LOGINเป็นครั้งแรกที่นนท์ภัทรอธิบายอย่างละเอียดต่อหน้าผู้คน เพราะกลัวว่ามันสมองของคนทั่วไปจะไม่เข้าใจในสิ่งที่บอก จึงตัดสินใจพูดก่อนออกจากห้องไป
ซึ่งผู้ที่ได้รับมอบหมายส่งต่องานมานั้นกำลังเดินเข้ามาในห้องนี้พอดิบพอดี ถือว่าเป็นความตรงเวลาที่น่ากลัวเหลือเกิน ความสามารถของบุตรตระกูลนี้มันจะเหนือมนุษย์เกินไปหรือเปล่า
“เสียงคิดในใจดังมาถึงตรงนี้เลยครับ ถ้าคิดอะไรอยู่ก็ช่วยเงียบหน่อยเถอะ”
“ไม่ใช่ว่าวันนี้ต้องมาทำแบบทดสอบที่พี่ชายของผมเป็นคนคิดค้นไว้ไม่ใช่เหรอ มาทำตามจุดประสงค์ของเจ้าตัวกันเถอะ”
“ไม่ต้องกดดันจนเกินไป ตอบตามที่รู้ก็เพียงพอแล้วครับ”
“ที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพี่นนท์คิดเถอะ ยังไงผมก็เป็นแค่ผู้คุมสอบเท่านั้นเอง”
“แถมยังต้องทำข้อสอบเหมือนพวกคุณอีก”
นภัทรอธิบายเสร็จสรรพ ก็ตั้งเวลาแล้วเริ่มทำข้อสอบที่ได้รับมาเหมือนกัน ไม่ได้สนใจใครอีกต่อไป สร้างความงุนงงให้กับเหล่าทายาทตระกูลผู้จงรักภักดีทั้งแปดคนเป็นอย่างมาก
แต่หายสงสัยได้ไม่นานก็พบคนสนิทของบุตรลำดับสองเข้ามาตรวจตราคุมเข้มการทำข้อสอบเพิ่มอีกสองคน นั่นหมายความว่าความสามารถของทั้งสองมากพอ
จนทำให้คุณชายเล็กไว้ใจจนไม่ใส่ใจเรื่องแบบนี้สินะ ถ้างั้นพวกเขาทั้งหมดก็ต้องทำให้เต็มที่ ให้สมกับความคาดหวังนั่นเหมือนกัน
“ทำเสร็จแล้ว รบกวนเลขาของพี่นนท์นำไปตรวจด้วย” นภัทรบอกพลางยื่นข้อสอบให้กับเลขาคนหนึ่งของพี่ชาย
“ค่ะ คุณชายเล็ก”
“ดิฉันจะตรวจทันที” เลขาสาวขานรับพลางตรวจสอบทันที
สร้างความตกตะลึงอีกครั้งเพราะผ่านไปเพียงหนึ่งชั่วโมงเท่านั้น กับทำข้อสอบจำนวนสี่พันข้อได้รวดเร็วปานสายฟ้าขนาดนี้ แม้ว่าจะมีข้อสอบทั้งปรนัยและอัตนัยก็ตาม
แต่อัตราความเร็วมันมากเกินไป ความสามารถแตกต่างกันตั้งแต่ตระกูลแล้วสินะ
“เพราะเดี๋ยวยังต้องนั่งอ่านเอกสารประวัติตระกูลต่ออีก”
“ภายในสามเดือนนี้ ถ้าอ่านบันทึกบ้าบอพวกนี้ไม่หมดล่ะก็...อดทำงานอย่างอื่นแหง”
“ฉันจะไม่ยอมแพ้ให้กับคำสั่งบ้าๆ บอๆ ของพี่ชายสติเฟื่องเด็ดขาด สู้เว้ย!” นภัทรพูดให้กำลังใจตนเองเสียงดังพลางเริ่มอ่านหนังสือต่อ
คำพูดนี้ทำเอาทั้งแปดคนถึงกับหัวเราะเสียงดังลั่นห้องสอบ เนื่องจากพวกเขาเป็นสมาชิกใต้บังคับบัญชา จึงไม่กลายวิจารณ์อย่างตรงไปตรงมา
ชินภัทรเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกันแต่ไม่กล้าพูดออกมา ความจริงเขารู้สึกว่ามันบ้ามากกับการให้น้องชายของทายาทตระกูลลำดับสามมาร่วมเรียนด้วยแบบนี้
ประหลาดทั้งคุณชายใหญ่และคุณชายเล็ก แต่มันกลับลงตัวซะงั้น แถมยังไม่เรียกให้พี่สาวกับน้องสาวของอีกสี่ตระกูลมาร่วมทดสอบเฉยเลย
ไม่ทราบว่าเกณฑ์มาทดสอบนี้มันคัดจากอะไรกันแน่
ณ ห้องประชุมขนาดเล็กภายในตระกูลภูทนินทร์
“ฉันจะเริ่มอธิบายสิ่งที่พวกนายทุกคนสงสัยกันมานานให้ฟังอย่างละเอียด ตั้งใจฟังให้ดีด้วย ไม่ชอบพูดซ้ำสอง มันเจ็บคอ นั่งรถไปนั่งมาแบบนี้โคตรจะเหนื่อยเลย”
นนท์ภัทรบ่นพลางยกมือพัดไปมาด้วยความหงุดหงิด เพราะการเดินทางไปประชุมนั้นใช้เวลาไม่นานเท่าไหร่ แต่การนั่งไปมาต่างหากที่กินเวลานาน
“ฉันรู้ว่าแต่ละตระกูลมีทั้งพี่สาวและน้องสาวมากกว่าหนึ่งคนที่บ้าน พวกนายเป็นถึงตระกูลที่ทำงานรับใช้บ้านฉันมานาน ทำไมถึงจะไม่รู้ประวัติแต่ละคนกันล่ะ”
“ฉันคัดเลือกเฉพาะบุคคลที่มีความสามารถเฉพาะทาง ความสามารถรอบด้าน และความสามารถเกินเกณฑ์ทั่วไปเท่านั้น ที่จะถูกเรียกตัวเข้าพบก่อนเวลาอันควรเท่านั้น”
“คนอื่นที่ไม่เรียกคือยังไม่สมควรมาเรียน มันจะกดดันทางสมองและจิตใจจนเกินไป อาจต้องให้จิตแพทย์และนักจิตบำบัดมาดูแลอีก”
“พวกเธอที่เหลือต่ำกว่ามาตรฐานเลยยังไม่เรียกมาตอนนี้ ส่วนพวกนายจะถูกตัดสินอีกรอบว่าตรงมาตรฐานหรือสูงกว่า”
“พอเข้าใจแล้วใช่ไหมว่าทำไมถึงเลือกมาแค่นี้ ใครมีคำถามอะไรก็รีบถามมาเลยตอนนี้ ฉันอนุญาต”
เป็นครั้งแรกที่บุตรลำดับหนึ่งของตระกูลภูทนินทร์พูดมากขนาดนี้ ทำเอาทุกคนถึงกับอึ้ง เพราะไม่น่าเชื่อว่าท่านจะใจดีถึงขนาดพูดให้เข้าใจง่ายถึงเพียงนี้
ทำเอาเหล่าผู้ติดตามคนสนิทถึงกับปลื้มใจ จนอดไม่ได้ที่จะพรั่งพรูความรู้สึกตนเองออกมาปากบ้าง
“ไม่น่าเชื่อเลยค่ะ ว่าท่านจะใจดีถึงขนาดอธิบายละเอียดขนาดนี้ เห็นปกติเอาแต่ด่าแล้วให้ไปค้นคว้าเองตลอด” เอวาเอ่ยปากชมพลางปรบมือด้วยความปลื้มใจ ไม่อยากเชื่อว่าจะมีเวลาที่เจ้านายตนเองเป็นคนปกติกับเขาด้วย
“มึงต้องการคำตอบตามมารยาท หรือตอบแบบจริงใจล่ะ” “ขอแบบจริงใจใส่ไข่ด้วย” “มึงผิดครับ” ชินภัทรตอบโดยไม่ต้องใช้หัวสมองคิดเลยด้วยซ้ำ ตำแหน่งรองหัวหน้าจำเป็นต้องเป็นคนที่มีความคิดเข้าใจหัวหน้าอย่างลึกซึ้ง ซึ่งตำแหน่งพวกนี้เพื่อนอีกสองคนไม่มีวันได้ครอบครอง เพราะรู้ใจเขามากขนาดนั้น จะพากันน้อยใจก็ไม่แปลกอะไร ของแบบนี้มันไม่ใช่ว่าจะแข่งขันกันได้สักหน่อย “พวกมึงสองคนก็เลิกน้อยใจในเรื่องไม่เป็นเรื่องได้แล้ว ถ้าหากมาทำความคุ้นเคยกันมากขึ้นเดี๋ยวก็คงได้เปลี่ยนตำแหน่งเอง ระยะเวลามันเปลี่ยนกันได้นะ” “รีบกินข้าวแล้วมาฟังแผนการทั้งหมดของฉันซะ ถึงคุณชายใหญ่จะบอกให้พวกแกพัก แต่ฉันไม่ได้บอกสักหน่อย มาฟังให้เรียบร้อยแล้วจะไปพักก็ไม่มีปัญหา
“ขออภัยที่ปล่อยให้คุณรอนะครับ พอดีมีเรื่องด่วนต้องคุยกับมันนิดหน่อย เลยทำให้รอนานไปหน่อย เดี๋ยวผมเลี้ยงกาแฟเป็นการตอบแทนทั้งคุณและบอดี้การ์ดที่รอด้านนอกเองครับ” จินเจตบอกพลางกระดิกนิ้วเรียกเลขาส่วนตัวแล้วยื่นใบเสร็จการสั่งซื้อที่แอบหยิบออกมาด้วยความชำนาญส่งต่ออย่างรวดเร็ว เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายหาทางปฏิเสธได้จำเป็นต้องรับเท่านั้น “ขอบคุณครับ” บีระพัฒน์ตอบรับด้วยใบหน้าไม่พอใจเล็กน้อย “เฮ้อ...ทะเล้นให้มันพอประมาณเถอะ สักวันจะโดนกระทืบตายซะก่อน ไม่ได้เป็นห่วงนะเว้ย แค่ขี้เกียจใส่ซองงานศพ ด้วยฐานะของฉันต้องใส่เยอะซะด้วย มันเปลืองเงิน” ชินภัทรหันไปแขวะเพื่อนสนิทพลางส่ายหน้าด้วยความเอือมระอา ไอ้เรื่องยัดเยียดของขวัญตอบแทนนี่ต้องยกให้มันจริงๆ ขยันสร้างเรื่องตลอด
เด็กหนุ่มบอกพลางยื่นกระดาษที่เขียนถึงรายละเอียดของเงื่อนไขแบบชั่วคราวออกมาให้อีกฝ่ายอ่าน หากสามารถยอมรับเงื่อนไขเหล่านี้ได้ เขาเองก็พร้อมกระโจนลงสนามนี้เพื่อทำงานทันที แถมยังจะได้ความดีความชอบเป็นคนแรก และน่าจะได้เงินรางวัลจากคุณชายใหญ่เป็นจำนวนมากอีกด้วย เรียกว่าได้ทั้งเงินและทองไปพร้อมกัน จะมีใครที่ได้รับค่าตอบแทนจำนวนมหาศาลขนาดนี้บ้าง คงมีเพียงชินภัทรเท่านั้นที่สามารถหาเงินจำนวนเหล่านี้ด้วยวัยเพียงสิบห้าปี “ฉันตกลง ยอมรับทุกเงื่อนไข” “ขอเพียงทำให้ตระกูลวรวงศ์กลับมาเป็นเหมือนเดิม” “ข้อเสนอทุกอย่างล้วนยอมรับได้”“โอเคครับ ถ้างั้นเริ่มมาคุยเรื่องจริงจังกันเถอะ ผมจะเป็นแฟน
ไม่ใช่ว่าต่อไปจะเอาฐานะตนเองไปข่มคนอื่นหรือยังไง เมื่อสองสัปดาห์ก่อนการเลือกตั้งเป็นเพียงบ้านนักการเมืองทั่วไปเท่านั้นแหละ เป็นคนฝั่งภาครัฐแล้วคิดจะพูดจากกับฝั่งเอกชนยังไงก็ได้งั้นเหรอ “มันจะมากเกินไปแล้วนะ ไม่มีความเกรงใจกันบ้างหรือไง ยังไงฉันก็อายุมากกว่านายตั้งสองปีนะ ทำตัวยังกับไม่ได้รับการอบรมสั่งสอนมา” บีระพัฒน์โวยวายออกมาด้วยความไม่พอใจ เพราะยังไงอีกฝ่ายก็อายุน้อยกว่า กล้าพูดแบบนี้กับตนได้ยังไง ไม่มีใครความเกรงใจกันเลยสักนิด ดูจากบัตรนักเรียนที่ใช้สมัครสอบก็รู้ว่ามาจากสถาบันเดียวกัน จะไม่ไว้หน้ากันบ้าง ทำไมพูดแบบนี้ต่อหน้าบอดี้การ์ด “ผมได้รับการอบรมสั่งสอนมาจากตระกูลอุดรภาคและจากตระกูลภูทนินทร์มาอย่างดี ไม่จำเป็นต้องให้คนจากฝั่งภาครัฐยื่นมือเข้ามาสอดหรอก” 
ชินภัทรรีบปฏิเสธด้วยความตกใจ ทำไมคนที่ดูอายุมากกว่าถึงได้พูดแบบนั้นออกมา มันไม่ใช่ว่าคนเราต้องมีความระมัดระวังในตัวเองหรอกเหรอ ที่บ้านต้องสอนใหม่แล้วนะ จะพาใครเข้าบ้านแบบนี้มันจะแปลกเกินไปแล้ว ถึงปกติจะเจอคนตระกูลอุดรภาคกับตระกูลภูทนินทร์มาตลอดชีวิต และเพื่อนสนิทอีกสองสามคน แต่การทำแบบนี้ไม่ใช่เรื่องปกติแน่นอน “คุณเป็นบุตรลำดับสามของตระกูลอุดรภาค แถมยังเป็นถึงคุณชายที่มีชื่อเสียงในวงการธุรกิจและแวดวงการเมืองอยู่ไม่น้อย ไม่ใช่คนไม่มีหัวนอนปลายเท้าเสียเมื่อไหร่” “แถมข่าวลือล่าสุดที่ว่าคุณต่อสู้บนลานประลองจนสามารถเอาชนะบอดี้การ์ดได้นับสิบชีวิต เพราะอยากเอาชนะเดิมพันกับพวกอาวุโสนั่นน่าประทับใจไม่น้อย” “คุณถูกเลี้ยงดูอย่างมา
“ไม่เป็นไร ผมไม่ถือสาคุณ” บีระพัฒน์ตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจนัก ยังไงซะตอนนี้เป็นเวลาสอบเลื่อนขั้นการมีคนมาจ้องมองบ้างก็ไม่ได้แปลกอะไร ท่าทางของอีกฝ่ายแม้จะสุภาพแต่ยังดูแข็งกระด้างอยู่หลายส่วน คงจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกับตนแน่นอน แถมยังไม่น่าจะค่อยได้ออกงานสังคมบ่อยด้วย ไม่งั้นคงไม่มีท่าทีลนลานขนาดนี้ น่าเอ็นดูไม่น้อย สิ่งหนึ่งที่ชินภัทรไม่รู้เลยว่าภายใต้คำพูดและท่าทางเหล่านี้ กำลังได้รับความเอ็นดูจากอีกฝ่ายมากโข ชินภัทรถอนหายใจอย่างโล่งอก เกือบซวยเพียงเพราะมัวแต่ใช้ความคิดมากเกินไป ต่อไปเวลาอยู่ข้างนอกต้องระมัดระวัง ปกติอยู่แต่ในคฤหาสน์กับภูเขาบนสนามฝึก เลยทำตัวตามสบายมากเกินไป เวลาที่เหลืออยู่ตอนนี้มาสนใจกับการสอบจำลองให้ดีที่สุด ไม่ว่าผลจะเป็นยังไงค่อยรอดูกันทีหลัง หวังว่าเพื่อนสนิทข
“แต่ก็ไม่คิดว่าจะเป็นเงื่อนไขแบบนี้ ถ้าฝั่งพ่อเล่นตุกติกแบบนี้ ฝั่งพวกผมก็ไม่น้อยหน้าหรอกครับ”“ทุกท่านเชิญเข้ามาเลยครับ ทุกอย่างเป็นไปตามการคาดการณ์ของคุณชายใหญ่”เมื่อสิ้นสุดคำพูดของชัชวินก็มีเงาของใครหลายคนเดินออกมาหลังประตูสนามฝึก นั่นคือคนสนิทของคุณชายใหญ่ คนสนิทของคุณชายเล็ก แ
“ค่ะ พี่ลดา”“หนูไม่กังวลอะไรเลยค่ะ” เธอขานรับด้วยน้ำเสียงร่าเริง เพราะนี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เจอพี่สาวและพี่ชายพร้อมหน้าพร้อมตากันแบบนี้“ทีหลังอย่าวิ่งไปแบบนั้นนะคะ เดี๋ยวพี่ลดาหกล้มจะทำยังไงล่ะ” ชัชวินบอกพลางลูบหัวน้องสาวคนเล็กด้วยความเอ็นดู“ได้ค่ะ พี่ชัช ต่อไปหนูจะ
“ขอแสดงความยินดีด้วยนะ พี่ซื้อของขวัญมาฝากด้วย” ชลลดาบอกพลางหอบของขวัญหลายอย่างเข้าห้องนอนน้องชายตนเองทันทีโดยไม่ได้ขออนุญาตเจ้าของห้องเลยสักนิด “ไม่เคยมีใครบอกเหรอครับ จะเข้าห้องคนอื่นควรขออนุญาตด้วย ไม่ใช่พูดจบก็เดินเข้าม
“เออ คิดเหมือนกัน เหมือนจะมีแค่แม่มั้งที่ดูปกติที่สุด แต่ดันไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่” “ลองโทรไปคุยกับแม่ไหมล่ะ เผื่อให้เขาช่วยพูดกับพี่สาวให้อะไรทำนองนี้”&







