บทที่ 1/2 อย่ามายุ่งกับฉัน

ผมเดินมาที่สถานที่แห่งหนึ่งซึ่งมันน่าจะเป็นสวนหย่อมด้านข้างโรงเรียนและมันดูสงบกว่าในงานมาก จริงๆแล้วผมไม่ได้จะเข้าห้องน้ำหรอกผมแค่ปวดหัวนิดๆก็เลยขอตัวออกมาอยากจะอยู่เงียบๆสักหน่อยเผื่อจะดีขึ้น

ฟลุ่บ~

ผมทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งใกล้ๆแปลงดอกไม้ก่อนจะเอนหลังพิงพนักของมันแล้วหลับตาลงสูดอากาศบริสุทธิ์และกลิ่นหอมอ่อนๆของดอกไม้ในแปลง

"อย่ามายุ่งกับฉัน!"

แต่ผมก็ต้องลืมตาขึ้นมาอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงแว่วมา เสียงนั้นเงียบไปเมื่อผมเริ่มมองหาจนผมเกือบคิดว่าหูแว่วไปเองถ้ามันไม่ดังแว่วมาอีก

"บอกว่าอย่าไง!"

"แหม หยิ่งจังนะทีตอนนั้นไม่เห็นหยิ่งเลย"

"ปล่อย!"

ฟลุ่บ~

ผมผลุดลุกขึ้นเมื่อได้ยินเสียงที่ฟังดูคุ้นหูอย่างประหลาด มันเป็นเสียงเหมือนผู้หญิงกับผู้ชายกำลังเถียงหรือทะเลาะกันซึ่งดังมาจากมุมอาคารมืดๆไม่ไกลจากตรงนี้เท่าไหร่

เสียงผู้หญิงนั่น มันคุ้น...คุ้นจนผมต้องก้าวขายาวๆไปตามเสียงทันที

"หรือต้องให้ทิปเหรอถึงจะแตะตัวได้"

"บอกให้ปล่อย!"

"ไม่ปล่อย อยากไปก็ดิ้นให้หลุดเองดิ"

"ได้..."

ปึ้ก~

"อะ โอ้ยยย!"

พลั่ก~

"ว้าย"

ในหูของผมยังคงได้ยินเสียงโต้เถียงกันอยู่ตลอดเวลาขณะที่ผมก้าวฉับๆเข้าไป เมื่อเดินมาใกล้และสายตามองเห็นแผ่นหลังของผู้หญิงคนหนึ่งที่อยู่ในอ้อมกอดของผู้ชายตัวสูงอีกคน ดูเหมือนเธอจะกำลังดิ้นรนออกจากอ้อมกอดนั้นจนกระทั่งเธอกระทืบส้นรองเท้าแหลมๆลงบนฝ่าเท้ามันและถูกผู้ชายคนนั้นผลักออกอย่างแรงจนเธอเซมาทางด้านหลังซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่ผมเข้าไปถึงตัวเธอและรับร่างบางที่หงายหลังล้มลงมาได้ทันท่วงที

ฟลุ่บ~

ฉันเกลียดผู้ชายประเภทนี้ที่สุด ผู้ชายที่มองผู้หญิงแค่เปลือกนอกและมีความคิดตื้นๆ ฉันเกลียดคำพูดของผู้ชายทุกคนที่เรียกชื่อฉันด้วยคำหวานๆ เกลียดผู้ชายทุกคนที่ฉันต้องทำตามใจพวกเขาและยื่นเงินให้เมื่อฉันทำถูกใจ เกลียดสายตาที่มองลวนลามฉันในทุกสัดส่วนที่มองได้

ฉันเกลียด!แต่ในขณะเดียวกันฉันก็ต้องทำ...ทำเพื่อความอยู่รอด

แต่การที่ฉันจำใจทำอาชีพแบบนั้นถึงมันจะได้เงินเยอะก็จริงแต่มันก็ทำให้ฉันกลายเป็นผู้หญิงไร้ยางอายและง่ายสำหรับพวกผู้ชายประเภทนั้น กระทั่งตอนที่ฉันไม่ได้อยู่ในเวลางานฉันก็ยังถูกกระทำแบบนั้นอยู่

"บอกให้ปล่อย!"

ฉันกระชากข้อมือออกจากมือหนาที่กำไว้แน่น ผู้ชายคนนี้คือรุ่นพี่ที่โรงเรียนเขามาร่วมงานเลี้ยงรุ่นเหมือนกับฉันแต่พอเจอฉันเขากลับเข้ามาหาเรื่องลวนลาม คงเพราะความคิดตื้นๆที่คิดว่าจะทำแบบนี้กับฉันได้ แน่นอนว่าเขาเคยทำแต่นั่นมันก็ตอนที่ฉันทำงานเป็นเด็กนั่งดริ้งอยู่ที่ผับแห่งหนึ่ง ครั้งนั้นฉันไปเป็นเด็กนั่นดริ้งให้กับเพื่อนของเขาเพราะอยู่กลุ่มเดียวกันเขาก็เลยได้ร่วมวงดื่มเหล้ากับเพื่อนด้วยเพื่อนของเขาลวนลามฉันแต่ฉันก็ปัดป้องเท่าที่จะทำได้

รู้มั้ยว่าหลังจากที่เลิกงานทุกครั้งฉันต้องกลับมาอาบน้ำตั้งหลายรอบพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาเพราะเกลียดในโชคชะตาของตัวเอง!

"ไม่ปล่อย อยากไปก็ดิ้นให้หลุดเองดิ"

เขาพูดบอกฉันพร้อมกับรวบตัวฉันไว้ยิ่งเขารัดแน่นฉันก็ยิ่งรู้สึกแย่ เขาด่าว่าฉันหยิ่ง...ก็ยอมรับว่าหยิ่งถ้าไม่ใช่หน้าที่ฉันก็ไม่มีทางให้ผู้ชายประเภทนี้แตะต้องตัวแน่ๆ

"ได้..."

ฉันกัดฟันพูดอย่างโมโห ฉันมาที่นี่ไม่ได้จะมาให้เขาทำแบบนี้กับฉันนะ ฉันจ้องหน้าเขาก่อนจะยกขาข้างหนึ่งขึ้นเมื่อดิ้นจนเหนื่อยแต่ไม่หลุดสุดท้ายฉันก็เลยกระทืบส้นรองเท้าแหลมๆลงไปบนฝ่าเท้าของเขาเต็มแรงจนเจ้าตัวสะดุ้งโหยงโอดโอยด้วยความเจ็บพร้อมกับผลักฉันออกจากอ้อมแขนเขาในทันที

"ว้าย"

และเพราะฉันไม่ทันตั้งตัวฉันถึงเซไปด้านหลังแย่กว่านั้นคือส้นรองเท้าของฉันดันตกลงไปในร่องดินทำให้ฉันหงายหลังลงไปในที่สุด แต่ทว่า...

ร่างของฉันก็ยังไม่กระแทกพื้นหรอกเพราะเหมือนมีคนมารับตัวฉันไว้ได้ทัน ฉันค่อยๆลืมตาที่หลับปี๋ลงเมื่อกี้ขึ้นมาก็เห็นว่ามีคนรับฉันไว้จากทางด้านหลังจริงๆก่อนจะดันให้ฉันยืนขึ้นและตั้งตัวได้

"ขอบคุณ..."

เสียงของฉันขาดหายไปเมื่อฉันหันไปทางด้านหลังเพื่อที่จะขอบคุณเขาที่เข้ามาช่วยพยุงไว้ได้ทันแต่เมื่อดวงตาของฉันสบเข้ากับนัยน์ตาสีนิลที่ฉันจำมันได้ดีใบหน้าหล่อเหลาที่ไม่ได้คมเข้มแต่ออกไปทางหวานด้วยซ้ำจมูกโด่งรับกับคิ้วเข้มๆและริมฝีปากสีธรรมชาติเรือนผมสีดำสนิท

มองดูภายนอกเขาแทบไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย...