INICIAR SESIÓNCompartir
บทที่ 1/3 อย่ามายุ่งกับฉัน
Fecha de publicación:
2026-02-08 10:09:09"วา...อ๊ะ"
น้ำตาฉันระรื้นขึ้นมาเมื่อคิดว่าต้องเป็นเขาแน่ๆ ฉันพึมพำชื่อเขาออกมาแต่ก็ต้องเซไปอีกครั้งเมื่อถูกไอ้รุ่นพี่ที่นั่งกองกับพื้นลุกขึ้นมากระชากแขนฉันไว้ แต่ฉันก็เซไปแค่ก้าวเดียวเพราะว่าผู้ชายตรงหน้าของฉันตวัดเรียวแขนแข็งแกร่งโอบรอบเอวเพื่อยื้อฉันไว้ "เห้ย ปล่อย!" รุ่นพี่คนนั้นพูดพร้อมกับกระชากแขนฉัน "รังแกผู้หญิงแบบนี้..." แต่ก็เท่านั้นเมื่อตัวของฉันไม่ได้เซไปไหนเลยเพราะเขาก็รวบเอวฉันไว้แน่นเหมือนกันเขาดึงฉันเข้าไปหาตัวจนกลายเป็นเหมือนกอด หัวใจฉันเต้นกระตุกเมื่อใบหน้าซบลงกับแผ่นอกกว้างที่คุ้นเคย "ไม่แมน" เสียงของเขาพูดพร้อมกับกระชากมือที่จับแขนฉันไว้ออกไปอย่างง่ายดาย มันเหมือนเขาทำไม่แรงแต่จริงๆแล้วมันแรงมากนะ ผู้ชายคนนี้แรงเยอะจะตายไปทำไมฉันจะไม่รู้ "มึง!" ฉันหันหน้าไปมองรุ่นพี่คนนั้นที่ถูกผลักออกไปเขากุมข้อมือข้างนั้นแล้วชี้หน้าเรา "ไม่อยากมีเรื่องนะ...แต่อย่ายุ่งกับเธอจะดีกว่า" ผู้ชายที่กอดฉันพูดขึ้นพร้อมกับกระชับอ้อมแขนเหมือนเขากำลังแสดงความเป็นเจ้าของฉันอยู่ จนรุ่นพี่คนนั้นมองเราสองคนสลับกันแล้วเขาก็กัดฟันกรอด "เออได้ ฝากไว้ก่อนเถอะ!" เขาโวยออกมาอีกครั้งก่อนจะเดินจากไปอย่างหัวเสียในที่สุด พรึ่บ~ เมื่อรุ่นพี่คนนั้นเดินออกไปแล้วเขาก็คลายอ้อมแขนออกจากฉัน ฉันเงยหน้ามองเขาทันที "..." ฉันยิ้มออกมาอย่างดีใจและแสนคิดถึง ฉันอยากจะพูดออกไปหลายร้อยคำแต่มันกลับพูดไม่ออกในตอนนี้ หัวใจของฉันเต้นรัวเมื่อยิ่งมองก็ยิ่งมั่นใจว่าใช่เขา เขาคือจุดประสงค์ที่ฉันมาที่นี่เขาคือคนที่ฉันตั้งใจจะมาหา ใช่เขาจริงๆ... หมับ~ ไม่รู้ว่ามือของฉันเลื่อนขึ้นไปจับใบหน้าของเขาเมื่อไหร่ด้วยซ้ำมารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เขาจับมือข้างนั้นของฉันไว้ เขามองหน้าฉันนิ่งก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย "เธอ..." "ใช่ ฉะ..." "ไม่เป็นไรใช่มั้ย?" เขาพูดพร้อมกับปล่อยมือของฉันลงแล้วก้าวออกห่างเล็กน้อย ฉันคิดว่าเขาอาจจะโกรธฉันที่ฉันหายไปแบบนั้น จริงสินะ เป็นใครๆก็โกรธใช่มั้ย "อะ อื้ม" "ดีแล้วล่ะ" เขาพูดพร้อมกับสอดมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงและถอยหลังเหมือนจะเดินออกไปแต่ฉันก็ดึงแขนเขาไว้ก่อน หมับ~ "..." เขาเงยหน้าขึ้นมามองฉันด้วยสายตาว่างเปล่า ฉันเม้มปากแน่นมองหน้าเขาเหมือนกันในหัวมีคำพูดมากมายที่มันจะพูดออกมาแต่ฉันจะพูดอะไรก่อนดีล่ะ คิดถึง เป็นไงบ้าง สบายดีมั้ย ดีใจที่ได้เจอ หรือว่า... "อืม..." แต่จู่ๆเขาก็ละสายตาจากฉันไปเขาครางในลำคอพร้อมก้มหน้าลงยกมือขึ้นนวดขมับตัวเอง "ปะ เป็นอะไรเหรอ" ฉันถามเขาเมื่อเขาเริ่มมีอาการแปลกๆ "ปวดหัวเหรอ...วายุ" "..." เขาตวัดสายตามามองฉันอีกครั้งเมื่อฉันเรียกชื่อเขา "เธอ...รู้จักฉันเหรอ" คำถามของเขาทำให้ฉันชะงัก "รู้จักสิ รู้จักดีด้วย" "แต่ฉัน..." "ฉันไง ปะ..." "ฉันไม่รู้จักเธอ" เขาบิดแขนออกจากมือฉันเมื่อเขายังมีท่าทีปวดหัวอยู่ แต่ที่เขาพูดหมายความว่าอะไร... ไม่รู้จักฉันเหรอ? "ฉันรู้ว่านายโกรธ แต่อย่าพูดแบบนี้" ฉันพูดพร้อมกับจับแขนเขาอีกครั้ง ฉันอยากจะคุยอยากจะปรับความเข้าใจกับเขา "นายรู้จักฉันดี" "ไม่..." "อย่าทำแบบนี้" ฉันเริ่มเขย่าแขนเขา น้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาหัวใจฉันเริ่มสั่นเมื่อถูกเขาตวัดสายตาเกรี้ยวกราดใส่พร้อมกับสะบัดแขนออกจากมือฉัน "ฉันขอ..." "ฉันปวดหัว!" เขาเริ่มขึ้นเสียงจนฉันตกใจและแทบจะไม่ยอมให้ฉันเข้าใกล้ ทำไมเขาเป็นแบบนี้ล่ะ ทำไม! "ฉัน..." "เธอทำให้ฉันปวดหัวมาก...อย่าเข้ามาใกล้ฉัน" เขาถอยห่างออกจากฉันพร้อมกับพูดห้ามจนน้ำตาฉันไหลออกมาในที่สุด เข้าใกล้ไม่ได้เหรอ? ทำไมกัน... สวบ~ "บอกว่าอย่าเข้ามาไง!" "วายุ มองหน้าฉันสิ นายจำฉันได้นายรู้จักฉันอย่าทำแบบนี้" "ไม่" "วายุ..." "แม่งเอ้ย!" เขาเหมือนสติแตกเมื่อฉันพยายามจะเข้าไปหาเขาแต่เขาก็ถอยออกห่างฉันตลอด กึก~ ฉันจะก้าวเข้าไปหาเขาอีกครั้งแต่ก็ต้องชะงักเมื่อมีใครอีกหลายคนวิ่งมาตรงนี้ ฉันมองผู้หญิงร่างบางที่เข้ามาสวมกอดเขาไว้เธอตวัดสายตามองฉัน "นีน่า..." ฉันครางชื่อผู้หญิงคนนั้นออกมาพร้อมกับกวาดสายตามองผู้ชายอีกสามคนที่เป็นเพื่อนสนิทกับวายุด้วย พวกนั้นมองฉันพลางเบิกตากว้างอย่างตกใจที่เห็นฉันมาโผล่ที่นี่ ทุกคนในที่นี้ฉันรู้จักพวกนั้นดี... "วายุ ใจเย็นๆนะ" นีน่าหันไปพูดกับเขาพร้อมลูบหลังปลอบประโลมให้เขาสงบลง ฉันมองภาพนั้นพร้อมกับปาดน้ำตาออกเพราะไม่อยากให้ใครเห็นน้ำตาโดยเฉพาะยัยผู้หญิงคนนั้น! "กลับได้มั้ยนีน่า ฉันปวดหัว" วายุพึมพำออกมา ท่าทีเขาดูสงบลงแต่เขาไม่แม้จะหันมามองฉันเลยด้วยซ้ำ แค่หางตาก็ไม่มีด้วย "ได้สิ เดี๋ยวเรากลับกันนะ" นีน่าพูดพร้อมกับตวัดสายตามาที่ฉันอีกครั้ง "..." ฉันกัดฟันมองจ้องตากับเธอ "ไปเถอะนีน่า" จนสุดท้ายวายุเป็นคนกระตุกแขนนีน่าแล้วลากเธอออกไปจากที่นี่โดยไม่หันมาสนใจฉันอีกเลย ฉันได้แต่มองตามหลังสองคนนั้นพร้อมกับพวกเพื่อนของเขาที่ก็ทยอยเดินออกไปอย่างสับสน "พี่คราม" กึก~ สุดท้ายปากของฉันก็เอ่ยเรียกเพื่อนคนหนึ่งของวายุที่เดินรั้งท้ายไว้ ร่างสูงหยุดชะงักพร้อมกับพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ เมื่อก่อนฉันกับเขาก็สนิทกันมากเพราะพี่ครามเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของวายุด้วย "หายไปนานเหมือนกันนะ ฟ้า" พี่ครามพูดแต่ยังไม่ยอมหันกลับมาหาฉันเลย เขาคงโกรธเหมือนกันที่ฉันหายไปแบบนั้นและทำให้เพื่อนเขาเจ็บปวด เขาเป็นคนรักเพื่อนมาก...ฉันรู้ "ฟ้ามีเหตุผล" "จะมาอธิบายตอนนี้เหรอ?" พี่ครามหันกลับมามองฉัน เขาเสยผมขึ้นพลางเงยหน้าแล้วถอนหายใจอย่างอึดอัด "ไม่ทันหรอก" "ก็แค่สองปีที่ฟ้าหายไป..." ใช่ มันแค่สองปีเอง เขาจะรอฉันไม่ได้เลยเหรอ "ใช่ แค่สองปี...แต่มันไม่ทันไง" "..." "รู้มั้ยแค่สองปีที่เธอบอก อะไรๆมันก็เปลี่ยนไปได้ทั้งนั่น" "วายุคบกับนีน่าจริงๆเหรอคะ?" "อืม สองคนนั้นคบกัน" ไม่จริง ฉันไม่อยากเชื่อ!วายุไม่ใช่คนที่จะเปลี่ยนใจง่ายๆแบบนั้น "และก็มีความสุขดีอยู่แล้ว" "แต่..." "อย่ากลับมาทำร้ายมันอีกเลย แค่นี้ก็แย่พอแล้ว" สิ่งที่พี่ครามพูดมาทำให้ฉันจุก คำพูดของฉันถูกกลืนลงคอไปจนหมด ใช่ ฉันเคยทำร้ายเขา... "อย่าทำให้มันจำเธออีก เพราะยังไงซะ...มันก็ลืมเธอไปแล้ว" "พี่หมายความว่าไงคะ?" "..." "พี่คราม..." ฉันคะยั้นคะยอพี่ครามด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาเอ่อล้น จนพี่ครามยอมถอนหายใจแล้วพูดออกมา "วายุน่ะ...มันความจำเสื่อมไปแล้ว" "มะ ไม่จริง!" "เธอไม่ได้อยู่ในความทรงจำมันอีกแล้ว…ปลายฟ้า"
Último capítulo
For Love หวงรัก ต้องห้าม! ตอนพิเศษ
ตอนพิเศษ _____ 2 ปีต่อมา... "ในที่สุดเราก็เรียนจบกันแล้ววว" ข้าวหอม \/ "นึกว่าจะไม่รอดแล้วนะเนี่ย" ยาหยี [] "มันต้องฉลองนะ แบบชุดใหญ่ไฟกระพริบ" ลูกโซ่ O ฉันมองเพื่อนๆทั้งสามคนแสดงความดีอกดีใจและโล่งใจกันยกใหญ่เมื่อเราทุกคนสอบเสร็จแล้วและเราจบปีสี่รอรับใบปริญญา ฉันเองก็ดีใจนะ ดีใจมากๆเลยล่ะ "นั่งยิ้ม แกไม่มีอะไรจะปลดปล่อยเหรอฟ้า" ยาหยีหันมาถามฉันที่ยืนมองพวกเธอยิ้มๆ ฉันหัวเราะออกมาก่อนจะพูดขึ้น "ยินดีด้วยนะ...เพื่อนรัก" "จ้าาา" ทั้งสามคนตอบรับออกมาพร้อมกันก่อนที่เราจะกอดกัน จากนั้นก็เดินไปนั่งที่โต๊ะม้าหินประจำที่พวกเรามักจะมานั่งรวมตัวกันที่นี่ จากนั้นพวกเราก็เอาขนมอบกรอบมานั่งกินและคุยเล่นกัน พวกเราสอบเสร็จแล้วก็จริงแต่ก็ตกลงกันว่าจะนั่งอยู่ที่มหาวิทยาลัยจนกว่าจะปิด เพราะวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เราจะเป็นนักศึกษาและได้อยู่ที่นี่ ต่อจากนี้ไปพวกเราก็จะต้องแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง โตขึ้นไปอีกคนละก้าวแล้ว... 16.15 น. หลังจากเรานั่งคุยกันสนุกสนานเฮฮาได้ประมาณช่วงสี่โมงเย็นกว่าๆ พี่ตะวันแฟนของลูกโซ่ก็โผล่มา เขาเดินเข้ามาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆเธอ ฟลุ่บ~
For Love หวงรัก ต้องห้าม! ตอนจบ
ตอนจบ .......... *Paradise Pub กึก~ ฉันชะงักเมื่อเดินออกมาจากห้องแต่งตัวแล้วมีใครคนหนึ่งดักหน้าไว้ "พี่ฟ้า" "ไงเหมี่ยว" ฉันยิ้มให้เด็กสาวรุ่นน้องอย่างเป็นมิตร น้องคนนี้นิสัยดีนะ "พี่ลาออกจริงเหรอ" "อืม ออกแล้วล่ะ" ฉันตอบ เพราะฉันตกลงกับวายุเรื่องนี้แล้ว ฉันตัดสินใจลาออกและจะไปทำงานที่ร้านกาแฟกับพวกเขาเพราะฉันไม่อยากให้เขาลำบากใจ ฉันเข้าใจว่าไม่มีแฟนคนไหนทนได้ที่เห็นแฟนตัวเองถูกคนอื่นลวนลามทุกวัน และรู้ว่าวายุขี้หึงมาก ไม่อย่างนั้นเขาก็คงตามมาเฝ้าฉันทุกวัน เรียกฉันมานั่งดริ๊งกับเขาทุกวัน ซึ่งมันไม่ได้มีประโยชน์อะไรเลย "อย่างนี้เหมี่ยวก็คงคิดถึงพี่มากเลย" ฉันวางมือลงบนหัวเธอ "ตามพี่ไปมั้ยล่ะ พี่ไปทำงานที่ร้านกาแฟกับแฟนพี่" ฉันชวนน้องจากใจนะ ฉันมองถึงอนาคตของเธอ เธอเด็กกว่าฉันและถ้าเธอไม่ต้องทำงานในสถานที่แบบนี้ ฉันคิดว่าเธอน่าจะมีทางที่ดีกว่า "ถึงมันจะได้เงินน้อยกว่าที่นี่อ่ะนะ แต่มันก็มีทิปจากลูกค้าเล็กๆน้อยๆ อีกอย่างทำเป็นพาร์ทไทม์ก็ได้ มีเวลาว่างให้ไปหางานอื่นทำได้ แต่อาจจะเหนื่อยกว่าทำที่นี่หน่อยนะ ลองเปลี่ยนดูมั้ย?" ฉันเข้าใจว่าเธอต้องใช้เงินเยอะ เงิ
For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 44/2 ดวงใจของฉัน
"ยุ เปิดลิ้นชักหยิบที่คาดผมมาให้แม่หน่อยจ่ะ" แม่บอกผม ทำให้ผมละสายตาจากทั้งสองคนหันไปเปิดลิ้นชักที่อยู่ใกล้ตัว ครืด~ "อันไหนครับ" ผมถาม เพราะภายในลิ้นชักมีที่คาดผมหลายอันมากแถมยังมีโบว์ผูกผม กิ๊บหนีบผมแล้วก็เครื่องประดับอื่นๆ "อันนั้นจ่ะ" แม่ละสายตาจากเส้นผมลอนของปลายฟ้าขึ้นมามองไปที่ลิ้นชักก่อนจะชี้มือบอกผม ผมหยิบมันขึ้นมาส่งให้แม่เงียบๆ แม่รับที่คาดผมไปใส่ให้ปลายฟ้าก่อนจะใช้มือจัดทรงผมเธออีกครั้ง "เอาล่ะ เสร็จแล้ว" ก็อก ก็อก ก็อก~ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่แม่บ้านมาเคาะประตูห้องของแม่พอดี "คุณนายคะ มีแขกมาแล้วค่ะ" คนด้านนอกพูดเข้ามา "อ่า เพื่อนแม่มาแล้ว เดี๋ยวแม่ลงไปก่อนนะ" แม่พูดก่อนจะเดินออกไปทันที ทิ้งให้ผมอยู่กับปลายฟ้า หมับ~ "จะไปไหน" ผมคว้าแขนเธอไว้เพราะปลายฟ้าลุกขึ้นยืนและทำเหมือนจะเดินตามแม่ออกไป "ก็ลงไปข้างล่างไง" เธอหันมาตอบผมด้วยสีหน้าปกติมาก "นายก็น่าจะลงไปได้แล้วนะ" "ยังไม่ลง มาคุยกันก่อนเลย" ฟลุ่บ~ ผมรั้งเธอไว้พลางทิ้งตัวลงนั่งบนขอบเตียงของแม่แล้วดึงปลายฟ้าให้มายืนใกล้ๆ "เธอกับแม่...เล่นอะไรกัน" ผมงงนะ งงมากด้วย ก่อนหน
For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 44/1 ดวงใจของฉัน
หลังจากอาบน้ำเสร็จฉันก็เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยการนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวอย่างช่วยไม่ได้อีกนั่นแหละ ฉันกำเสื้อผ้าไว้ในมือเพราะแม่ของวายุบอกว่าไม่ให้ฉันใส่เสื้อผ้าตัวเดิม สวบ~ ฉันหยุดชะงักเมื่อก้าวพ้นประตูห้องน้ำและแม่ของเขากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้นวมและมองมาทางฉัน "เสื้อผ้าของเธอ" ท่านบอกพลางพยักเพยิดหน้าไปที่ชุดเดรสสีครีมที่แขวนอยู่ตรงหน้าตู้ ฉันมองตามก่อนจะเดินไปใกล้ๆมัน "..." ฉันไล่สายตามองชุดเดรสชุดนั้น เป็นชุดใหม่เลยล่ะ ชุดสวยด้วย เปนเดรสกระโปรงเหนือเข่าขึ้นมานิดหน่อย ชุดดูหรูและน่ารักดี ฉันไม่ได้ใส่ชุดแบบนี้มานานแล้วล่ะ "เอาไปใส่สิ เธอจะรอให้ชุดมันลอยมาสวมที่ตัวเธอเองหรือไง" "อ่า ขะ ขอบคุณค่ะ" เมื่อถูกย้ำว่าฉันไม่ได้หูฝาด ฉันก็รีบหยิบชุดนั้นมาและเดินกลับเข้าไปในห้องน้ำและใส่มัน ชุดมันพอดีกับตัวฉันเลยล่ะ สวบ~ ฉันเดินกลับออกมาอีกครั้งด้วยชุดเดรสนั่น แม่ของวายุมองฉันก่อนจะปรากฏรอยยิ้มบางๆออกมาให้ฉันเห็น ถึงจะแค่แว่บเดียว "ใส่พอดีเลยนะ" ท่านพูด ฉันหลุบตาลงมองตัวเอง แต่คำพูดต่อมาของท่านทำให้ฉันชะงัก... "มันเป็นชุดที่ฉันซื้อให้ลูกสาวฉัน" กึก~ ลูกสาว...วายุเป็
For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 43/2 สุดที่รัก
ฉันมาทำอะไรที่นี่? ฉันถามตัวเองในใจอย่างงงๆพลางหยุดเดินและสอดส่ายสายตามองหาคนที่ฉันจะมาหา วันนี้ฉันใส่ชุดที่ค่อนข้างเรียบร้อยเลยแหละ คือเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ขายาว มองหาไม่นานฉันก็เจอผู้ชายคนหนึ่งยืนโบกมือและยิ้มกว้างอยู่ไม่ไกลพร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่ง ฟู่ววว~ ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆและพ่นออกมาเพื่อรวบรวมความกล้า ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปหาสองคนนั้นด้วยหัวใจที่เต้นแรง กึก~ "สวัสดีค่ะ..." เมื่อหยุดยืนตรงหน้าทั้งสองคน ฉันก็ยกมือขึ้นไหว้ผู้หญิงที่อายุรุ่นราวน่าจะแก่กว่าแม่ของฉันสักหน่อย ท่านยกมือขึ้นรับไหว้ตามมารยาท สวบ~ เพียงแค่รับไหว้ฉันแล้วท่านก็หันหลังเดินนำไป ฉันมองตามแผ่นหลังจนมีคนกระซิบข้างหู "แต่งตัวแบบนี้ก็น่ารักนะ" "ในวัดนะ..." ฉันง้างมือจะตีเขาพลางพูดตำหนิท่าทางของเขา แต่ก็ต้องชะงักกลางอากาศเมื่อผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่ของผู้ชายคนนี้หันกลับมา "ไปสิ ยืนรออะไรกันอยู่" ท่านพูดก่อนจะเดินออกไปอีกครั้ง ใบหน้าที่เรียบนิ่งทำให้ฉันหน้าเสียไปเลยล่ะ หมับ~ "ยุ นี่วัด" ฉันหันไปปรามคนข้างๆอีกครั้งที่ประสานมือเข้ากับมือฉัน ใช่แล้วล่ะเขาคือวายุและผู้หญิงคนนั้นก็ค
For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 43/1 สุดที่รัก
พรึ่บ~ ฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้งเพราะรู้สึกถึงการสัมผัสแผ่วเบาบริเวณเส้นผม เมื่อปรือตาขึ้นมาก็เห็นว่าฉันนอนตะแคงและวายุกำลังนั่งมองฉันพร้อมกับลูบผมฉันไปด้วย ฉันถึงดีดตัวลุกขึ้น "ตื่นแล้วเหรอ" เขาชะงักมือจากฉันและฉันเพิ่งสังเกตุว่าเขาเปลี่ยนมาใส่เสื้อผ้าชุดใหม่ ดูท่าทางน่าจะตื่นและอาบน้ำนานแล้ว "หิวมั้ย" เขายิ้มให้ฉันพลางลุกขึ้นยืน "เดี๋ยวทำอะไรให้กินนะ" แต่เขาไม่ได้ฟังคำตอบฉัน เขาหมุนตัวจะเดินออกไปแต่ก็ชะงักแล้วหันกลับมาพร้อมกับโน้มตัวลงมาแล้วจูบริมฝีปากฉันจนฉันที่ไม่ทันตั้งตัวผงะไป "นี่..." "ขอบคุณที่นอนเป็นเพื่อนนะ^^" เขายิ้มกว้างให้ฉันอีกครั้งก่อนจะเดินออกไปเลย ฉันอ้าปากค้างเพราะต่อว่าเขาไม่ออก เมื่อประตูปิดลงฉันก็ถอนหายใจพลางกวาดตามองไปรอบห้องเขา เห็นวายุแขวนเสื้อยืดและกางเกงของเขาไว้ที่หน้าตู้เสื้อผ้าแต่ฉันก็เลือกที่จะลุกขึ้นและเดินออกไปด้านนอก เคร้ง~ เสียงของอะไรบางอย่างตกลงกระแทกพื้นดังมาจากห้องครัวทำให้ฉันรู้ว่าเขาอยู่ในนั้น "ฉันไม่หิว" ฉันหยุดยืนที่หน้าห้องพลางมองเขา เห็นวายุก้มลงเก็บกะละมังที่ทำจากแสตนเลสขึ้นมาจากพื้น เขาหันกลับมามองฉัน "หืม นี่ม
For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 41 ไม่เอาแบบนี้
"..." ฉันยอมฟังวายุเล่าเรื่องของเขากับนีน่าในคลิปนั่น ใจจริงฉันอยากตะโกนด่าเขาไปว่า'มาเล่าอะไรตอนนี้ มันช้าไปป่ะ?' แต่ก็นั่นแหละ เราไม่ได้เจอกันและตอนนั้นฉันไม่มีจิตใจจะคุยกับเขาเลยด้วยซ้ำ เขาอธิบายให้ฉันฟังและบอกว่าพี่ครามเป็นพยานได้ไม่อย่างนั้นก็ไปขอดูกล้องวงจรปิดที่ร้านก็ได้ ฉันดีใจนะที่รู้ว่า
Última actualización : 2026-04-02For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 8/2 ใจแลกใจ
'มันไม่เป็นไรแล้ว ไม่ต้องห่วงนะ ไม่ต้องคิดมากด้วยรู้มั้ย' 'ค่ะ ' ฉันกดส่งข้อความสุดท้ายไปให้พี่ครามก่อนจะเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าสะพายพลางถอนหายใจออกมา พี่ครามรู้ว่าฉันต้องคิดมากแน่ๆกับเรื่องที่เกิดขึ้นเขาถึงได้ทิ้งท้ายไว้แบบนั้น ฉันคิดมากจริงๆเรื่องที่วายุขับรถประสบอุบัติเหตุเมื่อวานนี้หลังจา
Última actualización : 2026-03-18For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 9/2 ฉันต้องการมัน
พอชงเสร็จฉันก็ส่งแก้วให้เพื่อนของเธอทุกคน นีน่ากระชากมันจากมือฉันตอนที่ส่งให้เธอ คงกะจะให้มันหกแต่ฉันรู้ทันเลยจับมันไว้แน่นกว่า ฉันกระตุกยิ้มเมื่อมันไม่ได้ผลพลางค่อยๆวางแก้วเหล้าลงตรงหน้าเธอแทน "กลมกล่อมดีจังเลย ไม่เข้มไม่อ่อนกำลังดีเลย" เอ็มดูเหมือนจะชื่นชอบฉันเอามากๆ เขาเอาแต่ชื่นชมฉันจนน่า
Última actualización : 2026-03-18For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 7/1 อย่ามาให้เห็นหน้าอีก
Rrrr~ แล้ววายุก็ผละออกไปเมื่อมีเสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น เขามองหน้าฉันก่อนจะหันหน้าหนีไปทางอื่นพลางหยิบโทรศัพท์ออกมากดรับทันทีโดยไม่ดูด้วยซ้ำว่าปลายสายเป็นใคร "ฮะ ฮัลโหล" ฉันยกมือขึ้นกุมหัวใจตัวเอง ก่อนจะเงยหน้ามองเขาอีกครั้งในตอนที่เขาเอ่ยชื่อปลายสายที่โทรเข้ามา "นีน่า..." ยัยนีน่า
Última actualización : 2026-03-17
También te puede gustar
เมียขัดดอก
ชะนีติดมันส์102.1K vistasถึงป๋าดุ (ดัน) หนูก็ไหว
ผลิกา(เลอบัว)69.4K vistasเกิดมาร่าน NC20+
Beefy Cat213.9K vistasพลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี
โม่เสียวชี่604.6K vistasใยรักจอมวายร้าย
SHASHA206 vistasร่านสวาทนางฟ้าประจำชุมชน
นายไข่เค็ม88 vistasเสน่หาแฟนเก่า
อิแย้ม216 vistasภรรยานิรันดร์
SHASHA93 vistas
