LOGIN“ห้าวหาญไม่เบา ฉันชอบเด็กไฟแรงนะ”
“แต่ไม่จำเป็นต้องปากดีทุกรอบหรอก ฉันรู้ว่าต้องทำอะไร ถ้านายรีบขนาดนั้นทำไมไม่เดินออกจากประตูห้องนี้ไปเลยล่ะ”
บรรยากาศแตกต่างจากตอนที่น้องชายของท่านอยู่เป็นอย่างมาก ความสบาย ตลก รื่นเริงได้หายไปแล้ว เหลือเพียงความยำเกรง ดิบเถื่อน ตรงไปตรงมาของทายาทสูงศักดิ์ของดินแดน
“ขออภัยครับ คุณชายใหญ่ ผมแค่ร้อนใจเพราะเห็นยังไม่ได้อธิบายอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน” ชินภัทรขอโทษทันทีพลางโค้งทำความเคารพ
“เห็นว่านายยังเด็ก ฉันจะปล่อยไปแล้วกัน”
“ตามกฎของตระกูลกล่าวไว้ว่าห้ามลงโทษ ดุด่า หรือทำอะไรเกินกว่าเหตุสำหรับคนที่อายุน้อยกว่าหรือเท่ากับสิบปี”
“เมื่อไหร่ที่นายอายุสิบเอ็ดปี มันคงไม่มีการละเว้น”
“หวังว่าจะเข้าใจสิ่งที่ฉันพูด”
กลิ่นอายความตายแผ่ออกมารอบตัวของว่าที่ผู้นำตระกูลภูนินทร์ลำดับถัดไป หน้าตาจริงจัง ดุดัน ไม่มีแววตาของการหยอกเล่นเลยสักนิด
แสดงว่าก่อนหน้านี้คือภาพลักษณ์ที่แสดงให้น้องชายเห็นสินะ ความจริงนี่ต่างหากคือตัวตนที่แท้จริงของชายที่ชื่อว่า นนท์ภัทร ภูทนินทร์
“เข้าใจแล้วครับ” ชินภัทรตอบรับอย่างว่าง่าย นึกขอบคุณกฎนั้นที่ช่วยให้รอดพ้นจากบทลงโทษมา
“รางวัลแรกเป็นของผู้ที่สอบผ่าน จะได้รับเงินตามคะแนนที่สอบผ่านด้วยการเติมศูนย์เข้าไปต่อท้ายอีกสามหลัก เช่นใครสอบได้640คะแนน”
“จะกลายเป็นเงิน 640,000 บาท เป็นค่าตอบแทนสำหรับผู้สอบผ่านในครั้งนี้ สำหรับผู้สอบไม่ผ่านจะได้รับเงินด้วยการเติมศูนย์เข้าไปหนึ่งหลัก”
“เช่นใครสอบได้420คะแนน จะกลายเป็นเงิน 4,200บาท สำหรับคนสอบไม่ผ่านมารับเช็คจากฉันแล้วกลับบ้านได้เลย อีกสองปีค่อยมาทดแบบทดสอบอีกครั้ง”
“จะมีการทำแบบทดสอบแบบนี้อีกสองครั้ง หากใครยังสอบไม่ผ่านอีก รอร่วมงานกันอีกทีตอนอายุยี่สิบแล้วกันนะ บางงานจำเป็นต้องอาศัยไหวพริบและทักษะจิตวิทยาด้วย”
ระหว่างการอธิบายนั้นบุตรลำดับหนึ่งตระกูลภูทนินทร์ได้เขียนเช็คเงินสดสำหรับผู้สอบไม่ผ่านไว้ครบทั้งหมดทุกคน ไม่ว่าใครจะสอบผ่านหรือไม่ผ่านก็อยากให้เงินเป็นค่าเสียเวลาเหมือนกัน
ผู้สอบผ่านในวันนี้ก็ไม่ได้หมายความว่าจะได้ร่วมงานเร็วขนาดนั้น ต้องผ่านการทดสอบช่วงหกเดือนนี้ไปให้ได้ หากใครไม่ผ่านก็ต้องวนกลับมาสอบใหม่เหมือนคนอื่น
“ผมมีน เป็นพ่อบ้านส่วนตัวของคุณชายใหญ่”
“หลังจากนี้ผมจะเป็นคนอธิบายทุกอย่างแทนเอง เนื่องจากคุณชายใหญ่ต้องเซ็นเอกสารอนุมัติจำนวนมาก ไม่น่าสะดวกแล้วครับ แต่ทุกอย่างยังอยู่ในห้องทำงานแห่งนี้โปรดวางใจ”
มีนค่อนข้างมีไหวพริบมากกว่าใคร เลยได้รับเลือกให้มาเป็นพ่อบ้านส่วนตัวของทายาทลำดับต่อไปของตระกูล ทั้งกิริยา มารยาท รวมถึงการประเมินสถานการณ์ถือว่าเฉียบขาดมาก
“พวกคุณทั้งสี่จะต้องเข้ารับการอบรมฝึกงานชั่วคราว ตลอดหกเดือนนี้ จะต้องทำงานตามตารางที่ผมเป็นคนจัดไว้ให้ครับ มีโอกาสทำผิดพลาดได้ทั้งหมดหกครั้ง”
“งานทุกอย่างเป็นงานภายในตระกูล ยังไม่ใช่งานของบริษัท เพราะฉะนั้นความผิดพลาดจะไม่รั่วไหลออกไปยังภายนอก”
“หากทำผิดครบหกครั้งจะต้องวนกลับไปสองใหม่ในอีกสองปีข้างหน้า มีโอกาสสอบใหม่อีกสองครั้ง หลังจากนั้นถ้าสอบไม่ผ่านค่อยกลับมาร่วมงานอีกทีตอนอายุยี่สิบครับ”
“สำหรับน้องชายทั้งสองของพวกคุณมีโอกาสผิดพลาดได้ทั้งหมดสิบสองครั้ง หากมีอีกครั้งก็จะต้องวนกลับไปสอบใหม่เช่นกันครับ เกณฑ์นี้จะคงอยู่จนกว่าผู้เข้าร่วมสอบจะอายุครบสิบห้าปี จะเหลือเกณฑ์ผิดหกครั้งเช่นกัน”
“หากสงสัยตรงไหน สามารถสอบถามได้เลยครับ” มีนจัดแจงอธิบายทุกอย่างจนหมด แต่อยากให้ใครสักคนถามออกมา อาจจะไม่เข้าใจหัวข้อบางอย่างก็ได้
“ระหว่างทำการทดสอบตลอดหกเดือนนี้ เป็นการฝึกงานแบบไปกลับหรือว่าเป็นการอาศัยอยู่ที่นี่ครับ” ชัชวินถามตรงประเด็น
“อาศัยอยู่ที่นี่ครับ”
“ระหว่างนี้อาหารการกิน เสื้อผ้า ทุกอย่างเป็นใครเป็นคนออกค่าใช้จ่ายครับ” จิรายุเป็นฝ่ายถามบ้าง
“ตระกูลภูนินทร์เป็นผู้รับผิดชอบทุกอย่าง”
“เวลาพักเที่ยงกับเลิกงานเหมือนกันครับ หรือแตกต่างกันตามอายุ” ชินภัทรเริ่มถาม
“เป็นคำถามที่ดีครับ คุณชินภัทร ขอตอบว่าแตกต่างกันแน่นอนเพราะคุณยังเด็กเกินกว่าจะต้องอดทนนอนดึกแบบพวกเรา นอนภายในสี่ทุ่มและเริ่มตื่นแปดโมงเช้า”
“ส่วนของทางฝั่งพี่ชายคุณจะเป็นนอนภายในเที่ยงคืนและเริ่มตื่นแปดโมงเช้าเหมือนกัน”
มีนตัดสินใจตอบอย่างละเอียดเพราะพวกเขายังเด็กเกินกว่าจะต้องอดนอนโดยไม่จำเป็น
“ขออภัยที่ปล่อยให้คุณรอนะครับ พอดีมีเรื่องด่วนต้องคุยกับมันนิดหน่อย เลยทำให้รอนานไปหน่อย เดี๋ยวผมเลี้ยงกาแฟเป็นการตอบแทนทั้งคุณและบอดี้การ์ดที่รอด้านนอกเองครับ” จินเจตบอกพลางกระดิกนิ้วเรียกเลขาส่วนตัวแล้วยื่นใบเสร็จการสั่งซื้อที่แอบหยิบออกมาด้วยความชำนาญส่งต่ออย่างรวดเร็ว เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายหาทางปฏิเสธได้จำเป็นต้องรับเท่านั้น “ขอบคุณครับ” บีระพัฒน์ตอบรับด้วยใบหน้าไม่พอใจเล็กน้อย “เฮ้อ...ทะเล้นให้มันพอประมาณเถอะ สักวันจะโดนกระทืบตายซะก่อน ไม่ได้เป็นห่วงนะเว้ย แค่ขี้เกียจใส่ซองงานศพ ด้วยฐานะของฉันต้องใส่เยอะซะด้วย มันเปลืองเงิน” ชินภัทรหันไปแขวะเพื่อนสนิทพลางส่ายหน้าด้วยความเอือมระอา ไอ้เรื่องยัดเยียดของขวัญตอบแทนนี่ต้องยกให้มันจริงๆ ขยันสร้างเรื่องตลอด
เด็กหนุ่มบอกพลางยื่นกระดาษที่เขียนถึงรายละเอียดของเงื่อนไขแบบชั่วคราวออกมาให้อีกฝ่ายอ่าน หากสามารถยอมรับเงื่อนไขเหล่านี้ได้ เขาเองก็พร้อมกระโจนลงสนามนี้เพื่อทำงานทันที แถมยังจะได้ความดีความชอบเป็นคนแรก และน่าจะได้เงินรางวัลจากคุณชายใหญ่เป็นจำนวนมากอีกด้วย เรียกว่าได้ทั้งเงินและทองไปพร้อมกัน จะมีใครที่ได้รับค่าตอบแทนจำนวนมหาศาลขนาดนี้บ้าง คงมีเพียงชินภัทรเท่านั้นที่สามารถหาเงินจำนวนเหล่านี้ด้วยวัยเพียงสิบห้าปี “ฉันตกลง ยอมรับทุกเงื่อนไข” “ขอเพียงทำให้ตระกูลวรวงศ์กลับมาเป็นเหมือนเดิม” “ข้อเสนอทุกอย่างล้วนยอมรับได้”“โอเคครับ ถ้างั้นเริ่มมาคุยเรื่องจริงจังกันเถอะ ผมจะเป็นแฟน
ไม่ใช่ว่าต่อไปจะเอาฐานะตนเองไปข่มคนอื่นหรือยังไง เมื่อสองสัปดาห์ก่อนการเลือกตั้งเป็นเพียงบ้านนักการเมืองทั่วไปเท่านั้นแหละ เป็นคนฝั่งภาครัฐแล้วคิดจะพูดจากกับฝั่งเอกชนยังไงก็ได้งั้นเหรอ “มันจะมากเกินไปแล้วนะ ไม่มีความเกรงใจกันบ้างหรือไง ยังไงฉันก็อายุมากกว่านายตั้งสองปีนะ ทำตัวยังกับไม่ได้รับการอบรมสั่งสอนมา” บีระพัฒน์โวยวายออกมาด้วยความไม่พอใจ เพราะยังไงอีกฝ่ายก็อายุน้อยกว่า กล้าพูดแบบนี้กับตนได้ยังไง ไม่มีใครความเกรงใจกันเลยสักนิด ดูจากบัตรนักเรียนที่ใช้สมัครสอบก็รู้ว่ามาจากสถาบันเดียวกัน จะไม่ไว้หน้ากันบ้าง ทำไมพูดแบบนี้ต่อหน้าบอดี้การ์ด “ผมได้รับการอบรมสั่งสอนมาจากตระกูลอุดรภาคและจากตระกูลภูทนินทร์มาอย่างดี ไม่จำเป็นต้องให้คนจากฝั่งภาครัฐยื่นมือเข้ามาสอดหรอก” 
ชินภัทรรีบปฏิเสธด้วยความตกใจ ทำไมคนที่ดูอายุมากกว่าถึงได้พูดแบบนั้นออกมา มันไม่ใช่ว่าคนเราต้องมีความระมัดระวังในตัวเองหรอกเหรอ ที่บ้านต้องสอนใหม่แล้วนะ จะพาใครเข้าบ้านแบบนี้มันจะแปลกเกินไปแล้ว ถึงปกติจะเจอคนตระกูลอุดรภาคกับตระกูลภูทนินทร์มาตลอดชีวิต และเพื่อนสนิทอีกสองสามคน แต่การทำแบบนี้ไม่ใช่เรื่องปกติแน่นอน “คุณเป็นบุตรลำดับสามของตระกูลอุดรภาค แถมยังเป็นถึงคุณชายที่มีชื่อเสียงในวงการธุรกิจและแวดวงการเมืองอยู่ไม่น้อย ไม่ใช่คนไม่มีหัวนอนปลายเท้าเสียเมื่อไหร่” “แถมข่าวลือล่าสุดที่ว่าคุณต่อสู้บนลานประลองจนสามารถเอาชนะบอดี้การ์ดได้นับสิบชีวิต เพราะอยากเอาชนะเดิมพันกับพวกอาวุโสนั่นน่าประทับใจไม่น้อย” “คุณถูกเลี้ยงดูอย่างมา
“ไม่เป็นไร ผมไม่ถือสาคุณ” บีระพัฒน์ตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจนัก ยังไงซะตอนนี้เป็นเวลาสอบเลื่อนขั้นการมีคนมาจ้องมองบ้างก็ไม่ได้แปลกอะไร ท่าทางของอีกฝ่ายแม้จะสุภาพแต่ยังดูแข็งกระด้างอยู่หลายส่วน คงจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกับตนแน่นอน แถมยังไม่น่าจะค่อยได้ออกงานสังคมบ่อยด้วย ไม่งั้นคงไม่มีท่าทีลนลานขนาดนี้ น่าเอ็นดูไม่น้อย สิ่งหนึ่งที่ชินภัทรไม่รู้เลยว่าภายใต้คำพูดและท่าทางเหล่านี้ กำลังได้รับความเอ็นดูจากอีกฝ่ายมากโข ชินภัทรถอนหายใจอย่างโล่งอก เกือบซวยเพียงเพราะมัวแต่ใช้ความคิดมากเกินไป ต่อไปเวลาอยู่ข้างนอกต้องระมัดระวัง ปกติอยู่แต่ในคฤหาสน์กับภูเขาบนสนามฝึก เลยทำตัวตามสบายมากเกินไป เวลาที่เหลืออยู่ตอนนี้มาสนใจกับการสอบจำลองให้ดีที่สุด ไม่ว่าผลจะเป็นยังไงค่อยรอดูกันทีหลัง หวังว่าเพื่อนสนิทข
“อย่าเพ้อเจ้อได้ไหม เอาความจริงคือมีอะไรถึงรีบวิ่งมาแบบนี้ อย่าพูดไปเรื่อย รู้ว่าเป็นคนไทยแต่ขอสาระ ที่ไม่ใช่ไร้สาระและสาระแน” ชินภัทรยังไม่ยอมแพ้พยายามถามให้ได้ เพราะถึงจะทะเลาะกันด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องมาบ่อยแค่ไหน แต่ท่าทางของมันดูแปลกไปจากปกติ มันต้องมีเรื่องอะไร บทสนทนาระหว่างเดินนั้นค่อนข้างไร้สาระตลอดเวลา จนกระทั่งเสียงปิดประตูรถปิดลง จินเจตกลับมาทำสีหน้าจริงจังทันทีเหมือนสวิตซ์ไฟซะงั้น อะไรมันจะรวดเร็วขนาดนั้น แกร๊ก! “มีเรื่องจะพูดด้วย” จินเจตบอกด้วยสีหน้าจริงจังแทบสีหน้าทะเล้นแบบเมื่อสักครู่ “ไอ้เวรนี่! ตกใจหมด มึงไม่ใช่สวิตซ์ไฟนะไอ้ส้นตีนนี่ ปรับอารมณ์เร็วไปป่ะ ถ้าเป็นโรคหัวใจกูตายห่าไปแล้วไหม” ชิน
“แต่ก็ไม่คิดว่าจะเป็นเงื่อนไขแบบนี้ ถ้าฝั่งพ่อเล่นตุกติกแบบนี้ ฝั่งพวกผมก็ไม่น้อยหน้าหรอกครับ”“ทุกท่านเชิญเข้ามาเลยครับ ทุกอย่างเป็นไปตามการคาดการณ์ของคุณชายใหญ่”เมื่อสิ้นสุดคำพูดของชัชวินก็มีเงาของใครหลายคนเดินออกมาหลังประตูสนามฝึก นั่นคือคนสนิทของคุณชายใหญ่ คนสนิทของคุณชายเล็ก แ
“ค่ะ พี่ลดา”“หนูไม่กังวลอะไรเลยค่ะ” เธอขานรับด้วยน้ำเสียงร่าเริง เพราะนี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เจอพี่สาวและพี่ชายพร้อมหน้าพร้อมตากันแบบนี้“ทีหลังอย่าวิ่งไปแบบนั้นนะคะ เดี๋ยวพี่ลดาหกล้มจะทำยังไงล่ะ” ชัชวินบอกพลางลูบหัวน้องสาวคนเล็กด้วยความเอ็นดู“ได้ค่ะ พี่ชัช ต่อไปหนูจะ
“ขอแสดงความยินดีด้วยนะ พี่ซื้อของขวัญมาฝากด้วย” ชลลดาบอกพลางหอบของขวัญหลายอย่างเข้าห้องนอนน้องชายตนเองทันทีโดยไม่ได้ขออนุญาตเจ้าของห้องเลยสักนิด “ไม่เคยมีใครบอกเหรอครับ จะเข้าห้องคนอื่นควรขออนุญาตด้วย ไม่ใช่พูดจบก็เดินเข้าม
“เออ คิดเหมือนกัน เหมือนจะมีแค่แม่มั้งที่ดูปกติที่สุด แต่ดันไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่” “ลองโทรไปคุยกับแม่ไหมล่ะ เผื่อให้เขาช่วยพูดกับพี่สาวให้อะไรทำนองนี้”&







