บทที่ 36/2 ไม่ยอมให้ใครมาส่ง

ฉันหยุดยืนอยู่กับที่พลางหอบหายใจแล้วออกเสียงไล่วายุที่ยืนอยู่หน้าประตู เขายังคงทำหน้าไม่เข้าใจอะไรเลย

ฉันรู้สึกเหนื่อยและเรี่ยวแรงเหลือน้อยเต็มที

"บอกฉันหน่อย นี่มันอะไรกัน..."

วายุชะงักเมื่อพี่ตะวันเดินเข้าไปหาเขา เขายัดโทรศัพท์ฉันใส่มือวายุก่อนจะพูดขึ้น

"อยากรู้ก็เอาไปดู"

"นี่มัน..."

เขาอุทานออกมาเมื่อเห็นคลิปและข้อความนั้น

"ฟ้า คือมัน..."

เขาจะเข้ามาอธิบายแต่ฉันส่ายหน้าพลางก้าวถอยหลัง ฉันไม่อยากได้ยินอะไรตอนนี้ทั้งนั้น

"ตอนนี้ออกไปก่อน ฟ้ากำลังโกรธ พูดไปก็ไม่ฟังหรอก"

ฉันได้ยินเสียงของพี่ตะวันพูดห้าม แต่ก็ร้องไห้จนม่านน้ำตาบังให้เห็นร่างสูงของสองคนนั้นไม่ชัด

"..."

เสียงของวายุเงียบไป มีเพียงเสียงร้องไห้ของฉันที่ยังดังอยู่

ปัง~

และไม่นานเสียงของประตูที่ดังขึ้นก็ทำให้ฉันรู้ว่าวายุออกไปจากห้องแล้ว

พรึ่บ~

"ฟ้า..."

ฉันทรุดลงนั่งกับพื้นโดยมียาหยีกับข้าวหอมคอยประคองไว้ ฉันยกมือขึ้นปิดหน้าแล้วร้องไห้ออกมาอย่างหนัก

ความกลัวและคำสัญญาของเขาวนเข้ามาในหัวฉัน

เขาสัญญาว่าจะไม่ทิ้งฉันกับลูก...

แต่เขาก็ทำแบบนั้น...ฉันกลัวเหลือเกิน

-วายุ-

"นีน่า!"

ผมเรียกชื่อเธอเสียงดัง ผมมาเจอนีน่าที่บ้านผมเอง เธอมาหาแม่ผมและผมตามเธอมา

"อ้าวยุ เรียกซะเสียงดังเชียว"

"เธอเก่งนะ"

ผมพูด นีน่าทำหน้างงใส่ผม ผมถึงพูดต่อ

"เก่งที่ทำให้ฉันรู้สึกแย่กับเธอได้ขนาดนี้!"

"อะไรกันยุ นีน่าแค่มาหาคุณแม่"

"ไม่ต้องมา!"

ผมตวาดใส่ จนแม่ของผมที่อยู่ในครัวรีบเดินออกมา

"อะไร ทะเลาะอะไรกันน่ะ"

"ต่อไปนี้ไม่ต้องมาบ้านฉัน!"

ผมตวาดใส่นีน่าอีกรอบจนถูกแม่ตีแขนอย่างแรง

"วายุ เป็นอะไร ตวาดน้องทำไม"

"แม่ไม่รู้อะไร"

ผมหันไปพูดกับแม่

"ผมพยายามเงียบแล้วนะ แต่ตอนนี้สิ่งที่นีน่าทำมันมากเกินไปแล้ว แม่เลิกเชื่อนีน่าสักที"

"ยุ นีน่า..."

"เลิกเสแสร้งสักที"

"อะไร หนูนีน่าทำอะไรให้แกนักหนา ถึงได้มาด่าทอกันแบบนี้"

"นีน่าจะทำลายครอบครัวผมไง"

"อะไรนะ!"

"เธอทำอะไรไว้รู้อยู่แก่ใจนะนีน่า เลิกทำตัวแบบนี้ซะ"

ผมชี้หน้าเธอ ผมไม่เคยต่อว่านีน่าแรงๆแบบนี้ จริงๆผมก็ไม่ได้อยากหยาบคายใส่ผู้หญิง ถ้าผมไม่โมโหจนถึงขีดสุด

ผมเคยคิดว่านีน่าดีกับผม สิ่งที่นีน่าทำก็เพราะรักผม ผมไม่เคยบอกว่าเธอผิดที่อยากจะอยู่กับคนที่เธอรัก แต่ในเมื่อผมเลือกฟ้าแล้ว นีน่าต้องเข้าใจ ผมบอกให้เธอตัดใจและทำใจ เธอก็น่าจะทำแบบนั้นไม่ใช่มาทำร้ายกันแบบนี้

เธอร้ายเกินกว่าที่ผมคิดไว้ หรือบางทีผมก็มองเธอดีเกินไป

ผมได้ดูคลิปนั้นแล้ว นีน่าเป็นคนส่งให้ฟ้า ถ้าถามว่าผมทำแบบนั้นจริงมั้ย ในคลิปใช่ผมหรือเปล่า...ยอมรับก็ได้ว่าใช่

เออ ผมนี่แหละ!

"อย่าทำให้ฉันเกลียดเธอมากไปกว่านี้"

"ยุ..."

นีน่าเรียกผม เธอร้องไห้ออกมาและผมเมินหน้าหนี ผมไม่ได้รักเธอและที่ผมทำแบบนั้น...ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมโง่เองแหละ

"วายุ นี่มันอะไรกันเนี่ย ทำไม..."

"แล้วก็เลิกเป่าหูแม่ฉันสักที"

บอกแล้วไงว่าแม่ผมไม่ใช่คนร้ายกาจอะไรขนาดนั้น ท่านเป็นคนให้โอกาสคนและไม่เคยดูถูกใคร

"..."

ผมรู้ว่านีน่าทำอะไรแต่แค่ไม่พูด และผมเชื่อว่าฟ้าจะพิสูจน์ตัวเองให้แม่เห็นได้ แต่ผมคงไม่รอให้ถึงวันนั้นแล้วล่ะ

"ที่เธอพูดกับแม่ฉัน มีเรื่องจริงกี่เปอร์เซนต์นีน่า"

"..."

"เลิกนิสัยแบบนี้ เลิกจมปรัก เลิกความคิดที่จะทำร้ายพวกเรา"

"..."

"ฟ้าไม่เคยทำร้ายเธอก่อน เธอน่าจะรู้ดี"

"ทำไมลูกพูดกับน้องแบบนี้ ดูสิ น้องเสียใจเห็นมั้ย"

"แม่ครับ"

ผมหันไปพูดกับแม่บ้าง ผมรู้ว่าแม่ฟังเรื่องปลายฟ้ามาจากนีน่า แต่ไม่รู้ว่าฟังมาแบบไหน...

"ผมคบกับปลายฟ้าก่อนที่จะความจำเสื่อม"

"ว่ายังไงนะ"

"แล้วนีน่าก็เข้ามาแทนเธอในวันที่ผมจำไม่ได้"

"..."

"สำหรับผม คนที่ร้ายไม่ใช่ฟ้า...แต่เป็นนีน่า!"

แต่ต่อจากนี้ผมจะเป็นคนเล่าเรื่องของเราให้แม่ฟังเอง

หลังจากจบประโยคนั้นผมก็กระชากนีน่าเดินมาที่รถของเธอ

หมับ~

"ยุ นีน่าเจ็บนะ ฮือ"

"กลับไปนีน่า"

ฟลุ่บ~

ผมดันตัวเธอให้กลับเข้าไปในรถ ก่อนจะปิดประตูแต่นีน่าก็ดันประตูรถไว้พลางคว้าข้อมือผม

"อย่าทำแบบนี้กับนีน่านะยุ!"

เธอกดเสียงพูดกับผมพลางปาดน้ำตาออกเมื่อเห็นว่ามันใช้กับผมไม่ได้ผล ก็ดี เผยตัวตนออกมาก็ดี

"ฉันเคยมองว่าเธอดีขนาดนั้นได้ยังไง"

ผมพูดพลางจ้องกลับนีน่า แววตาของเธอขึงขังขึ้นเธอกัดฟันอย่างโกรธจัด

"นายมันโง่ วายุ นายมันโง่ นายโง่ที่เลือกมัน โง่ที่เลือกทำกับฉันแบบนี้ ฮึก!"

นีน่าพูดกับผม หางตาผมเหลือบเห็นว่าแม่ยังยืนมองอยู่แต่ท่านคงไม่ได้ยินเพราะรถของนีน่าจอดอยู่ไกลจากท่านพอสมควร

อ้อ ผมลืมอะไรไปอย่างแหะ

พรึ่บ~

ผมคว้ากระเป๋าสะพายของนีน่ามาพลางควานหาโทรศัพท์ของเธอ

"เอามานี่นะยุ"

ผมมองเธอเมื่อหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าแล้วผมปิดประตูใส่หน้าเธอพลางใช้หลังดันประตูไว้แล้วจัดการเอาเมมโมรี่นั่นออกมาจากโทรศัพท์

"เอาคืนไป"

ผมเปิดประตูอีกครั้งเมื่อจัดการโทรศัพท์ของเธอ นีน่าที่กำลังเอื้อมไปเปิดประตูฝั่งข้างคนขับหันกลับมาคว้าโทรศัพท์ไป

หมับ~

"ฉันไม่ยอมจบง่ายๆแน่"

นีน่าเงยหน้ามาจ้องผม ดวงตาของเธอวาวโรจน์

"ฉันไม่เคยยอมให้ใครมาแย่งคนที่ฉันรักไป นายรู้จักฉันน้อยเกินไป หึ"

ใช่ ผมรู้จักเธอน้อยเกินไปจริงๆ

"ถ้านายจะทำแบบนี้มันกับฉันได้เจอกันแน่!"

และนับจากนาทีนี้ผมคงมองเธอดีไม่ได้อีกแล้ว

"ถ้าเธอทำอะไรฟ้า ฉันก็ไม่เอาเธอไว้เหมือนกัน"

ปึ้ง~

จากนั้นเธอก็กระชากประตูรถให้ปิดลงแล้วขับออกไปด้วยความเร็ว

ผมกลับมาที่ห้องปลายฟ้าหลังจากคุยกับแม่แล้ว ผมเป็นห่วงปลายฟ้านะ ห่วงมากด้วย เธอไม่ยอมออกมาจากห้องเลย ผมเองก็ได้แต่นั่งเฝ้าอยู่หน้าห้อง จริงๆผมจะไขกุญแจเข้าไปก็ได้แต่ผมกลัวว่าเธอจะยังโกรธและโวยวายใส่ผมอีก ผมห่วงความปลอดภัยของเธอนะ

เพล้ง~

"ฟ้า!"

ผมสะดุ้งเฮือกเมื่อจู่ๆก็ได้ยินเสียงของบางอย่างร่วงแตก ใจผมหายวูบเมื่อตะโกนเรียกเธอแล้วไม่ได้ยินเสียงตอบกลับมา

"ฟ้า ฟ้า ได้ยินฉันมั้ย เป็นอะไรหรือเปล่า!"

ผมตะโกนถามอีกพลางล้วงเอากุญแจในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาเพื่อที่จะไขเข้าไปในห้อง แต่ทว่า...

"ไม่"

มีเสียงตอบกลับมา ผมแนบหูกับบานประตูเพราะเสียงของเธอค่อนข้างเบา

"ฟ้า..."

"ไม่ได้เป็นอะไร"

เธอตอบ ผมถอนหายใจอย่างโล่งอก ผมอยากจะเข้าไปกอดเธอจะแย่แล้ว

"ฟ้า"

ผมลดเสียงลง พลางเลื่อนมือขึ้นมาวางแนบกับบานประตู ผมกำลังพูดกับเธอผ่านประตู

"..."

เธอเงียบไปอีก แต่ผมก็จะพูดต่อ

"ฟ้า กินข้าวหรือยัง?"

"..."

"พักผ่อนบ้างหรือเปล่า?"

"..."

"ยังแพ้ท้องอยู่มั้ย?"

เธอไม่ตอบอะไรผมเลย แต่ผมรู้ว่าเธอกำลังรับฟังอยู่

"ฉันเป็นห่วงเธอกับลูกนะ..."

"..."

"ถ้ามีอะไร เรียกฉันเลยนะ...ฉันอยู่หน้าห้อง"

"..."

"ฉันอยากอธิบายให้เธอฟังนะ ถ้าเธอพร้อมฟัง เปิดประตูให้ฉันนะ"

"..."

"ฉันรักเธอนะ"

ผมพูดพร้อมกับเอนหลังพิงประตู ผมเข้าใจว่าเธอต้องโกรธมากอยู่แล้ว และผมพร้อมจะอธิบายทุกอย่างเมื่อเธอพร้อมจะฟังผม

ผมจะรอ...

___________

เหตุการณ์นั้นมันอะไร เกินขึ้นได้ยังไง! ดราม่าเหลือเกินช่วงนี้