ก้าวไปข้างหน้า..(44)

เช้าวันใหม่ที่แสนจะสดใส แต่ต่างกับหัวใจของฉันที่มันแสนจะหดเหี่ยวที่สุด ฉันลุกลงจากเตียงนอน รู้สึกหวิว ๆ ชอบกล ปกติจะมีเด็กบ้านั้นนอนอยู่ แต่วันนี้มันกลับว่างเปล่า ฉันพ่นลมหายใจออกมาหนัก ๆ ก่อนที่จะเดินเข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัว.

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้วฉันก็เดินลงมาจากห้องเพื่อจะไปทำงาน ในใจก็แอบหวังว่าไคจะต้องมาที่บริษัท แต่อีกใจก็ไม่คิดว่าเขาจะมา เราถอนหมั้นกันแล้ว และที่สำคัญเขาปล่อยฉันออกจากการแก้แค้นแล้วด้วย มันคงไม่จำเป็นที่เขาจะต้องมาแสดงทำดีกับฉันต่อหน้าใคร ๆ

"ยัยไอ.."เสียงเรียกของแม่ดังมาจากด้านหลังทำให้ฉันสะดุ้งโหย่งแล้วรีบหันหลังไปหาท่าน

"คะ ค่ะแม่"

"จะไปทำงานแล้วเหรอ"แม่อุ่นเดินเข้ามาลูบที่ไหล่ฉันเบา ๆ

"ค่ะ..แล้วแม่ล่ะคะ มีอาการแพ้ท้องบ้างหรือเปล่า"ฉันเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงแล้วหลุบตามองไปที่หน้าท้องแม่

"ไม่มีอาการเลย..แต่ลุงไทน์อยากให้แม่พักอยู่บ้านก่อน เพราะช่วงนี้แม่เวียนหัวบ่อย ๆ"

"งั้นแม่ก็พักเถอะค่ะ เรื่องบริษัทไม่ต้องเป็นห่วง"ฉันพูดแล้วคลี่ยิ้มหวานให้.

"แม่มีอะไรจะถามแกหน่อย"

"อะไรคะแม่"ฉันเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย

"ที่ผ่านมาแกกับตาไครักกันจริง ๆ หรือเปล่า"คำถามแม่ทำให้ฉันรู้สึกสะอึกในใจ

"รักกันสิค่ะแม่"ฉันตอบกลับไปแต่ก้มหน้างุดลง

"จริง ๆ ที่แม่ไม่อยากจะเค้นถามอะไรจากแกก็เพราะว่าแกโตแล้ว..แม่เลยไม่อยากจะเซ้าซี้ จึงไม่อยากถามสาเหตุว่าทำไมต้องถอนหมั้น แต่แม่รู้ว่าแกยังรักตาไคอยู่ใช่ไหม"

"...."ฉันไม่ได้ตอบคำถามแม่ ได้แต่จ้องมองหน้าท่าน

"แม่ไม่อยากรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทะเลาะหรือไม่เข้าใจกันเรื่องอะไร ทำไมถึงต้องถอนหมั้นทั้ง ๆ ที่เพิ่งจะหมั้นกันไปไม่นาน..."

"แม่ ไอขอโทษที่ทำให้แม่ต้องอับอาย"ฉันพูดแทรกขึ้นแล้วยกมือไหว้ลงที่อกท่าน แม่อุ่นยกมือลูบหัวฉัน

"เรื่องชื่อเสียงหน้าตามันไม่สำคัญกับแม่เลย..สิ่งที่สำคัญที่สุดคือความสุขของลูกนะยัยไอ"

"ขอบคุณค่ะแม่..ไอรักแม่ที่สุด"พอสิ้นเสียงฉันก็เข้าสวมกอดแม่

"ก้าวไปข้างหน้า..ทิ้งมันไปซะอดีตที่ทำให้เจ็บปวด..แล้วสักวันความสุขจะเข้ามาหาเราเอง"

"ค่ะแม่"

ฉันลาแม่เพื่อจะเข้าไปที่บริษัท ระหว่างที่ฉันกำลังจะเดินออกมาที่นอกบ้าน

"ยัยไอ.."

"ค่ะแม่ มีอะไรหรือเปล่าคะ"แม่เดินเข้ามาที่ฉัน

"รถแกจอดอยู่ที่โรงรถแล้วนะ"ฉันมองไปที่โรงรถกับแม่สลับกันด้วยความสงสัย รถมาอยู่ที่นี้ได้อย่างไรกัน

"เมื่อวานตาไคโทรมาขอกุญแจสำรองรถแกจากแม่ บอกว่าจะเอารถมาให้แก แม่ก็เลยให้ไป"

"เขาย้อนกลับมาอีกเหรอคะ"แม่พยักหน้า ฉันขมวดคิ้วด้วยความมึนงงก็ที่จะกล่าวขอบคุณแม่ แล้วเดินมาที่โรงรถ แล้วก็ขับรถออกมา

ในหัวก็นึกถึงไค ทำไมเขาถึงต้องเอารถมาให้ฉันเอง ทั้ง ๆ ที่ฉันไปเอาเองก็ได้ หรือไม่อยากให้ฉันไปเหยียบที่ผับเขาอีก เกลียดกัน ไม่อยากเห็นฉันขนาดนั้นเลยเหรอ

พอมาถึงบริษัทฉันก็รีบไปที่ห้องทำงาน เพราะฉันเห็นรถของไคจอดอยู่ แต่พอเปิดประตูเข้าไป ก็เห็นว่าเขากำลังเก็บของอยู่ และที่โซฟาก็มีหญิงสาวนั่งไขว้ห้างอยู่ เธอหันมามองฉันด้วยหางตาแล้วก็หันกลับไปมองไคที่กำลังก้มหน้าเก็บของอยู่

"นะ นายจะไปไหน นายจะไม่มาทำงาน.."

"อีกสองวันมหาลัยก็จะเปิด ฉันคงไม่มีเวลามาช่วยงานเธอได้อีก และที่สำคัญเราก็ถอนหมั้นกันแล้ว มันคงจะดูไม่ดีถ้าฉันยังจะมาที่นี้"ไคพูดแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา ฉันก้มหน้าลงแล้วเม้มปากเข้าหากันแน่น ใจมันสั่นไหวไปหมด รู้สึกว่าดวงตาเริ่มจะร้อนผ่าว ราวกับว่ามันกำลังจะหลั่งน้ำตาออกมา

"พี่ไค เก็บเสร็จหรือยังคะ"หญิงสาววัยรุ่นเดินเข้ามาคล้องแขนไคแล้วใช้หน้าอกถูไถที่แขนแกร่งของเขา ฉันเห็นแล้วก็รีบเบือนหน้าหนี ก่อนที่จะเดินไปนั่งที่เก้าอี้ประจำตำแหน่ง

"งั้นก็เก็บตามสบาย"ฉันนั่งลงแล้วผายมือให้ ไคหันมาแล้วถือกระเป๋าตัวเองยกขึ้น

"ฉันเก็บเสร็จแล้ว ไปก่อนนะ"ว่าจบ เขาก็เดินเตียงคู่กับหญิงสาวออกไป ฉันนั่งมองแผ่นหลังทั้งสองจนประตูปิดลง หยดน้ำตาก็ไหลออกมาทันที ฉันยกแขนท้าวที่โต๊ะแล้วเอาหน้าซุกมือทั้งสองร้องไห้ออกมา

"ฮึก..ฮือ..ฮึก"เจ็บ มันเจ็บมาก ๆ เจ็บจนใจแทบจะขาด ฉันไม่คิดเลยว่าฉันจะต้องรู้สึกอะไรแบบนี้ ฉันร้องไห้สักพักแล้วนึกถึงคำพูดของแม่..'ก้าวไปข้างหน้า..ทิ้งมันไปซะอดีตที่ทำให้เจ็บปวด..แล้วสักวันความสุขจะเข้ามาหาเราเอง'

ฉันจึงหยัดกายลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำล้างหน้าล้างตา กลับมานั่งที่เดิม แล้วก้มหน้าก้มตาทำงาน ทำตัวให้ยุ่ง ๆ จะได้ลืม แต่ทว่าสายตามักจะมองไปที่โต๊ะทำงานไคทีไร ใจก็สั่นทุกที จึงโทรไปที่พี่ดวงผู้ช่วยของฉัน เพื่อขอพนักงานผู้ชายช่วยยกโต๊ะนี้ออกไป..

ระหว่างที่พนักงานกำลังขนย้ายโต๊ะ ซึ่งฉันยืนกอดอกมองพวกเขาอยู่นั้น พี่ดวงก็เดินเข้ามาหาฉัน

"คุณไอคะ..คุณอานัสมาขอพบค่ะ"

"คุณอานัส?"ฉันพึมพำออกมาเบา ๆ แล้วพอนึกขึ้นได้ก็ยิ้มให้กับพี่ดวง

"ให้เขาเข้ามาเลยค่ะ"ฉันพูดจบก็เดินไปที่เก้าอี้ประจำตำแหน่ง ไม่นานคุณอานัสก็เดินเข้ามา ฉันลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวทักทาย

"สวัสดีค่ะ"

"สวัสดีครับ ผมมารบกวนคุณหรือเปล่าครับ ทั้งที่วันนี้ไม่ใช่วันที่เรานัดคุยแผนงานกัน"

"ไม่ได้รบกวนอะไรเลยค่ะ คุณอานัสเชิญนั่งก่อนค่ะ"ฉันพูดขึ้นพร้อมกับเชิญให้เขานั่งที่เก้าอี้ตรงข้ามกับฉัน

"คุณอานัสมีธุระอะไรกับไอเหรอคะ"

"ทำไมรู้สึกเกร็งจัง ทำตัวตายสบายได้เลยครับ เออแล้วอีกอย่างไม่ต้องเรียกผมว่าคุณก็ได้ มันดูแปลก ๆ สำหรับผม"

"แล้วจะให้เรียกว่าอย่างไรคะ"

"พี่นัสก็ได้ครับ..ผมอายุมากกว่าคุณหนิ"

"ได้ค่ะ..ค่อยผ่อนคลายขึ้นมาหน่อย"พูดจบฉันก็ฉีกยิ้มให้พี่นัส

"พอดีผมขับรถผ่านมา เลยแวะเข้ามาจะชวนคุณไปทานข้าวกลางวันน่ะ"พี่นัสพูดจบเขาก็จ้องมองไปที่นาฬิกาข้อมือตัวเอง บ่งบอกให้รู้ว่าตอนนี้กำลังจะเที่ยงแล้ว ฉันฉีกยิ้มให้เชาที่เงยหน้าขึ้นมองฉันเช่นกัน

"ตกลงค่ะ"

"งั้นเราไปกันเลยไหม"

"ค่ะ"ฉันตอบกลับแล้วลุกขึ้น หยิบกระเป๋าตัวเองขึ้นมาสะพาย ในขณะที่พี่นัสเดินไปรอฉันอยู่ที่หน้าประตู เราสองคนเดินลงมาพร้อมกับ แล้วไปที่จอดรถ

"นั่งรถผมไป..เดี๋ยวผมมาส่ง"

"แต่ว่า.."ฉันรู้สึกเกรงใจเขาจัง แต่เขาก็พูดแทรกขึ้น

"ไม่ต้องเกรงใจ..ยังไงผมต้องขอให้คุณช่วยดูแลบริษัทผมอยู่แล้วหนิ เป็นกันเองดีกว่าครับ"

"ขอบคุณที่วางใจบริษัทเราค่ะ"ว่าจบฉันก็เปิดประตูรถเข้าไปนั่งทันที โดยที่พี่นัสก็เข้ามานั่งในฝั่งของคนขับ เราหันมายิ้มให้ฉันก่อนที่จะสตาร์ทรถออกไป..

🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥