Chapter 2

AISZA 

1 YEAR EARLIER… 

“Marry me, Aisza and I promise to take good care of you forever from now on.” narinig kong sambit ni Marco. 

Hindi ako tumigil sa pag-iyak simula nang malaman ko na nabulag ako at ngayon ay nasa ospital pa kami. 

Dumalaw si Marco at nag-aalok na hingin ang kamay ko para sa isang kasal. 

Napahinto ako sa pag-iyak nang marinig ko iyon. 

“Sigurado ka ba sa desisyon mo?” tanong ko kay Marco. 

“Oo, Aisza, iniligtas mo ang buhay ko kaya habangbuhay kong tatanawin ang utang na loob na iyon. Bilang ganti ay personal ko pong hinihingi sa inyo ang kamay ng anak ninyo…” magalang na sabi ni Marco habang kaharap ang mga magulang namin ni Aina. 

Nasa tabi ko si Aina at hindi binibitawan ang kamay ko. 

“Sa amin ay walang problema, Marco, Hijo, alam ko naman ang kapasidad mong alagaan ang anak ko.” narinig kong sabi ni daddy. 

“Kung gustong magpakasal ng anak naming si Aisza ay sino ba kami para tumutol? hindi ba?” sabi ni mommy. 

Nakaramdam ako ng isang kutsilyo na tumusok kaagad sa aking puso. Napakabilis niyon at hindi ako nakailag man lang. 

Ang tono ng pananalita ng mga magulang ko ay parang matatalim na blade. 

Wala silang pakialam sa akin at ngayong nabulag na ako ay mas lalong nawalan ako ng silbi sa paningin nila dahil ganon-ganon na lang kung ibigay nila ako sa lalaking hindi ko naman gaanong kilala pa. 

Kahit pa may paghanga ako kay Marco, gusto ko siyang mas makilala pa at hindi sana daanin sa mabilis na paraan ang lahat ngunit naglatag na ito bigla ng isang kasal. 

Tutal naman ay ipinamimigay na ako ng mga magulang ko ay papayag na ako. 

“Sige, Marco… pumapayag na akong magpakasal sayo.” saad ko na ngumiti. 

“Talaga?! Salamat, Aisza! ipinapangako kong hinding-hindi kita pababayaan! aalagaan at mamahalin kita bilang asawa ko!” masayang sambit ni Marco at nagmadaling isinuot sa akin ang engagement ring na inihanda niya.

Ngumiti ako at kinapa ang engagement ring na iyon. May malaking bato sa harap. 

“I’ll arrange the wedding as soon as possible.” paninigurado pa ni Marco ngunit… bigla kong naalala ang tatay niyang si Cain. 

“Pero… paano ang tatay mo? anong sabi niya tungkol dito?” tanong ko. 

Natahimik ang lahat ng matagal lalo na si Marco bago sumagot. 

“Tungkol dyan, humihingi din siya ng tawad sa nangyari at nag-usap na kami. Hindi lang siya makaharap ngayon dahil sobrang abala sa trabaho pero… mag-a-arrange ako ng proper dinner para pormal na hilingin ang kamay ni Aisza, sa oras na makalabas siya dito sa ospital.” sabi ni Marco na talagang desididong managot sa kasalanan niya. 

Pero… siya ba talaga ang may kasalanan? I throw myself there… I did this to myself. Dahil ba gusto kong mapansin niya ako? Am I that desperate? at ngayon… nakuha ko na ang atensyon niya at hindi lang iyon… handa pa siyang pakasalanan ako. 

Ayos lang ba ‘to? 

I can’t say ‘no’ matagal na akong may pagtingin kay Marco. 

Naguguluhan ang isip ko pero alam ko kung anong gusto ko. Si Marco mismo, ang pagmamahal niya at siya nang buong-buo. 

***

Ilang araw lang ay nakalabas na ako at iyon ang pinaka-unang event na mapupuntahan ko pagkatapos kong maaksidente– Ang proper dinner na inihanda ng pamilya Mackenzie. 

Sila mismo ang nag-imbita sa amin ng pamilya ko sa kanilang malaking Mansyon. 

Rinig na rinig ko ang paghanga ng aking mga magulang at pati na ng kapatid kong si Aina. Hindi maikakaila. 

“Napakaganda dito.” sabi ni mommy. 

“at… napakalaki.” sabi ni Daddy. 

“Ate Aisza, nakakainggit ka! kung pwede lang akong magpanggap na ikaw. Gusto ko ang buhay na ito!” sabi ni Aina ngunit pilit lang akong ngumiti. 

Biglang tumahimik si Aina at narinig ko ang mga yabag ng paa. 

Kailangan ko silang marinig nang mabuti dahil hindi na ako makakita. 

“Nandito na po pala kayo, tuloy! tuloy po kayo!” narinig kong sabi ni Marco na mukhang aligaga. 

Iginiya ako ng kapatid kong si Aina sa hapag kainan. 

“Maraming salamat po sa pagpunta.” magalang na sabi ni Marco. 

Nagsimulang ihanda ang mga pagkain. 

“Pasensya na po kayo kung wala akong oras nitong mga nakaraang araw pero… sa tingin ko ay kailangan kong ayusin ang gulong ginawa ng anak ko.” sabi ni Mr. Mackenzie. 

Isang beses ko lang siyang nakita sa tanang buhay ko ngunit… sapat ang isang beses na iyon para maalala ko ang kanyang kagwapuhan at kakisigan. 

“Wala po iyon, Mr. Mackenzie, nagsabi na sa amin si Marco at talagang desidido siyang pakasalan ang Aisza namin.” sabi ni daddy. 

“Kung gayon ay… sa tingin ko formality na lang ito. Kung nagkasundo na kayo, si Aisza at ang anak ko ay wala nang problema sa akin. Tungkol naman sa kasal, si Marco na ang mag-aasikaso sa lalong madaling panahon.” kalmado at diretsahang saad ni Mr. Mackenzie. 

Talagang napaka-professional niya sa lahat ng bagay. 

“Wag ho kayong mag-alala kay Aisza dahil pagkatapos ng kasal ay dito na kami titira at sinisigurado ko po sa inyong maaalagaan siya ng maayos.” sabi naman ni Marco. 

“Kami lang namang dalawa dito ng anak ko at palagi pa akong wala dahil sa negosyo ko kaya… hindi ako magiging sagabal sa kanila.” siniguro iyon ni Mr. Mackenzie. 

***

Pagkatapos ng dinner na iyon ay mabilis na inasikaso ni Marco ang kasal namin. 

Ang lahat ay naging napakagaan. Maging ang paglipat ng mga gamit ko sa Mansyon ng mga Mackenzie ay naging mabilis din. 

Isang linggo bago ang kasal, nagpaalam na si Marco sa mga magulang ko na kung pwede ay doon na ako mag stay. Hindi ako tumutol. Ang lahat ay ayon sa kagustuhan ko. Tinanggap ko ang lahat ng alok ni Marco. 

“Aisza, siya nga pala, ipapakilala ko sayo si ate Miracle, simula ngayon ay siya na ang magbabantay sayo dito sa Mansyon kapag nasa trabaho ako.” sabi ni Marco. 

Ngumiti ako ng matamis, “Nice to meet you po, Mrs. Mackenzie. Ako po si Miracle.” 

“Nice to meet you po, Ate Miracle, pwede niyo po akong tawaging Aisza na lang.” 

“Sige po, Ms. Aisza, kapag kailangan niyo po ng tulong sa lahat ng bagay. Wag po kayong mahihiyang magsabi sa akin, tutulungan ko po kayo.” magalang na sabi ni Ate Miracle.