Kabanata 3

“Isara mo ‘yang bintana!” kaagad na utos ng lalaking may mababa at magaspang na boses mula sa back seat.

Mababaw lang ang boses ng lalaki, may bahid din iyon ng talim, ngunit may kasamang tapang na hindi madaling balewalain.

Mabilis na lumingon si Kian sa back seat nang marinig ang boses na iyon. Masunurin din niyang itinaas ang bintana gamit ang mga kamay habang bumubulong sa sarili. 

“Sir Jace, parang hindi mo naman siya kapatid, e. Kaya bakit parang nagmamadali ka naman? Dapat nga ay narito na ako noong araw bago pa ang kahapon, pero pinilit mo akong magpunta sa CDO para sunduin ka, tignan mo at ngayon lang tuloy ako nakarating! Pinagalitan pa ako ng tatay ko kanina nang tawagan ako, binigyan pa nga ako ng ultimatum na kung hindi ko siya masusundo ngayong gabi ay ‘wag na daw akong babalik at siya na daw ang mismo ang pupunta rito para sunduin siya…” mahaba nitong litanya.

Tatlong araw na hindi nakatulog ng maayos si Jace Veller. Sumasakit ang kaniyang ulo at dahil doon ay labis ang nararamdaman niyang inis. Tila isang power drill sa kaniyang pandinig ang mga salita ni Kian. Pinigilan niya na lang ang paglabas ng alon ng emosyon sa kaniyang mga mata. Isinandal niya ang kaniyang likuran sa kinauupuan at walang emosyon niyang tiningnan ang lalaki na nasa harapan niya.

“Siya din ang mapapangasawa ko.” magaspang ang boses na sabi ni Jace.

Namayani ang katahimikan sa loob ng sasakyan sa ilang mga salita na iyon.

Sa loob ng tatlong henerasyon ay hindi naman ganoon kasama ang pamilya ng mga Quintana.

Ngunit kung ikukumpara sa pamilya ng mga Figueroa ay makikita mong may pagkakaiba pa rin sa mundo ng dalawa. Sabay na lumaki sina Jace at Kian sa magkaparehong compound. Ngunit sa loob ng ilang taon, unti-unti ring naintindihan ni Kian na iba si Jace sa kaniya, ganon din ang pamilya nito.

Sa henerasyo na ito, ang pinakapinag-uukulan ng pagmamahal ng mga Figueroa ay ang binatang nakaupo sa back seat ng sasakyan, isang binatang kinatatakutan ng lahat sa buong Pilipinas.

Kung hindi lang dahil sa buhay at kamatayan na nag-uugnay sa pagitan ng ama ni Kian at ng binatang ito, na nararamdaman niyang may utang na buhay sa kanila ay hindi na sana kailanman magkakaroon ng magandang kapalaran ang mapapangasawa nito dahil sa pamilya ni Jace…

Kumislap ang pag-aalala sa mga mata ni Kian.

Higit isang dekada na ring nawawala ang pinsan ni Kian. Nagawa na rin niyang mag-imbestiga noon ngunit wala siyang nakitang marka nito sa kahit saan. Marahil ay hindi rin ito good match para kay Jace.

“Ayan na, lumabas na siya!”

Nakaramdam ng pag-aalala si Kian nang bigla niyang masulyapan ang dalaga sa labas ng bintana ng sasakyan. Isang pigura ang mabagal na sumulpot mula sa aspaltong kalsada galing sa villa complex.

“Parang siya na nga ang kapatid ko. Sandali at lalabas ako para tignan,” kaagad na sabi ni Kian sa lalaking nasa likuran, kinalas niya ang suot na seatbelt at pagkatapos ay binuksan ang pinto ng sasakyan bago tuluyang lumabas.

Isang balingkitan na pigura ang lumapit sa ilalim ng sikat ng araw.

Ang unang bagay na pumasok sa isip ni Kian ay ang pares ng payat at mapuputing mga binti nito, diretso at talaga namang kaakit-akit ang hugis ng katawan.

Napaka-puti.

Sanay naman na si Kian sa pakikisalamuha sa ibang tao, at nakakita na rin siya ng magagandang mga babae sa showbiz, ngunit hindi niya pa rin maiwasang mapatitig sa babaeng iyon.

Lumapit ang dalaga sa kaniya, hindi hihigit sa seventeen o eighteen ang edad nito, napaka-puti ng kaniyang balat sa ilalim ng sikat ng araw na halos makita mo na ang mga purple na ugat sa ilalim ng kaniyang balat. Porselana ang kutis ng kaniyang mukha, pitch black naman ang mga mata, at ang pilik mata ay singhaba ng brush. Sa kabila ng malamig nitong awra ay kumikislap pa rin ang pahiwatig ng hindi makilalang pagka-ilang sa paglatao nito.

“Talaga naman!” hindi naiwasang bulalas ni Kian sa sandaling iyon kahit na nakakita naman na siya noon ng magagandang mga babae.

Binanggit na noon ng ina ni Kian na noong dalaga pa ang pangalawa niyang tiyahin ay ito ang pinaka-maganda kaysa sa ibang mga kilalang artista sa industriya ng showbiz. 

Hindi pa nga niya sineryoso iyon non, e. Dahil para sa kaniya ay wala namang katotohanan kung wala namang litratong maipapakita. 

Pero ngayon ay naniniwala na siya!

Tila sinampal nga siya ng katotohanan. 

SA KABILANG BANDA ay kaswal na nakikipag-usap si Cailyn sa kaniyang cellphone.

“Tang ina, pinalayas ka talaga ng pamilyang ‘yon? Nakakadiri naman sila! Nasanay na silang ginagamit ka para manatiling buhay ‘yang ampon mong kapatid, ‘tsaka palagi na lang nilang ginagamit ang status mo bilang pamilya para i-blackmail ka. Tapos ngayon ay bigla ka na lang nilang tatalikuran at palalayasin dahil nakikita na nilang wala ka ng silbi!” saad ng nasa kabilang linya.

“Kung nalaman ko lang talaga ng mas maaga, hindi mo na sana pinaghirapan ng husto ang pagpapagamot diyan kay Fayra. Wala naman silang alam. Paano pa gagaling iyang si Fayra na may maikling buhay at hindi na tatagal ng dalawampung taon kung hindi dahil sa ‘yo? Anong akala nila? Na parang isang simpleng sipon lang ang hemophilia na gagaling sa pag-inom ng amoxicillin at pagtulog ng maayos!” dagdag pa nito.

Bumaba ang tingin ni Cailyn sa sahig nang makita ang lalaking palapit sa kanya. 

“Pinakain at binihisan pa rin ako ng mga Avensa. Kabayaran ko na sa kanila ang pagtulong ko sa pag-gamot kay Fayra. At simula ngayon ay wala na akong kinalaman pa sa kanila.” kaswal na sabi ni Cailyn. 

Pinagngitnit ng taong nasa kabilang linya ang kaniyang mga ngipin dahil sa galit.

“Hindi mo ba alam kung gaano na kalaki ang naitulong mo sa pamilyang iyon sa paglipas ng mga taon? Kung hindi rin dahil sa ‘yo, paano sa tingin mo maiisip ni Harvey Avensa na palawakin ang negosyo niya mula sa Makati at sa buong Metro Manila? Tanga ba siya?!” galit nitong sabi. 

“Isa pa ‘yang kapatid mong hilaw, e. Dati ay palagi ka pa niyang pinakiki-usapan na turuan siya at nagpapatulong pa sa ‘yo sa music. Tignan mo hindi ba’t halos lahat sa pamilya nila ay sinamtala ka lang?” dagdag pa nito. 

“Akala ko pa naman noon ay sila na ang tunay mong mga magulang at kapatid, kaya naisip ko na lang na partial lang siguro sila. Tapos ngayon ay malalaman - laman ko na hindi naman pala kayo related sa isa’t isa, kaya napagtanto ko na wala pala talaga silang hiya, e!”

“Alam kasi nila na hindi ka naman nila tunay na kadugo at kailanman ay hindi ka man lang itinuring na miyembro ng pamilya, tapos nagawa ka pa nilang gamitin ng ganoon. Gawa ba sa titanium platinum ang mga balat ng mga ‘yon?”

Bahagyang ngumiti si Cailyn.

“Hmm… Kailan ka pa natuto magsalita ng ganyan? Alam na alam mo pa ang tungkol sa titanium platinum, ha.” saad ni Cailyn habang iniisip na tama naman ang paglalarawan nito sa pamilyang pinanggalingan.

“Palagi ko namang alam ‘yan!”

“Sige na, may gagawin pa ako, mamaya na ulit tayo mag-usap, ibababa ko na ito.” mahinang ani Cailyn nang makitang malapit na si Kian sa kaniyang kinaroroonan.

“Teka, saan ka mag-stay ngayong gabi? Gusto mo bang pumunta ako jan sa syudad para sunduin ka?”

“Hindi na kailangan, nandito naman na ang pamilya ko para sumundo sakin.”

“Nahanap mo na talaga ang tunay mong mga magulang?”

Naging blangko ang emosyon sa mga mata ni Cailyn.

“May ugat pa rin maging ang mga nalagas na dahon. Gusto ko lang malaman kung saan ba talaga ako nagmula at kung sino ba talaga ako.” mababa ang tono ng boses niiya.

Sandaling natahimik ang nasa kabilang linya.

Ayaw nang malaman pa ni Cailyn ang iniisip ng kanyang kausap sa sandaling iyon. “Ibababa ko na.” bulong niya.

Mabilis niya ring pinutol ang linya. Kaya nang tuluyang makalapit sa kaniya si Kian ay wala na siyang kausap sa telepono at naitgo na niya ito sa bulsa ng kanyang suot na shorts.