงพากันแยกย้ายหามุมของตัวเองเพื่อพักผ่อนเวลาผ่านไป แสงสว่างจากพระอาทิตย์ด้านนอกสาดส่องเข้ามา กลุ่มคนหนีตายค่อย ๆ ตื่นลืมตา พลางสำรวจว่าตัวเองยังอยู่รอดปลอดภัยไม่ได้กลายเป็นตัวประหลาดไปอีกคน"เดี๋ยวเราลองเช็คข่าวในมือถือไหมว่ามีอะไรคื
FC Zombie หนี ให้ รอด ตอนที่ 7
ฟาร์มใช้เก้าอี้ฟาดไปที่ใบหน้าของ 1 ในซอมบี้เต็มแรงจนมันล้มลง แต่มันก็เพียงไม่นาน เมื่อร่างกายของพวกมันค่อย ๆ บิดหมุนและกลับลุกขึ้นมายืนได้อีกครั้ง"ในหนังมันเน้นฆ่ากันที่หัว ตีที่หัวมันเลย"อาร์ตี้ตะโกนบอกเมื่อได้ยินแบบนั้นทุกคนจึงใช้เก้าอี้ช่วยกันฟาดลงไปที่ศีรษะของซอมบี้ทั้งสามตัวเต็มแรง และเมื่อมันล้มลงก็ยังทุบลงไปซ้ำ ๆ จนใบหน้าของซอมบี้เละเทะ สมองกระจัดกระจาย เลือดสีแดงไหลนองเต็มพื้นไปหมด ทุกคนยังคงกระหน่ำตีลงไปซ้ำ ๆ อย่างบ้าคลั่งเพื่อให้แน่ใจว่ามันจะไม่ลุกขึ้นมากัดใครได้อีก"ช่วยด้วย"จู่ ๆ ก็มีซอมบี้อีกตัวพุ่งมาที่อาร์ตี้อย่างรวดเร็วอาการบาดเจ็บที่ยังไม่หายดี อาร์ตี้ล้มลงไปนอนกับพื้น เขายกแขนขึ้นกันคมเขี้ยวของมันจนถูกกัดเป็นรอยเหวอะ ก่อนที่คนอื่น ๆ จะมาดึงซอมบี้ออกไป แล้วจัดการฆ่ามันในทันที"อาร์ตี้!!"ฟาร์มทิ้งเก้าอี้ลงกับพื้นแล้วรีบวิ่งเข้าไปดูเพื่อน ในขณะที่คนอื่น ๆ ถอยออกมา เพราะทุกคนจำได้ดี กับภาพของอะตอมที่ถูกกัด แล้วค่อย ๆ กลายไปเป็นพวกมัน ซึ่งฟาร์มเป็นคนเดียวที่ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์นั้นเขาจึงไม่รู้ชะตากรรม ว่าอีกไม่นานมันจะเกิดอะไรขึ้นฟาร์มฉีกชายเสื้อมาพันแผลที่แขนของอ
Das könnte dir auch gefallen
