บทที่ 1/1 อย่ามายุ่งกับฉัน

ตอนนี้ผมกำลังยืนอยู่หน้ากระจกผมกำลังใส่เสื้อและจะติดกระดุมแต่ผมก็ชะงักเมื่อสายตาผมทอดมองเงาตัวเองในกระจก บนร่างกายของผมมีสิ่งหนึ่งที่มำให้ผมชะงักทุกครั้งเมื่อมองเห็นมัน

รอยสักภาษาอังกฤษแบบนี้...

ผมอ่านรอยสักเล็กๆที่เขียนพาดกับเหนืออกด้านซ้ายของผมทุกครั้งที่เห็นมัน มันเป็นประโยคสั้นๆประโยคหนึ่งเหมือนจะเป็นคำที่มีความหมาย ผมไม่รู้ว่ามันมาอยู่บนตัวผมได้ยังไงรู้แค่ว่าวันหนึ่งที่ผมตื่นขึ้นมาผมก็เห็นมันแล้ว...

ฟลุ่บ~

จู่ๆก็มีคนกอดผมจากทางด้านหลังทำให้ผมหลุดจากภวังค์นั้นมาได้ ผมมองใบหน้าของคนด้านหลังที่เอียงใบหน้ามามองผมผ่านจากกระจกบานนั้นเช่นกัน เธอยิ้มให้ผมก่อนจะเลื่อนฝ่ามือด้านซ้ายขึ้นมาวางไว้ที่แผ่นอกตรงตำแหน่งที่มีรอยสักนั่นและบิดบังมันจนหมด

"ฉันแต่งตัวเสร็จแล้วนะ...วายุ^^"

'วายุ'คือชื่อของผม ส่วนผู้หญิงที่กอดผมอยู่เธอชื่อ'นีน่า'เป็นแฟนของผมเอง ผมยิ้มบางๆให้เธอ นีน่าเลื่อนมือมาติดกระดุมเสื้อของผมให้จนหมดก่อนจะจับแขนผมหมุนตัวให้หันกลับไปหาเธอ

"สวยมั้ย"

เธอถามผมเมื่อหันไปหาจนเรายืนประจันหน้ากันพร้อมกับถามผมถึงการแต่งตัวของเธอ ผมเลื่อนสายตามองสำรวจเธอก่อนจะตอบออกไป

"อื้ม สวย"

"นายก็หล่อมาก งั้นเราไปกันได้แล้วนะ^^"

เธอยิ้มหวานพูดชมผมกลับอย่างพอใจพร้อมกับขยับเสื้อผ้าของผมให้เข้าที่เรียบร้อยก่อนจะสอดมือคล้องแขนผมแล้วดึงให้เดินตามออกจากห้องไปในที่สุด...

หลังจากนั้นประมาณครึ่งชั่วโมงเราสองคนก็เดินทางมาถึงสถานที่แห่งหนึ่งผมมองเข้าไปในรั้วของโรงเรียนเอกชนชื่อดังด้วยสายตานิ่งๆ ผมเคยเรียนที่นี่ผมจำได้ลางๆมันแค่มีความคุ้นเคยบางอย่างเกิดขึ้นมาในความคิด นีน่าก็เคยเรียนที่นี่เธอบอกว่าเราคบกันตั้งแต่สมัยเรียนและวันนี้เธอกำลังพาผมมาที่งานเลี้ยงรุ่นเพื่อเปิดหูเปิดตาบ้าง

ตึก ตึก ตึก~

ผมเดินตามนีน่าเข้ามาในงานนี้ ผู้คนมากมายในงานล้วนแต่เคยเรียนที่นี่ทั้งนั้นบางคนก็รู้จักบางคนก็ไม่รู้จักแล้วบางคนผมก็จำไม่ได้ ผมมันเป็นแบบนั้นมาได้สักระยะหนึ่งแล้วล่ะ

"อ้าวนีน่า วายุ"

ผู้หญิงคนนี้ก็เหมือนกันที่ผมจำเธอไม่ได้แต่เธอเข้ามาทักทายเราสองคนและดูเหมือนเธอจะสนิทกับนีน่าพอสมควรเพราะทั้งสองคนโผเข้ากอดกันทันที

"ฉันนึกว่าจะไม่มากันซะแล้ว"

"มาสิพี่ นี่บินมาจากเกาหลีเลยนะ"

นีน่าพูดบอก ก่อนหน้านี้เธอเพิ่งจะไปเยี่ยมครอบครัวที่อยู่ที่นั่นแล้วก็เพิ่งกลับมาที่ประเทศไทย

"ไงวายุ จำพี่ได้มั้ย"

ผู้หญิงคนนั้นหันมาให้ความสนใจกับผมเธอทักทายผมพร้อมกับถามผมเหมือนที่หลายๆคนเคยถามและผมก็ตอบเหมือนเดิมคือรอยยิ้มบางๆพร้อมกับดวงตาว่างเปล่า ผมจำเธอไม่ได้หรอก

"กะแล้วว่าต้องจำไม่ได้ ก็นะพี่ไม่เคยโผล่ไปให้เจอเลยนิเนอะ"

นั่นแหละ สองปีที่ผ่านมาถามว่าผมจำอะไรได้บ้างมั้ย มันก็จำได้นะแต่จำได้แค่คนใกล้ตัวและสถานที่ที่เคยไปหรือไม่ก็จำได้เป็นช่วงๆเท่านั้นอย่างอื่นมันก็แค่เลือนลาง ตอนนี้ความจำของผมยังอยู่ในช่วงฟื้นฟูคนที่ผมจำได้จริงๆก็คือพ่อกับแม่ นีน่า แล้วก็เพื่อนสนิทอีกสี่ห้าคนที่โผล่มาให้ผมเห็นหน้าบ่อยๆและมีสิ่งของอะไรบางอย่างที่เป็นเครื่องยืนยันและทบทวนว่าผมรู้จักพวกเขา แค่นั้น

"นี่พี่ลิลลี่ รุ่นพี่ที่สนิทของฉันเองน่ะ"

นีน่าแนะนำเธอให้ผมรู้จักอีกครั้ง ผมพยักหน้าสองสามทีให้

"อา อืม"

"เออนี่นีน่า เธอไปเกาหลีตั้งเกือบเดือนฉันมีเรื่องอะไรจะบอกเธอด้วยแหละ"

"อะไรอ่ะพี่"

"ก็..."

พี่ลิลลี่อะไรนั่นหยุดคำพูดไว้เมื่อเหลือบตามามองผมเธอดึงนีน่าเข้าไปใกล้พร้อมกับคุยอะไรกันสักอย่างที่ผมคิดว่าผมไม่น่าจะเกี่ยวด้วย

"เอ่อ วายุนายหิวมั้ย"

จากนั้นนีน่าก็หันมาหาผมเธอถามว่าผมหิวมั้ยแต่ผมก็ยังไม่ทันได้ตอบอะไรออกไปหรอกเธอก็พูดเองเออเองหมด

"ฉันว่าเดี๋ยวฉันไปหาอะไรให้นายกินดีกว่า รอตรงนี้นะ"

"อืม ขอบใจ"

เมื่อเธอเสนอมาอย่างนั้นผมก็ไม่ได้ขัดข้องอะไรผมพยักหน้าให้เธอ นีน่ากับพี่ลิลลี่พากันเดินแยกออกไปผมมองตามก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆงาน

พรึ่บ~

"โดนทิ้งเหรอวะเพื่อน"

จู่ๆก็มีคนเดินมากอดคอผมจากทางด้านหลังผมหันไปมองเพราะตกใจนิดหน่อยก็เห็นว่าเป็นกลุ่มเพื่อนสนิทของผมเองที่เข้ามาทัก

"ทำหน้ามึนๆ จำพวกกูได้มั้ย?"

เมื่อเห็นว่าผมมองพวกมันด้วยสายตาราบเรียบมันก็เริ่มหน้าเหวอ พร้อมกับถามเตือนความจำผมจนผมผลักหัวมันไปแล้วตอบชื่อพวกมันเรียงตัว

"ไอ้คราม ไอ้เต ไอ้นาย"

"เอ้า ก็จำได้นิ"

"เออ จำได้สิ"

"ว่าแต่ มึงมากับใครวะทำไมมายืนอยู่คนเดียว"

เตถามผม

"นีน่า แต่ตอนนี้ไปตักอาหาร"

"เออดีละ"

ครามพูดขึ้นบ้าง มันแสดงสีหน้าออกมาเหมือนพอใจที่นีน่าไม่ได้อยู่ตรงนี้จนถูกสายตาของไอ้เตกับไอ้นายที่กระแอมไอออกมาและมันต้องพูดขึ้นใหม่

"หมายถึงว่า...แกจะได้ไม่ต้องไปตักเองไง อยู่คุยกับพวกฉันดีกว่าว่ะ"

มันหัวเราะแหะพลางตบบ่าผมเบาๆ ผมก็ไม่ได้พูดอะไรหรอกแค่พยักหน้าผ่านๆไปเท่านั้น จริงๆผมเริ่มรู้สึกเซ็งนิดหน่อยด้วยล่ะ

หลังจากนั้นพวกเราก็คุยเล่นกันไปเรื่อยๆบางครั้งก็มีคนเข้ามาทักและพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน บางครั้งก็พูดถึงเรื่องอดีตที่เคยเรียนอยู่ที่นี่มันก็เลยทำให้ผมเซ็งเข้าไปใหญ่เพราะผมจำไม่ได้แต่บางครั้งก็เหมือนมีภาพเลือนลางแว่บเข้ามาบ้างจนผมเริ่มรู้สึกไม่ดี

ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนพวกเพื่อนๆหันมา

"ไปไหนวะ ตามนีน่าอ่อ?"

ครามหันมาถามผมมันคงคิดว่าผมจะไปตามหานีน่าเพราะเธอยังไม่เดินกลับมาหาผมแต่ผมส่ายหัว

"ไปห้องน้ำน่ะ"

ผมพูดตอบก่อนจะเดินออกมาเลยโดยไม่ได้ฟังเสียงของครามที่พูดตามหลังมา