บทที่ 1/3 อย่ามายุ่งกับฉัน

"วา...อ๊ะ"

น้ำตาฉันระรื้นขึ้นมาเมื่อคิดว่าต้องเป็นเขาแน่ๆ ฉันพึมพำชื่อเขาออกมาแต่ก็ต้องเซไปอีกครั้งเมื่อถูกไอ้รุ่นพี่ที่นั่งกองกับพื้นลุกขึ้นมากระชากแขนฉันไว้

แต่ฉันก็เซไปแค่ก้าวเดียวเพราะว่าผู้ชายตรงหน้าของฉันตวัดเรียวแขนแข็งแกร่งโอบรอบเอวเพื่อยื้อฉันไว้

"เห้ย ปล่อย!"

รุ่นพี่คนนั้นพูดพร้อมกับกระชากแขนฉัน

"รังแกผู้หญิงแบบนี้..."

แต่ก็เท่านั้นเมื่อตัวของฉันไม่ได้เซไปไหนเลยเพราะเขาก็รวบเอวฉันไว้แน่นเหมือนกันเขาดึงฉันเข้าไปหาตัวจนกลายเป็นเหมือนกอด หัวใจฉันเต้นกระตุกเมื่อใบหน้าซบลงกับแผ่นอกกว้างที่คุ้นเคย

"ไม่แมน"

เสียงของเขาพูดพร้อมกับกระชากมือที่จับแขนฉันไว้ออกไปอย่างง่ายดาย มันเหมือนเขาทำไม่แรงแต่จริงๆแล้วมันแรงมากนะ ผู้ชายคนนี้แรงเยอะจะตายไปทำไมฉันจะไม่รู้

"มึง!"

ฉันหันหน้าไปมองรุ่นพี่คนนั้นที่ถูกผลักออกไปเขากุมข้อมือข้างนั้นแล้วชี้หน้าเรา

"ไม่อยากมีเรื่องนะ...แต่อย่ายุ่งกับเธอจะดีกว่า"

ผู้ชายที่กอดฉันพูดขึ้นพร้อมกับกระชับอ้อมแขนเหมือนเขากำลังแสดงความเป็นเจ้าของฉันอยู่ จนรุ่นพี่คนนั้นมองเราสองคนสลับกันแล้วเขาก็กัดฟันกรอด

"เออได้ ฝากไว้ก่อนเถอะ!"

เขาโวยออกมาอีกครั้งก่อนจะเดินจากไปอย่างหัวเสียในที่สุด

พรึ่บ~

เมื่อรุ่นพี่คนนั้นเดินออกไปแล้วเขาก็คลายอ้อมแขนออกจากฉัน ฉันเงยหน้ามองเขาทันที

"..."

ฉันยิ้มออกมาอย่างดีใจและแสนคิดถึง ฉันอยากจะพูดออกไปหลายร้อยคำแต่มันกลับพูดไม่ออกในตอนนี้ หัวใจของฉันเต้นรัวเมื่อยิ่งมองก็ยิ่งมั่นใจว่าใช่เขา เขาคือจุดประสงค์ที่ฉันมาที่นี่เขาคือคนที่ฉันตั้งใจจะมาหา

ใช่เขาจริงๆ...

หมับ~

ไม่รู้ว่ามือของฉันเลื่อนขึ้นไปจับใบหน้าของเขาเมื่อไหร่ด้วยซ้ำมารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เขาจับมือข้างนั้นของฉันไว้ เขามองหน้าฉันนิ่งก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย

"เธอ..."

"ใช่ ฉะ..."

"ไม่เป็นไรใช่มั้ย?"

เขาพูดพร้อมกับปล่อยมือของฉันลงแล้วก้าวออกห่างเล็กน้อย ฉันคิดว่าเขาอาจจะโกรธฉันที่ฉันหายไปแบบนั้น

จริงสินะ เป็นใครๆก็โกรธใช่มั้ย

"อะ อื้ม"

"ดีแล้วล่ะ"

เขาพูดพร้อมกับสอดมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงและถอยหลังเหมือนจะเดินออกไปแต่ฉันก็ดึงแขนเขาไว้ก่อน

หมับ~

"..."

เขาเงยหน้าขึ้นมามองฉันด้วยสายตาว่างเปล่า ฉันเม้มปากแน่นมองหน้าเขาเหมือนกันในหัวมีคำพูดมากมายที่มันจะพูดออกมาแต่ฉันจะพูดอะไรก่อนดีล่ะ คิดถึง เป็นไงบ้าง สบายดีมั้ย ดีใจที่ได้เจอ หรือว่า...

"อืม..."

แต่จู่ๆเขาก็ละสายตาจากฉันไปเขาครางในลำคอพร้อมก้มหน้าลงยกมือขึ้นนวดขมับตัวเอง

"ปะ เป็นอะไรเหรอ"

ฉันถามเขาเมื่อเขาเริ่มมีอาการแปลกๆ

"ปวดหัวเหรอ...วายุ"

"..."

เขาตวัดสายตามามองฉันอีกครั้งเมื่อฉันเรียกชื่อเขา

"เธอ...รู้จักฉันเหรอ"

คำถามของเขาทำให้ฉันชะงัก

"รู้จักสิ รู้จักดีด้วย"

"แต่ฉัน..."

"ฉันไง ปะ..."

"ฉันไม่รู้จักเธอ"

เขาบิดแขนออกจากมือฉันเมื่อเขายังมีท่าทีปวดหัวอยู่ แต่ที่เขาพูดหมายความว่าอะไร...

ไม่รู้จักฉันเหรอ?

"ฉันรู้ว่านายโกรธ แต่อย่าพูดแบบนี้"

ฉันพูดพร้อมกับจับแขนเขาอีกครั้ง ฉันอยากจะคุยอยากจะปรับความเข้าใจกับเขา

"นายรู้จักฉันดี"

"ไม่..."

"อย่าทำแบบนี้"

ฉันเริ่มเขย่าแขนเขา น้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาหัวใจฉันเริ่มสั่นเมื่อถูกเขาตวัดสายตาเกรี้ยวกราดใส่พร้อมกับสะบัดแขนออกจากมือฉัน

"ฉันขอ..."

"ฉันปวดหัว!"

เขาเริ่มขึ้นเสียงจนฉันตกใจและแทบจะไม่ยอมให้ฉันเข้าใกล้ ทำไมเขาเป็นแบบนี้ล่ะ ทำไม!

"ฉัน..."

"เธอทำให้ฉันปวดหัวมาก...อย่าเข้ามาใกล้ฉัน"

เขาถอยห่างออกจากฉันพร้อมกับพูดห้ามจนน้ำตาฉันไหลออกมาในที่สุด

เข้าใกล้ไม่ได้เหรอ? ทำไมกัน...

สวบ~

"บอกว่าอย่าเข้ามาไง!"

"วายุ มองหน้าฉันสิ นายจำฉันได้นายรู้จักฉันอย่าทำแบบนี้"

"ไม่"

"วายุ..."

"แม่งเอ้ย!"

เขาเหมือนสติแตกเมื่อฉันพยายามจะเข้าไปหาเขาแต่เขาก็ถอยออกห่างฉันตลอด

กึก~

ฉันจะก้าวเข้าไปหาเขาอีกครั้งแต่ก็ต้องชะงักเมื่อมีใครอีกหลายคนวิ่งมาตรงนี้ ฉันมองผู้หญิงร่างบางที่เข้ามาสวมกอดเขาไว้เธอตวัดสายตามองฉัน

"นีน่า..."

ฉันครางชื่อผู้หญิงคนนั้นออกมาพร้อมกับกวาดสายตามองผู้ชายอีกสามคนที่เป็นเพื่อนสนิทกับวายุด้วย พวกนั้นมองฉันพลางเบิกตากว้างอย่างตกใจที่เห็นฉันมาโผล่ที่นี่

ทุกคนในที่นี้ฉันรู้จักพวกนั้นดี...

"วายุ ใจเย็นๆนะ"

นีน่าหันไปพูดกับเขาพร้อมลูบหลังปลอบประโลมให้เขาสงบลง ฉันมองภาพนั้นพร้อมกับปาดน้ำตาออกเพราะไม่อยากให้ใครเห็นน้ำตาโดยเฉพาะยัยผู้หญิงคนนั้น!

"กลับได้มั้ยนีน่า ฉันปวดหัว"

วายุพึมพำออกมา ท่าทีเขาดูสงบลงแต่เขาไม่แม้จะหันมามองฉันเลยด้วยซ้ำ แค่หางตาก็ไม่มีด้วย

"ได้สิ เดี๋ยวเรากลับกันนะ"

นีน่าพูดพร้อมกับตวัดสายตามาที่ฉันอีกครั้ง

"..."

ฉันกัดฟันมองจ้องตากับเธอ

"ไปเถอะนีน่า"

จนสุดท้ายวายุเป็นคนกระตุกแขนนีน่าแล้วลากเธอออกไปจากที่นี่โดยไม่หันมาสนใจฉันอีกเลย ฉันได้แต่มองตามหลังสองคนนั้นพร้อมกับพวกเพื่อนของเขาที่ก็ทยอยเดินออกไปอย่างสับสน

"พี่คราม"

กึก~

สุดท้ายปากของฉันก็เอ่ยเรียกเพื่อนคนหนึ่งของวายุที่เดินรั้งท้ายไว้ ร่างสูงหยุดชะงักพร้อมกับพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ

เมื่อก่อนฉันกับเขาก็สนิทกันมากเพราะพี่ครามเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของวายุด้วย

"หายไปนานเหมือนกันนะ ฟ้า"

พี่ครามพูดแต่ยังไม่ยอมหันกลับมาหาฉันเลย เขาคงโกรธเหมือนกันที่ฉันหายไปแบบนั้นและทำให้เพื่อนเขาเจ็บปวด เขาเป็นคนรักเพื่อนมาก...ฉันรู้

"ฟ้ามีเหตุผล"

"จะมาอธิบายตอนนี้เหรอ?"

พี่ครามหันกลับมามองฉัน เขาเสยผมขึ้นพลางเงยหน้าแล้วถอนหายใจอย่างอึดอัด

"ไม่ทันหรอก"

"ก็แค่สองปีที่ฟ้าหายไป..."

ใช่ มันแค่สองปีเอง เขาจะรอฉันไม่ได้เลยเหรอ

"ใช่ แค่สองปี...แต่มันไม่ทันไง"

"..."

"รู้มั้ยแค่สองปีที่เธอบอก อะไรๆมันก็เปลี่ยนไปได้ทั้งนั่น"

"วายุคบกับนีน่าจริงๆเหรอคะ?"

"อืม สองคนนั้นคบกัน"

ไม่จริง ฉันไม่อยากเชื่อ!วายุไม่ใช่คนที่จะเปลี่ยนใจง่ายๆแบบนั้น

"และก็มีความสุขดีอยู่แล้ว"

"แต่..."

"อย่ากลับมาทำร้ายมันอีกเลย แค่นี้ก็แย่พอแล้ว"

สิ่งที่พี่ครามพูดมาทำให้ฉันจุก คำพูดของฉันถูกกลืนลงคอไปจนหมด

ใช่ ฉันเคยทำร้ายเขา...

"อย่าทำให้มันจำเธออีก เพราะยังไงซะ...มันก็ลืมเธอไปแล้ว"

"พี่หมายความว่าไงคะ?"

"..."

"พี่คราม..."

ฉันคะยั้นคะยอพี่ครามด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาเอ่อล้น จนพี่ครามยอมถอนหายใจแล้วพูดออกมา

"วายุน่ะ...มันความจำเสื่อมไปแล้ว"

"มะ ไม่จริง!"

"เธอไม่ได้อยู่ในความทรงจำมันอีกแล้ว…ปลายฟ้า"