บทที่ 37 เลิกบ้าได้แล้ว!

-นีน่า-

"กรี้ดดด!!!"

เพล้ง~

ฉันกลับมาที่ห้องของตัวเองพลางขว้างปาข้าวของภายในห้องจนมันแตกกระจายพร้อมกับระเบิดเสียงกรีดร้องออกมาจนสุดเสียง

ตุ้บ~

ร่างของฉันทรุดลงนั่งบนพื้นเมื่อหลุบตาเห็นรูปบานหนึ่งซึ่งอาจจะหล่นมาจากที่ไหนซักทีเพราะตอนนี้ฉันรื้อห้องจนเละเทะมาก

ฉันหยิบมันขึ้นมาดูด้วยมือสั่นๆ...

"หึ!"

ภาพถ่ายนี่มันยังเหลืออยู่ที่ห้องฉันได้ยังไง ภาพที่ฉันกับมันถ่ายคู่กัน ฉันคิดว่าเผาทิ้งไปหมดแล้วซะอีก!

"ทำไมแกไม่ตายๆไปซะ ห๊ะ!"

ฉันตะคอกใส่ใบหน้าสวยที่นั่งยิ้มอยู่ภายในรูป ฉันจำได้ว่ารูปนี้เราถ่ายกันที่โรงเรียนในวันหนึ่ง...ตอนที่เรายังเป็นเพื่อนรักกันและตอนที่ฉันยังไม่รู้ว่าสองคนนั้นคบกันแล้ว คนที่ถ่ายรูปนี้ให้เราก็คือเขา

วายุ

"ฮึก ทำไมนายถึงไม่รักฉันล่ะ"

ฉันเหลือบตาไปเห็นกรอบรูปซึ่งตกแตกอยู่ใกล้ๆ มันเป็นรูปถ่ายของฉันกับวายุตอนที่เขาความจำเสื่อม ฉันหยิบมันขึ้นมาและพูดกับคนที่ฉันรักซึ่งอยู่ภายในรูปนั้น

"ทำไมนายต้องไปรักมันด้วย ถ้านายรักฉัน เรื่องมันจะไม่เป็นแบบนี้เลย อึก"

น้ำตาฉันไหล ยิ่งคิดถึงคำที่วายุด่าทอใส่ฉันและคำพูดที่เขาปกป้องมัน

ฉันยิ่งเกลียด!

"มันนั่นแหละแย่งนายไปจากฉัน มันนั่นแหละรู้มั้ย ฮือ"

ฉันร้องไห้ออกมา วายุในรูปยังคงยิ้มให้ฉันแต่ตัวจริงของเขาเกลียดฉันแล้ว

"ไม่มีใครรักฉัน นายก็ไม่รักฉันอีก และนายรู้มั้ยว่าฉันทำยังไงกับคนที่มาแย่งความรักของฉันไป"

ฉันปล่อยรูปคู่ของฉันกับอดีตเพื่อนสนิทให้ร่วงลงบนพื้นตรงหน้าฉัน

"นายอยากรู้มั้ยวายุ ตอบฉันสิ อึก"

ไม่มีใครต้องการฉันสักคนเลย ไม่มีเลย

"ไม่รู้เหรอ หึ ถ้างั้นฉันจะบอกนะ"

ฉันกัดฟันพลางคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ครั้งแรกที่ฉันเจอวายุ เขาเข้ามาในวันที่ฉันท้อแท้และเสียใจมากที่สุด วันนั้น...ฉันเพิ่งจะได้ชื่อว่าทำร้ายน้องของตัวเอง พ่อแม่รักมันตั้งแต่ยังไม่ลืมตาดูโลกซะอีก ถึงฉันจะไม่ได้ตั้งใจแต่พ่อก็โทษว่าเป็นความผิดของฉันที่ทำให้น้องตาย ฉันผิดอะไรเหรอ? ฉันแค่อิจฉาที่เห็นทั้งสองคนประคบประหงมมัน ยิ่งรู้ว่าเป็นลูกผู้ชายก็ยิ่งดูแลมัน รักมันจนลืมฉัน ตั้งแต่มีมันพ่อกับแม่เหมือนไม่ได้ยินเสียงของฉันอีกเลย ฉันเกลียดน้องตัวเองเวลาที่เห็นรอยยิ้มมีความสุขของพ่อกับแม่

และวันนั้นฉันก็ทำน้องตกบันใด...ฉันทำมันตาย!

"ฉันจะกำจัดมันทุกคนไง ฮ่ะๆ"

ฉันหัวเราะออกมาทั้งน้ำตาพลางวางรูปคู่ของเราลงบนหน้าตักตัวเองแล้วเอื้อมมือไปหยิบมีดคัทเตอร์ที่กระเด็นอยู่แถวๆชั้นหนังสือขึ้นมาถือ

แคร่ก~

"นายดูนี่นะ"

ฉันเลื่อนใบมีดขึ้นพลางหลุบตาลงพูดกับวายุในรูปแล้วจรดปลายมีดลงกับใบหน้าสวยหวานของปลายฟ้า

ครืก~

ฉันกรีดใบมีดลงบนนั้น ทั้งกดอย่างแรงและกรีดมันซ้ำๆ

ครืก~

ครืก~

ครืก~

"ฮ่ะๆ ฮ่ะๆๆๆ"

ครืก~

ครืก~

"ถ้ามันเป็นอะไรไป รู้ไว้เลยนะ ว่าเพราะนายนั่นแหละ เพราะนายรักมัน!"

ฉันไม่ยอมเจอกับวายุเพราะไม่อยากจะให้ตัวเองโวายวายจนขาดสติไปมากกว่านี้ เมื่อคืนเขาก็อยู่หน้าห้องเขาพูดกับฉันจนเสียงเงียบไป และฉันออกมาจากห้องในตอนที่เขาไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว ไหนเขาบอกว่าจะอยู่ที่หน้าห้องไง?

หึ บางทีเขาอาจจะเบื่อที่จะทนกับฉันแล้วก็ได้...

ฉันเครียดและคิดมากจริง จึงอยากจะพักสมองและพยายามจะลืมเรื่องนั้นก็เลยออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์ ฉันอาเจียนเมื่อเช้าถึงได้คิดได้ว่าฉันไม่ได้ตัวคนเดียว ฉันยังมีลูกที่จะได้รับผลกระทบหากฉันเครียดและคิดมากอยู่แบบนั้น

อย่างน้อยถ้าไม่มีเรา...ฉันก็ยังมีลูก

ตอนนี้ฉันเดินอยู่ริมฟุตบาธซึ่งเป็นทางออกมาจากสวนสาธารณะ ฉันกำลังจะกลับห้องเพราะเริ่มเย็นมากแล้ว

หมับ~

ฉันชะงักเพราะถูกกระชากอย่างแรงจากทางด้านหลัง

"อ๊ะ!"

"ไง อีตัวมาร!"

"นีน่า!"

ฉันไม่รู้ว่าเธอมาได้ยังไง นีน่ามองจ้องฉันเหมือนอยากจะฆ่าให้ตาย ดวงตาของเธอแดงก่ำใบหน้าสวยของเธอดูโทรมและยิ่งวันนี้เธอใส่ชุดเดรสสีดำยิ่งส่งเสริมให้เธอน่ากลัว

"มองทำไม อิจฉาที่วันนี้ฉันสวยกว่าแกเหรอ"

เธอถามและกระตุกยิ้มเมื่อถูกฉันมอง ฉันก้าวถอยหลังอย่างไม่รู้ตัวเลย

หมับ~

แต่นีน่าก็ตามมาคว้าต้นแขนฉันไว้

"ได้ข่าวมาว่าท้องเหรอ"

"ปล่อย"

ฉันไม่ตอบแต่เลือกที่จะสะบัดแขนออกจากเธอ

"ปล่อยท้อง เพื่อจะจับวายุใช่มั้ยล่ะ"

"ก็เหมือนกับที่แกให้เขาเอาใช่มั้ยล่ะ"

"ปากดี อีดxx!"

นีน่าด่าฉันแล้วก็บีบแขนฉันแรงมาก

"ปล่อยฉัน!"

ฉันสะบัดแขน แต่นีน่าแรงเยอะมากหรืออาจเป็นเพราะฉันแรงน้อยลง ตั้งแต่ท้องฉันไม่ค่อยมีแรงเลย

"รู้มั้ย ถ้าไม่มีมึง เขาต้องเป็นของกูคนเดียว"

เธอพูดกับฉันหยาบคายมาก

"มึงบ้ารึไง"

ฉันก็เลยสวนกลับไป หยาบมาก็หยาบกลับ

"แค่ผู้ชายคนเดียว..."

"แล้วทำไมมึงไม่ปล่อยเขามาให้กูล่ะ"

"..."

"มึงเอาเขาไปจากกูทำไม!"

รู้มั้ยว่าตอนนี้ฉันกลัวนีน่า เธอทำหน้าเหมือนอยากฆ่าฉันให้ตายจริงๆและแววตาของเธอบ่งบอกว่าถ้าฆ่าฉันได้ตอนนี้เธอก็จะทำ ฉันไม่เคยเห็นนีน่าเป็นแบบนี้...

"นีน่า เลิกบ้าได้แล้ว"

"ถ้าไม่มีมึง เขาต้องกลับมาหากู"

เธอเขย่าตัวฉันพลางตะคอกใส่หน้า ฉันพยายามสะบัดตัวออกจากเธอ

"นีน่า ปล่อย"

"ปล่อยเหรอ"

นีน่ากระชากฉันเข้าไปหาเธอก่อนจะแสยะยิ้ม เธอมองจ้องฉันเธอสั่นไปทั้งตัวด้วยความโกรธเกรี้ยวก่อนจะตวัดสายตาไปมองถนนฝั่งตรงข้าม

วายุกำลังวิ่งมา...

"เขามาหามึงแล้วล่ะ"

"กะ แกคิดจะทำอะไร!"

ฉันถามเสียงสั่น ฉันกลัวไปหมด สีหน้าและท่าทางของนีน่าบ่งบอกว่า...เธอทำได้ทุกอย่าง

นีน่ากระตุกยิ้มเหมือนคนไม่ปกติ เธอมองฉันสลับกับวายุที่หยุดยืนอยู่ริมถนนฝั่งตรงข้ามเพราะมีรถแล่นตัดหน้าเขาไป

"นีน่า อย่าทำอะไรบ้าๆนะ!"

วายุตะโกนข้ามฝั่งมาเพื่อหยุดเธอ นีน่าหัวเราะอย่างสะใจ เธอขบกรามแน่น

"ฮะๆ ให้ทาย...ว่าเขาจะมาช่วยมึงทันมั้ย"

"นะ นีน่า...อ๊ะ"

ผลัก~

แล้วเธอก็ทำสิ่งที่ฉันคาดไม่ถึง เธอทำให้ฉันกรีดร้องอย่างสุดเสียง ร่างของฉันถูกนีน่าเหวี่ยงด้วยความแรง ฉันเซถอยหลังไปเพราะไม่ทันตั้งตัวแล้วร่างทั้งร่างของฉันก็พลัดลงไปบนถนนริมฟุตบาธในจังหวะที่มีรถคันหนึ่งแล่นมาพอดี

ปริ๊นนน~

"กรี้ดดด!"