บทที่ 23/1 ย้ำจนกว่าเธอจะจำ

หลังจากที่ออกมาจากบ้านหลังนั้นแล้วฉันก็เลือกที่จะเดินไปเรื่อยๆบนริมทางเดินจุดหมายปลายทางของฉันคือที่ไหนไม่รู้ รู้แต่ว่าพอเงยหน้าที่เปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาขึ้นมาอีกทีท้องฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว

กึก~

ฉันหยุดเดินที่ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่งก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งใกล้ๆน้ำตาของฉันไหลออกมาจนไม่มีจะไหลแล้วฉันเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มมีดาวระยิบระยับ

ท้องฟ้าคืนนี้สวยน่ะแต่ฉันไม่มีอารมณ์มาดูมันจริงๆ

ฟลุ่บ~

จู่ๆฉันก็รู้สึกว่ามีใครก็ไม่รู้มาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆฉันแต่ฉันก็ไม่ได้สนใจหรอกก็คงจะมานั่งพักเหมือนฉันล่ะมั้ง

"หลงทางเหรอ?"

แต่เพราะเสียงที่เอ่ยขึ้นมานั่นแหละทำให้ฉันหันไปมองหน้าเขาจนได้

"นาย"

มันเหมือนหนีเสือปะจระเข้ยังไงยังงั้น ฉันหนีจากความรู้สึกแย่แต่กำลังมาเจอกับความรู้สึกที่...

พรึ่บ~

ฉันทำไม่สนใจเขาพร้อมทั้งลุกขึ้นยืนเพื่อจะเดินไปต่อแต่ก็ถูกเขาคว้ามือไว้อีกจนได้

หมับ~

"จะไปไหนอีก เดินมาตั้งนานอึดเหลือเกิน"

ฉันไม่รู้ว่าเขามาโผล่ที่นี่ได้ยังไงแต่ฟังจากที่เขาพูดไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองจนเกินไปหรอกแต่มันเหมือนเขาตามฉันมาสักพักแล้ว ไม่งั้นเขาจะพูดเหรอว่าฉันเดินมาตั้งนานแล้ว

"ต่างคนต่างอยู่ไม่ใช่เหรอ ปล่อย"

ฉันทวนคำพูดของตัวเอง ฉันเป็นคนบอกเขาเองนะว่าให้ต่างคนต่างอยู่แล้วฉันก็ควรจะทำได้ด้วยสิ ฉันบิดมือออกจากเขาแต่เขากลับกระชับจับมือฉันแน่นขึ้น

"ผ่านวันนี้ไปก่อน"

"..."

ฉันหันไปมองหน้าเขาเพราะสงสัยกับสิ่งที่เขาพูด หมายความว่ายังไง...

"วันนี้ฉันจะอยู่กับเธอ แล้วพรุ่งนี้ค่อยเริ่มใหม่"

ตะวันลุกขึ้นยืนเขายิ้มบางๆให้ฉันพลางกระตุกมือฉันให้เดินตามเขาไปที่รถซึ่งจอดอยู่ใกล้ๆ แล้วฉันก็ดันเดินตามไปแบบงงๆเนี่ยสิ

"ฉันไม่..."

"ไปส่ง"

เขาพูดพร้อมเปิดประตูรถแล้วดันฉันให้เข้าไปในรถจนได้

ปึ้ง~

จากนั้นเขาก็รีบมาขึ้นรถฝั่งตัวเองแล้วสตาร์ทออกตัวไปทันที แล้วฉันก็หมดแรงที่จะต่อต้านหรือทะเลาะกับเขาจริงๆ ตอนนี้ฉันก็เป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังอ่อนแอร้องไห้และเหนื่อยล้า หัวของฉันปวดตุบๆขึ้นมาแบบไม่บอกไม่กล่าวคงเป็นผลจากที่ฉันร้องไห้และเครียดนั่นแหละ

ฉันเอนหลังพิงกับเบาะรถของเขาก่อนจะเบนสายตามองออกไปนอกหน้าต่างแล้วก็เผลอหลับไปจริงๆ...

-ตะวัน-

"ครับคุณอา ผมจะตามไปดูเอง"

"ครับ ไม่ต้องห่วง"

ติ้ด~

ผมตัดสายทิ้งพลางถอนหายใจพรืดเมื่อได้ยินปลายสายที่โทรหาผมเมื่อสักครู่บอกถึงข้อมูลบางอย่างผมเลี้ยวรถทันทีที่วางโทรศัพท์ไว้กับคอนโซลรถ จริงๆผมกำลังจะไปที่บ้านหลังหนึ่งแต่ก็ยังไปไม่ถึงเจ้าของบ้านก็โทรมาบอกอะไรบางอย่างจนทำให้ผมต้องเปลี่ยนเป้าหมายใหม่ เดี๋ยวนี้เลย!

ผมเลี้ยวรถไปทางแยกหนึ่งที่ผมมั่นใจว่าเธอจะเดินไปเพราะก่อนหน้านี้ที่ผมขับรถมาผมก็เห็นด้วยหางตาแว่บๆเหมือนจะเห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินไปทางนี้ ผู้หญิงคนนั้นคุ้นตาผมมากก็จริงแต่ผมไม่ได้เอะใจอะไรจนพอมารู้จากปลายสายผมถึงได้มั่นใจว่าต้องเป็นเธอแน่

บรื้นนน~

ผมขับรถไปพลางกวาดสายตามองหาร่างบางที่คุ้นตาตามริมทางเดินเท้าไปเรื่อยๆ เวลาก็ผ่านไปหลายชั่วโมงท้องฟ้าก็เริ่มมืดลงผมก็เริ่มหงุดหงิดที่ยังหาเธอไม่เจอ

"อยู่ที่ไหนของเธอ..."

ผมพึมพำด้วยอารมณ์ครุกรุ่นพลันสายตาก็เหลือบไปเห็นร่างบางที่ผมตามหาพอดิบพอดี เธอกำลังเดินอยู่บนทางเดินเท้าตรงหน้ารถของผมประมาณสามเมตรได้ก่อนที่เธอจะหยุดเดินแล้วเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มืดลงอย่างรวดเร็ว

"เห้ย!"

ผมกำลังจะดีใจที่ได้เห็นเธอแต่สายตากลับมองไปเห็นอีกตำแหน่งที่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากจุดที่เธอหยุดอยู่นัก ผมเห็นผู้ชายสองคนสภาพผอมๆเหมือนพวกขี้เหล้า ไม่ก็ขี้ยา มันสองคนยืนอยู่ที่ข้างๆตึกแล้วมองมาที่ผู้หญิงคนนั้น

ปึ้ง~

ผมเห็นท่าไม่ดีก็เลยจอดรถแล้วลงจากรถรีบพุ่งเข้าไปหาเธอทันทีซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่เธอทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งใกล้ๆและไอ้สองคนนั้นก็กำลังก้าวออกมาจากข้างตึก

ผมจ้องหน้าพวกมันด้วยสายตาดุดันเพื่อให้มันรู้ว่าผมเห็นและผมไม่ยอมให้มันทำอย่างที่คิดแน่

ฟลุ่บ~

ผมทิ้งตัวลงนั่งข้างๆเธอแต่เธอก็ดูเหม่อลอยมากเหมือนจะไม่รู้หรือไม่ก็ไม่สนใจว่าผมมานั่งอยู่ข้างๆ แต่ดูสภาพหน้าเธอสิเธอร้องไห้แน่ๆเพราะตาบวมแล้วหน้าก็ยังมีคราบน้ำตาอยู่แถมยังมีเสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมาเป็นระยะด้วย ผมไม่รู้หรอกว่าก่อนหน้านั้นเธอกับผู้ชายที่โทรมาหาผมแล้วบอกว่าทะเลาะกันมันรุนแรงขั้นไหนแต่ถ้าถึงขั้นทำให้ผู้หญิงแข็งๆอย่างเธอร้องไห้ได้ขนาดนี้ก็คงจะหนักอยู่เหมือนกัน

"หลงทางเหรอ?"

นั่นคือคำพูดแรกที่ผมเอ่ยปากพูดกับเธอหลังจากประมาณอาทิตย์หนึ่งได้ที่เราไม่ได้คุยกันเลย เจอหน้ากันแต่ทำเหมือนไม่เห็นกัน ก็เธอบอกเองให้ต่างคนต่างอยู่ ผมก็ทำ แต่แล้วยังไงล่ะ...วันนี้ก็กลับมาเอ่ยปากพูดกับเธอง่ายๆ เห้อ

บรื้นนน~

หลังจากที่พูดคุยกันไม่กี่ประโยคผมก็พาเธอขึ้นรถได้สำเร็จ เธอดูเชื่องและไม่ต่อต้านเหมือนครั้งก่อนๆซึ่งผมก็คิดว่าดีถ้ามันจะไม่เกิดจากที่สภาวะร่างกายและจิตใจของเธอย่ำแย่อ่ะนะ

"ลูกโซ่"

"..."